Η μπαλάντα του Ούρι

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
κι ακούω μια φωνή,
καμπάνα γιορτινή
να με παρακινεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
που χτίζουνε φωλιά
αλλόκοτα πουλιά
στου ήλιου τα σκαλιά

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
και μια φωνή τρελή
σαν χάδι κι απειλή
κοντά της με καλεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
μου τάζει ωκεανούς
κομήτες φωτεινούς
και ό,τι βάζει ο νους

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

 

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας

Salute

Τελευταίως, και συγκεκριμένα την τελευταία αυτή εβδομάδα μου συνέβησαν διάφορα...

Τα οποία (μάλλον) αρνητικά θα τα χαρακτήριζα μια και αφορούν την υγεία μου! Μέσα σε μια βδομάδα λοιπόν έπαθα μια ισχυρή ταχυκαρδία που άγγιξε τους 170 παλμούς, και κράτησε περίπου 4 ώρες (πράγμα που με ανάγκασε να τρέχω σε νοσοκομεία και γιατρούς, κάτι το οποίο απεχθάνομαι γενικώς).

Και μόλις χθες κάποιο νεύρο στο γόνατο μου πειράχθηκε (έτσι χωρίς συγκεκριμένο λόγο και αιτία) με αποτέλεσμα σε κάθε μου βήμα να νιώθω μια δυνατή σουβλιά και να δυσκολεύομαι πολύ να περπατήσω...

Παρ' όλα αυτά δεν πτοούμαι ιδιαίτερα, απλά προβληματίζομαι... είναι δυνατόν μέσα σε ούτε μια εβδομάδα να σου συμβαίνουν τέτοια πράγματα, άξαφνα και χωρίς προειδοποίηση και εκεί που θεωρείς τον εαυτό σου υγιή και δυνατό, να νιώθεις "σακάτης";

Στην ηλικία μου (όπως φαντάζομαι και ο περισσότερος κόσμος σαν κ εμένα) σπάνια με απασχολεί το θέμα της υγείας μου, είναι κάτι που το θεωρώ δεδομένο... αυτού του είδους τα "ταρακουνήματα" με κάνουν να θυμάμαι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο σ' αυτή τη ζωή και γενικά οφείλουμε να προσέχουμε, όσο δυνατοί και αν νιώθουμε, η υγεία μας είναι κάτι εύθραυστο το οποίο πρέπει να έχουμε στο νου μας! 

Ωραία τα λέω, ελπίζω να είμαι η πρώτη που θα τα εφαρμόσω και δεν θα τα ξεχάσω μετά το πέρας των πρόσφατων δοκιμασιών μου...

Υ.Γ. Επειδή τελευταία με διακρίνει μια περιπαικτική διάθεση... εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης "Cuore matto, matto da legare".

Siracusa

Sicilia Phototour Part 4

Piazza Duomo

Duomo di Siracusa

Piazza Duomo 2

Isola Ortigia

Isola Ortigia 2

Οι Συρακούσες γνωστή αποικία των Ελλήνων (όπως και πολλές άλλες πόλεις τις Σικελίας) είναι ένα πολύ όμορφο παραθαλάσσιο μέρος. Το νησί της Ορτυγίας (που αν δεν στο πουν ότι είναι νησί δεν το πολυκαταλαβαίνεις καθότι ενώνεται με την πόλη με 3 γέφυρες) είναι το κομμάτι της πόλης (ιστορικό κέντρο) που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να περιηγηθούμε και πολύ στην πόλη λόγω της αφόρητης ζέστης και της έλλειψης χρόνου. Γενικώς προτείνω να προτιμήσετε μιαν άλλη εποχή του χρόνου για να ταξιδέψετε στην Σικελία (ή τουλάχιστον στο τέλος του Καλοκαιριού κατά τον Σεπτέμβρη ώστε να μπορέσετε να απολαύσετε και κανένα μπάνιο στις όμορφες παραλίες της), και όσον αφορά συγκεκριμένα τις Συρακούσες καλύτερα να τις επισκεφθείτε κατά τις απογευματινές ώρες.

To Be Continued...

Αποφθέγματα #30

•  Η ζωή είναι γεμάτη σπουδαία πράγματα, για εκείνους που δίνουν προσοχή στα ασήμαντα. -Sigrid Undset-
• Όσο μεγαλύτερο το ψέμα, τόσο πιο πιθανό να το πιστέψουν μεγάλες μάζες ανθρώπων. -Norman Davies-
• Μια μόνο ημέρα είναι αρκετή για να μας κάνει λίγο πιο "μεγάλους". -Πάουλ Κλεε-
• Μην προδώσεις τα όνειρα σου, όχι αυτά που έκανες χθες η τον προηγούμενο μήνα, αλλά εκείνα που έκανες στα δεκάξι σου. -Οδυσσέας Μάργαρης-
• Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι αυτό που πεθαίνει μέσα μας, όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί. -Norman Cousins- 

Είναι νύχτα

Είναι νύχτα και εγώ μόλις πριν από λίγο τραγούδησα για μια νύχτα!

Είναι νύχτα και μόλις βγαίνω μόνη απ' το μαγαζί με ραίνουν τα νεκρά φύλλα των δέντρων.

Είναι νύχτα και η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει πεσμένα φύλλα που παίζουν παιχνιδιάρικα στο φύσημα του ανέμου.

Είναι νύχτα και τραγούδησα μετά από πολλά χρόνια μόνη μου μπροστά σε κοινό.

Κάτι τέτοιες νύχτες σαν και αυτή χαίρομαι που τις έζησα, που τραγούδησα και μάλιστα διάλεξα ίσως το καλύτερο κομμάτι που θα μπορούσα να διαλέξω!

Σας το αφιερώνω...

Catania

Sicilia Phototour Part 3

Piazza Stesicoro, Via Etnea, Palazzo Tezzano

Palazzo Università

Duomo di Catania

Castello Ursino

Giardini di Villa Bellini

Villa Bellini

Piazza Duomo, Fontana dell' Elefante

Φτάσαμε και στην Catania, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας...

Η Catania ήταν μια έκπληξη! Ήταν καλύτερη απ΄αυτό που περιμέναμε και σε σύγκριση με το αντίπαλο δέος το Palermo νομίζω πως κερδίζει και μάλιστα με διαφορά.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό ακριβώς που μας άρεσε περισσότερο στην Catania, μάλλον λίγο απ' όλα!

Ξεκινώντας με την ομορφιά της, έχοντας σαν αφετηρία την Via Etnea που είναι μια ευθεία με την εντυπωσιακή Αίτνα στο βάθος, την Piazza Duomo με τον επιβλητικό μπαρόκ καθεδρικό και το συντριβάνι του Ελέφαντα στη μέση, και συνεχίζοντας με την Villa Bellini με τους πανέμορφους κήπους της. Επίσης το γεγονός πως είναι πιο ανθρώπινη πόλη, πιο καθαρή, πιο συμμαζεμένη, πιο κοσμοπολίτικη που όπως μας επιβεβαίωσε και ένας Ιταλός (παρ' όλο που ήταν απ' το Παλέρμο) "η Κατάνια είναι το Μιλάνο του Νότου".

 To Be Continued...

Urban Fish... (?)

... ή μήπως όχι; Διερωτώμαι συχνά τελευταία και η αιτία είναι πως μετά από μια σχετικά μακροχρόνια παραμονή μου στην επαρχία και πιο συγκεκριμένα σε νησί αρχίζω να μην αγαπώ και τόσο πολύ την πόλη, αρχίζω να πιστεύω πως ναι, μου προσφέρει μεν πολλές επιλογές και ευκαιρίες, αλλά απ' την άλλη με εγκλωβίζει σε μια καθημερινότητα άχρωμη, γεμάτη άγχος και αμφιβολίες.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας διηγηθώ εν ολίγοις τις εμπειρίες του καλοκαιριού μου στην Κεφαλονιά (ναι, σε αυτό το νησί αναφερόμουν). Ξέρω πως έχω γράψει πολλάκις για αυτό το τόσο ιδιαίτερο νησί του Ιονίου αλλά δεν έχω ίσως μέχρι τώρα διευκρινίσει τι είναι αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό για μένα. Πέρα από τον προφανή λόγο, ο οποίος είναι ότι έχω ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο που κατοικεί μόνιμα εκεί, είναι και η εξέχουσα και εντυπωσιακή ομορφιά του, που σε μαγεύει...

Το καλοκαίρι λοιπόν το πέρασα εκεί δίπλα σε όλα αυτά που τόσο αγαπώ, δηλαδή τον ήλιο, την θάλασσα, την ομορφιά της φύσης... Αυτό είναι το καλό της υπόθεσης, το κακό της υπόθεσης είναι ότι δεν είχα και τόσο χρόνο να τα χαρώ, δούλευα σε ξενοδοχείο και έτσι όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις δούλευα 7 ημέρες την εβδομάδα, για την ακρίβεια μέσα σε 3 μήνες πήρα μόλις ένα ρεπό!

Παρ' όλα αυτά όμως, ειδικά τώρα που έχω απομακρυνθεί απ΄όλα αυτά και όσο να πεις τα βλέπω με διαφορετική ματιά, ήμουν καλά, περνούσα καλά, δεν είχα άγχος και τον ελάχιστο ελεύθερο μου χρόνο (γιατί είχα να φροντίσω και τις δουλειές του σπιτιού, δεν είχα το ζεστό φαγάκι της μανούλας μου να με περιμένει...) τον περνούσα ποιοτικά δίπλα ή μέσα στη θάλασσα, για καφέ αγναντεύοντας την Ιθάκη, με άλλα λόγια είχα αυτό που λένε πολύ σωστά ποιότητα ζωής!

Κάτι που αν ζεις μόνιμα στην πόλη, χωρίς να σου δοθεί ευκαιρία έστω και για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα να ζήσεις μόνιμα μακριά από την βαβούρα της... δεν μπορείς να συγκρίνεις και δεν κατανοείς αυτή τη μεγάλη αλήθεια, στην πόλη δεν έχεις ποιότητα ζωής! Είσαι "κτισμένος" και εσύ μαζί με τα πολυπληθή κτίρια της, είσαι εγκλωβισμένος στη βουή της...

Αγαπώ την πόλη, γιατί είμαι παιδί της πόλης, γιατί η πόλη μου είναι ξεχωριστή... αλλά έχω πάψει να πιστεύω πως μόνο εδώ μπορώ να ζήσω... είμαι ακόμα "Urban Fish" αλλά τώρα το όνειρο μου είναι να βουτήξω στην βαθιά γαλάζια θάλασσα, εκεί απ' όπου προέρχομαι, εκεί που πραγματικά ανήκω... στη ΦΥΣΗ!

Διαδρομή Σάμη - Καραβόμυλος

 

Υ.Γ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την διαδρομή μου για την δουλειά τα πρωινά. Εκεί γύρω στις 7 παρά το πρωί, γύρω δροσούλα, οι δρόμοι έρημοι, ήσυχοι, οι υπόλοιποι κοιμούνται ακόμα, μετά η διαδρομή δίπλα στη θάλασσα, μόνο εγώ κι αυτή άντε και κανένας ψαράς με τη βαρκούλα του να διαγράφεται κόντρα στον ήλιο που μόλις ανατέλλει. Σκηνικό μαγικό. Ησυχία, μόνο ο ήχος των βημάτων μου στο πλακόστρωτο, στο βάθος η Ιθάκη και το μυαλό μου καθαρό, γαλήνιο. Ανασαίνω, κάθε ανάσα με γεμίζει οξυγόνο και ιώδιο, κάθε βήμα με οδηγεί και πιο κοντά στην ευτυχία...

Τότε δεν το ήξερα, τώρα το ξέρω!