Timelapse in Greece

Look Book

Καλή Χρονιά σε όλους!

Υποδέχομαι την νέα χρονιά με μια σύντομη αναδρομή στις αναγνωστικές μου "επιδρομές"...

Το 2011 ήταν ομολογουμένως μια δύσκολη χρονιά για μένα, με πολύ λιγότερο ελεύθερο χρόνο σε σύγκριση με τις προηγούμενες. Αυτό όπως είναι λογικό είχε και κάποιο αντίκτυπο και στη διάθεση μου για ανάγνωση, ευτυχώς σχετικά μικρό...

Αναγνώσματα 2011

1. Να σου πω μια ιστορία -  Χόρχε Μπουκάϊ

Η χρονιά ξεκίνησε με αυτό το τόσο ευχάριστο βιβλιαράκι του Μπουκάϊ, του πρώτου που είχα την τύχη να διαβάσω, αλλά όχι και το τελευταίο όπως θα καταλάβετε στην συνέχεια της λίστας. Μια νότα αισιοδοξίας, ιστορίες που σε κάνουν να βλέπεις την ζωή με άλλο μάτι και να πιστεύεις πως κανένα εμπόδιο δεν είναι ανυπέρβλητο. Βιβλίο που δανείστηκα από μια φίλη, αλλά που στο τέλος δεν άντεχα να μη το έχω στην κατοχή μου και έσπευσα να το αγοράσω.

2. Στη σκιά της πεταλούδας - Ισίδωρος Ζουργός

Βιβλίο ολίγον "βαρύ" (και με την κυριολεκτική και με την μεταφορική έννοια του όρου), αλλά πολύ ενδιαφέρον όσον αφορά την ιστορία της Θεσσαλονίκης που εμπεριέχει. Ευφυής και πρωτότυπος ο τρόπος γνωριμίας των πρωταγωνιστών, αν και τραβηγμένος στην ατυχή συγκυρία των ημερών.

3. Το σπίτι των πνευμάτων - Ιζαμπέλ Αλιέντε

Βιβλίο που με περίμενε υπομονετικά πολύ καιρό στο ράφι της βιβλιοθήκης μου, τελικά το διάβασα λίγο προτού φύγω για Κεφαλονιά. Κλασικό δείγμα της συγγραφέως, περιγραφικό, γλαφυρό... λατινοαμερικάνικο!

4. 30 ημέρες με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο - Αντρέα Καμιλλέρι

Καμιλλέρι, δεξιοτέχνης συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων με μοναδικό στυλ γραφής. Μονταλμπάνο ο αγαπημένος ήρωας του και ένας επιθεωρητής αλλιώτικος απ' τους άλλους. Σικελία, το σαγηνευτικό backround των ιστοριών.

Το βιβλίο περιέχει 30 μικρές αυτοτελείς, έξυπνες ιστοριούλες... που μας αποκαλύπτουν την εκκεντρική προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία του επιθεωρητή και τον τρόπο του να εξιχνιάζει όλες τις υποθέσεις όχι απαραίτητα με τους συνήθεις τρόπους αλλά με στυλ σικελικό...

5. Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν - Georges Simenon

Ήταν λοιπόν ένας άνθρωπος καθωσπρέπει, οικογενειάρχης κ.τ.λ μέχρις ότου ξαφνικά εν μια νυκτί όλα αλλάζουν, ολόκληρη η ζωή του καταρρέει, ο ίδιος δεν είναι πια ο παλιός του εαυτός, γίνεται ένας άλλος, ικανός για φόνο, για ληστεία, για απάτη. Όπως πολύ εύστοχα διάβασα σε μια κριτική "ο αντι-ήρωας αποτάσσει, ενσυνείδητα και ηθελημένα, ακολουθώντας μια ψυχρή λογική, όλες εκείνες τις συμβάσεις που πιστεύει ότι αποτελούν τα φτιασίδια του πραγματικού, γυμνού του εαυτού. Ενώ η "ντυμένη", συμβατική του ζωή στηρίζεται στο να περνά απαρατήρητος, να είναι πρότυπο κανονικότητας και του αστικού μέσου όρου, η "γύμνωση" του τον στρέφει έτσι ώστε να είναι "κοινό" πρόσωπο (κατ' αρχήν ως εγκληματίας), δακτυλοδεικτούμενος: υπόκοσμος, μετά απόβλητος, τέλος περιθώριο."

Ένα βιβλίο σταθμός στην εργογραφία του Σιμενόν, του συγγραφέα των 400 τίτλων.

6. Η Ροζαλία της Σικέλιας - Σιμονέτα Ανιέλο Χορνμπι
Απλά συμπαθητικό βιβλιαράκι που αφηγείται την παράξενη ιστορία μιας ιδιότροπης υπηρέτριας, που τελικά κρατάει στα χέρια της εξουσία που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Και που το κουβάρι των αποκαλύψεων ξετυλίγεται αργά αργά μετά τον θάνατο και την διαθήκη της.

7. Το κορίτσι με το τατουάζ - Stieg Larsson
Το πρώτο μέρος της τριλογίας Millennium, του διάσημου πλέον Σουηδού συγγραφέα Stieg Larsson. Η τριλογία του έγινε Best seller και τα βιβλία του μεταφέρθηκαν ήδη από τους Σουηδούς στην οθόνη και αναμένουμε προσεχώς και την Αμερικάνικη εκδοχή. Το πρώτο μέρος της τριλογίας μας συστήνει με τους κεντρικούς χαρακτήρες: τον Μίκαελ Μπλουμκβιστ, ένας κατετρεγμένος πλην τίμιος δημοσιογράφος και τη Λίσμπετ Σαλάντερ άκρως ιδιόρρυθμο, αλλά ευφυέστατο κορίτσι με τα τατουάζ. Οι δύο τους ψάχνουν να βρουν την λύση πίσω από το μυστήριο που καλύπτει την εξαφάνιση της Χάριετ Βάνιερ μια πλούσιας, δεκαεξάχρονης κοπέλας που τα ίχνη της είχαν χαθεί για περίπου 40 χρόνια!

8. Το κορίτσι που έπαιζε με την φωτιά - Stieg Larsson
Την σκυτάλη παίρνει το δεύτερο μέρος  της τριλογίας και η όλη ιστορία περιπλέκεται γύρω από το δραματικό παρελθόν της Λίσμπετ. Πως το παρελθόν επιστρέφει και την καταδιώκει, πως άθελα της εμπλέκεται σε δολοφονίες, πως όλα τα ΜΜΕ στρέφονται εναντίον της και πως μόνη της με τις εκπληκτικές της ικανότητες στους υπολογιστές και με την βοήθεια του Μπλουμκβιστ προσπαθεί να ανακαλύψει και να ξεσκεπάσει την αλήθεια, προτού είναι αργά...

9. Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας - Stieg Larsson
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος η Λισμπέτ καταφέρνει να υπερπηδήσει όλα τα εμπόδια και αποκαλύπτει όλες τις πτυχές του παρελθόντος της. Όλα αυτά που την οδήγησαν στο σήμερα που την τραυμάτισαν και την έκαναν αυτό που είναι. Όλα όμως πλέον είναι υπέρ της, και στη δίκη όλες οι ψεύτικες αποδείξεις της ενοχής της καταρρέουν. Η αθωότητα της γίνεται ένα ηχηρό κατηγορώ απέναντι σε διεφθαρμένους πολιτικούς και σε σκοτεινές κρατικές και παρακρατικές οργανώσεις.

10. Βασίσου πάνω μου - Χόρχε Μπουκάϊ
Και ξαναγυρίζουμε στον Μπουκάϊ. Το "Βασίσου πάνω μου (Να δώσουμε μια ευκαιρία στην τύχη)" είναι η συνέχεια του "Να σου πω μια ιστορία". Και εδώ οι ιστοριούλες συνεχίζονται. "Το βιβλίο γενικά κινείται στον άξονα του Να σου πω μια ιστορία ως προς την εναλλαγή των αδιεξόδων και των λυτρωτικών ιστοριών, αλλά οι αναζητήσεις και τα συμπεράσματα διαφέρουν, προσαρμοσμένα στην ώριμη ηλικία των ηρώων και στις συνθήκες της (παγκοσμιοποιημένης) μοντέρνας ενήλικης ζωής."

11. Η παγωμένη πριγκίπισσα - Camilla Lackberg
Νέα συγγραφέας η Lackberg, αλλά τα καταφέρνει μια χαρά. Στο πρώτο της αυτό βιβλίο μας εξιστορεί πως η Έρικα ανακαλύπτει το νεκρό σώμα της παιδικής της φίλης Άλεξ, πως αυτό το δραματικό γεγονός αναστατώνει ολόκληρη την μικρή κοινωνία του χωριού. Και πως κομμάτι κομμάτι το παζλ του μυστηρίου πίσω από την δολοφονίας της ολοκληρώνεται και μέσα σ' αυτό διαφένονται πράγματα ανομολόγητα και καλά κρυμμένα εδώ και πολλά χρόνια. Το Σουηδικό μυθιστόρημα μετά τον Larsson έχει "ρεύμα", έτσι εκτός από την Lackberg, θα συναντήσετε και άλλους Σουηδούς συγγραφείς στα ράφια με τα ευυπόληπτα των βιβλιοπωλείων.

12. Ιστορίες να σκεφτείς - Χόρχε Μπουκάϊ

Ξαναγυρίζουμε για τελευταία φορά (τουλάχιστον για το 2011) στον Μπουκάϊ. Με ένα βιβλίο συλλογή ιστοριών, ποιημάτων και αποφθεγμάτων. Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου «Πάντα υποστήριζα ότι τα βιβλία μου αποτελούν, απλώς, ένα υλικό για το νου, ότι βοηθούν τον αναγνώστη να στοχαστεί για τον κόσμο και τον εαυτό του· να σκεφτεί τι δρόμο έχει χαράξει στη ζωή με όσα έκανε και όσα δεν μπόρεσε να κάνει· να αναλογιστεί όλα όσα συνέβησαν και, πάνω απ' όλα, πού οδηγείται ο ίδιος και πού θα ήθελε να οδηγηθεί.

Το μόνο πράγμα που θέλω απ' τα βιβλία μου, είναι να χρησιμεύσουν στους άλλους όπως χρησίμευσαν σ' εμένα άλλα βιβλία· να μπορέσουν να γίνουν δρόμος για κάποιους, επιβεβαίωση για κάποιους άλλους, αφορμή για όσους θέλουν να βρουν μια σύντομη διέξοδο, να ξεφορτωθούν ένα βάρος, να δουν με νέα μάτια κάποιο παλιό τους πρόβλημα.

Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο, είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα.»

Αποφθέγματα #31

• Στην θεωρία, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης. Στην πράξη όμως, υπάρχει. -Jan L. A. van de Snepscheut-
• Οι περισσότεροι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα απ’ ό,τι νομίζουμε, αλλά στην πραγματικότητα κάνουμε λιγότερα απ’ ό,τι νομίζουμε.
• Ο χρόνος είναι το μοναδικό πολύτιμο πράγμα που αξίζει κανείς να σπαταλήσει. -Θεόφραστος-
• Η τελειότητα επιτυγχάνεται όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να προστεθεί, αλλά και τίποτα να αφαιρεθεί. -Antoine de Saint-Exupery-
  
• Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται. -Horace Walpole-

Taormina

Sicilia Phototour Part 7 

(the last but not least)

Teatro Greco

View from Teatro Greco

View from Taormina

View from Teatro Greco 2

Panoramic from Teatro Greco

Taormina

Chiesa di San Giuseppe

Και φτάσαμε στο τέλος αυτής της φωτογραφικής ξενάγησης της Σικελίας. Και για να είμαι ειλικρινής, σας άφησα το καλύτερο για το τέλος. Ταορμίνα!
Αποχαιρετώ λοιπόν τον παλιό χρόνο με την ανάμνηση αυτού του μαγευτικού τόπου, ίσως πρόκειται χωρίς υπερβολή για ένα από τα ομορφότερα μέρη του κόσμου!
Επειδή όμως δεν είμαι σίγουρη αν θα τα καταφέρω αρκετά καλά να μιλήσω για αυτήν την εκπληκτική ομορφιά, θα παραθέσω τα λόγια ενός πολύ αγαπημένου μου συγγραφέα του Χόρχε Μπουκάϊ συνοδευμένα φυσικά ως είθισται από μια μικρή διδακτική ιστοριούλα. 

"... Ρώμη - Παλέρμο και από Παλέρμο με αυτοκίνητο για τον παράδεισο... Ταορμίνα.

Καμιά λέξη δεν μπορεί να περιγράψει αυτήν την πανέμορφη πόλη της Σικελίας.

Τα τοπία, οι άνθρωποι,η παλιά πόλη ψηλά (όπου δεν μπαίνουν αυτοκίνητα) και φυσικά, η Αίτνα, το ηφαίστειο που καπνίζει συνέχεια για να μας θυμίζει πως μπορεί να κοιμάται, αλλά είναι ζωντανό.

Αφού περάσει κανείς μια μέρα περπατώντας στην πόλη, καταλαβαίνει κάποια γνωμικά του Πιραντέλο και τον τίτλο εκείνου του μυθιστορήματος της Σιλβίνα Μπούλριτς. "Θα θυμάσαι την Ταορμίνα".

Αυτό το ταξίδι το θυμάμαι για πολλούς λόγους , αλλά κυρίως, για μια σύντομη κουβέντα που είχα με τον Τζιοβάνι. Ήταν ένας κύριος γύρω στα τριάντα οχτώ και δούλευε σε ένα μικρό μπαρ του χωριού που ξεφύτρωνε σε μια πλαγιά του ηφαιστείου. Η Αίτνα έχει δύο πλαγιές: μια ηφαιστειογενή και μια πεδινή, μια όπου χύνεται η λάβα όταν εκρήγνυται το ηφαίστειο και μια άλλη πιο ασφαλή, οπού η λάβα δεν φτάνει ποτέ. Προς έκπληξη μου το χωριό του Τζιοβάνι είναι χτισμένο στην επικίνδυνη πλευρά. Το χωριό έχει ξαναχτιστεί εφτά φορές, μια μετά από κάθε έκρηξη του ηφαιστείου.

-"Γιατί χτίζουν το χωριό εδώ, ξανά και ξανά;" ρώτησα μαντεύοντας την απάντηση.

-"Κοιτάξτε, κοιτάξτε" μου είπε ο Τζιοβάνι - κοιτάξτε τη θάλασσα και την παραλία και το βουνό και την πόλη... Εδώ είναι το πιο όμορφο μέρος του κόσμου... Ο παππούς μου πάντα το έλεγε."

-"Αλλά το ηφαίστειο είναι ενεργό... Μπορεί να εκραγεί ξανά" του είπα.

-"Κοιτάξτε, σινιόρε, η Αίτνα δεν θα μας προδώσει, το ηφαίστειο πάντα προειδοποιεί, ποτέ δεν σκάει από τη μια μέρα στην άλλη και, όταν είναι "έτοιμο", εμείς φεύγουμε" μου απάντησε, λες και ήταν προφανές.

-"Μα, και τα πράγματα; Τα έπιπλα, η τηλεόραση, το ψυγείο, τα ρούχα..." διαμαρτυρήθηκα.

Ο Τζιοβάνι με κοίταξε, πήρε μια βαθιά ανάσα, και με την υπομονή που έχουν οι σοφοί απέναντι σ' εμάς τους μορφωμένους, μου είπε:

-"Τι σημασία έχουν τα πράγματα, σινιόρε! Αν εμείς συνεχίζουμε ζωντανοί, όλα τα υπόλοιπα ξαναφτιάχνονται..."

Πηγή: Βασίσου πάνω μου (Να δώσουμε μια ευκαιρία στην τύχη), Χόρχε Μπουκάϊ.

Zaz - Je veux

 Zaz - Θέλω (Έτσι για να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι...)

Χάρισε μου μια σουίτα στο ξενοδοχείο Ritz, δεν την θέλω
Τα Chanel κοσμήματα, δεν τα θέλω
Χάρισε μου μια λιμουζίνα, τι να την κάνω;
Πρόσφερε μου προσωπικό, τι να το κάνω;
Μια έπαυλη στο Neufchatel, δεν είναι για ’μένα
Πρόσφερε μου τον πύργο του Eiffel, τι να τον κάνω;

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία
Ξέχνα όλα τα στερεότυπα σου, καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα

Κουράστηκα με τους καλούς σου τρόπους· είναι υπερβολικοί για ’μένα
Τρώω με τα χέρια μου, έτσι είμαι
Μιλάω δυνατά και είμαι ειλικρινής, συγγνώμη
Ας τελειώνουμε με την υποκρισία, εγώ σταματάω
Κουράστηκα με τα διφορούμενα λόγια
Κοίταξε με, δεν έχω θυμώσει καν μαζί σου, απλώς έτσι είμαι

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία
Ξέχνα όλα τα στερεότυπα σου,

καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα.

My Toy Story

Οι γιορτές μας κάνουν όλους λίγο ή πολύ να νιώθουμε πάλι παιδιά... Όμως εγώ φέτος δεν αρκέστηκα μόνο σ' αυτό! Με αφορμή μια βιντεοκασέτα ντοκουμέντο των παιδικών μου χρόνων, που είδαμε οικογενειακώς στο σπίτι, με έπιασε και μια μεγάλη αναπόληση!

Ήμουν και εγώ κάποτε παιδάκι... και κρίνοντας από τις αναμνήσεις και τις κασέτες, ήμουν ένα ευτυχισμένο παιδάκι!

Πως έφτασα ως εδώ; Πότε έγινα 25 και οσονούπω και 26;

Τα χρόνια περάσαν σαν νερό... ειδικά μετά το πέρας του σχολείου! Σε 1 περίπου χρόνο κλείνω 10 χρόνια που το τελείωσα! Το αστείο είναι πως τώρα τελευταία μου συνέβη αρκετές φορές (πιθανόν λόγω της εμφάνισης μου που δεν μαρτυρά και τόσο τα χρόνια μου), άνθρωποι που δεν με ξέρουν να με ρωτούν "Που είσαι τώρα εσύ; Τι σπουδάζεις;" και εγώ απαντώ με περίσσια υπερηφάνεια "Τώωωρα...; Πάνε 4 χρόνια που τελείωσα το πανεπιστήμιο!" Και ξαφνικά χτυπάει μέσα μου ένα καμπανάκι που μου θυμίζει πως πάει καιρός που ζούσα την "χρυσή περίοδο" της φοιτητικής ζωής!

Ας αφήσω όμως πίσω τον χρόνο και την τρελή πορεία του και ας επικεντρωθώ στο παρελθόν, τότε που ήμουν παιδί...
Θα σας μιλήσω για τα παιχνίδια μου!
Τα πρώτα μου παιχνίδια όπως με διαβεβαιώνουν οι γονείς μου αλλά και από τις λίγες θαμπές εικόνες που έχω στο μυαλό μου ήταν φορτηγάκια και φαγάνες! Ειδικά οι φαγάνες ήταν η μεγάλη μου αδυναμία, τις κοιτούσα πάντα με ένα τεράστιο δέος και τις θεωρούσα σαν ένα μεγάλο τρομερό και μαγικό κατασκεύασμα!
Μετά, με τον καιρό έγινα πιο φυσιολογικό παιδάκι, άφησα τα φορτηγά και τις φαγάνες και έπιασα τις κούκλες! Μια από αυτές οφείλω να παραδεχτώ ήταν και ο αδελφούλης μου, ο οποίος ως μικρότερος και πιο αγαθιάρης αφηνόταν να τον κάνω ότι θέλω... (τούλια, κορδέλες, σάλια, καπέλα... όλα του τα δοκίμασα!)
Όμως στην πραγματικότητα, οι Barbie ήταν οι αγαπημένες μου... ο αριθμός μου διαφεύγει, αλλά σίγουρα ήταν αρκετές!
Κάποια στιγμή ανακάλυψα και τα μικρά μου πόνυ και τα Polly Pocket (τα οποία ήταν πολύ πιο μικροσκοπικά σε σχέση με τα σημερινά, και πραγματικά τα σπιτάκια τους χωρούσαν στην τσέπη σου).
Και πάνω που άρχιζα να βαριέμαι τα υπάρχοντα παιχνίδια μπήκε στη ζωή μας το πρώτο μας βιντεοπαιχνίδι, το θαύμα της Nintendo το Game Boy! Η πρώτη μας κασέτα ήταν μια με τα Στρουμφάκια, μετά ακολούθησε φυσικά ο διασημότερος υδραυλικός του κόσμου ο Super Mario με το αδελφάκι του τον Luigi και το χαριτωμένο δεινοσαυρούλη τους τον Yoshi! Όπως σωστά θα φαντάζεστε, καταναλώθηκαν ώρες επίμονης ενασχόλησης (που τελικά πρώτη η μαμά μου κατάφερε να τερματίσει!!!).
Έτσι κύλησε η παιχνιδιάρικη ζωή μας και τα καθιερωμένα παιχνίδια μπήκαν σε κούτες (ωχ, άρχισα να θυμίζω Toy Story...), ακόμα και το Game Boy εκθρονίστηκε όταν καταφέραμε μετά από πολλά παρακάλια να αποκτήσουμε την υπέρτατη μηχανή, ένα Ηλεκτρονικό Υπολογιστή! Επιτέλους... τα είχαμε καταφέρει, ήταν νομίζω αρχές του 98' και έτσι είχαμε την τύχη να διαθέτουμε και τα καινούρια Windows 98!

Ο υπολογιστής τα πρώτα χρόνια, αποτελούσε κυρίως παιχνιδομηχανή και δευτερευόντως όλα τα υπόλοιπα...
Αυτά λοιπόν ήταν τα παιχνίδια μου... με αυτά μεγάλωσα και αυτά θα έχω να θυμάμαι μια ζωή!

Παιχνίδια = Η χαρά του παιδιού!

Εύχομαι φέτος (παρ' όλες τις δυσκολίες) όλα τα παιδάκια να μπορέσουν να νιώσουν την χαρά ενός καινούριου παιχνιδιού την Πρωτοχρονιά! Μη τους στερήσετε αυτή τη χαρά...

Καλή Χρονιά σε όλους!!!

Προς Άγιο Βασίλη...

Άγιε μου Βασίλη, αποφάσισα να σου γράψω... (αν και ολίγο καθυστερημένα)
Και ας έχω πάρα πολύ καιρό να το κάνω... και ας λένε πολλοί ότι δεν υπάρχεις (να ξέρεις πως εγώ πότε δεν αμφισβήτησα την ύπαρξη σου)...
Και ας άλλαξα λίγο τον τρόπο της επικοινωνίας μας, άφησα πίσω το παραδοσιακό γραμματάκι και χρησιμοποιώ το πιο σύγχρονο πλέον διαδίκτυο και συγκεκριμένα τούτο εδώ το blog που κάποτε πριν 4 χρόνια το έφτιαξα με πολύ κέφι και μεράκι, αλλά τελευταία δεν το προσέχω τόσο όπως άλλοτε...
Άγιε μου καλέ, ξέρω πως με διαβάζεις, ξέρω πως με παρακολουθείς...
Θα ξέρεις λοιπόν ότι την χρονιά που πέρασε υπήρξα καλό κορίτσι, δούλεψα όσο ποτέ στη ζωή μου και έμαθα να είμαι υπομονετική! Βελτιώθηκα στην κουζίνα και στις δουλειές του σπιτιού...
Ήταν καλή αλλά και δύσκολη η χρονιά που πέρασε (ή μάλλον, κοντεύει να περάσει)!
Άγιε μου δεν θέλω πολλά, θέλω μόνο να είμαστε υγιής όλοι μας στην οικογένεια μου, να είμαστε αγαπημένοι όπως πάντα ήμασταν και να εξαλείψουμε κατά το δυνατόν τις στιγμές που μπορεί να ξεφεύγουμε και να γινόμαστε κατιτίς πιο μίζεροι...
Θέλω επίσης να βρω έναν άνθρωπο που να μ' αγαπάει γι' αυτό που είμαι, να με εκτιμάει, να με κάνει να γελάω, και να με σέβεται!
Να βρω επίσης το χρόνο και τα χρήματα φέτος να κάνω ένα ταξιδάκι όπως ονειρεύομαι!
Αυτά όσον αφορά τα δικά μου... 
Αλλά καλέ μου Άγιε παρακαλώ, μην ξεχάσεις και την άμοιρη την πατρίδα μου... που κάποιοι για άγνωστους λόγους αποφάσισαν να την ρίξουν στον Καιάδα!
Όλο αυτόν τον κόσμο που υποφέρει και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι από τα απανωτά χτυπήματα!
Και αν και ξέρω πως αυτό θα ακουστεί κοινότυπο, θα ήθελα να φέρεις Ειρήνη, Υγεία & Αγάπη σε όλο τον κόσμο!


Υ.Γ. Θέλω να ξέρεις πως ποτέ δεν θα ξεχάσω την φορά που μου απάντησες στο γράμμα που σου έστειλα (ελπίζω να τ0 έχω ακόμα κάπου φυλαγμένο...)


Σε ευχαριστώ προκαταβολικά για την προσοχή σου και την αγάπη σου!
Με εκτίμηση
Ο.Κ.