Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Απουσία. Μεγάλη απουσία, αδικαιολόγητη... Δεν ξέρω, μπορεί να ήταν τελικά και δικαιολογημένη.
Πόσο καιρό τώρα γυροφέρνω στο μυαλό μου μια κάποια επιστροφή, αλλά πραγματικά δεν ξέρω από που να αρχίσω.
Ανοίγω διστακτικά το Blogger και βλέπω πως η τελευταία ανάρτηση μου είναι τον Νοέμβρη του 2014. Πόσα αλλάξαν από τότε... Πολλά. Όλα. Πρώτη και καλύτερη εγώ άλλαξα, δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Μέσα σε ένα διάστημα ενάμισι χρόνου, έζησα εμπειρίες και καταστάσεις που δεν είχα βιώσει σε όλο το προηγούμενο διάστημα των 29 μου χρόνων.
Δεν μετανιώνω για τίποτα, ήταν όλα ένα μεγάλο και χρήσιμο μάθημα για μένα. Και ξέρω πως ότι και να λέω τώρα "κατόπιν εορτής" πάλι τα ίδια θα έκανα, δεδομένης της μέχρι τότε μηδαμινής εμπειρίας μου.
Πολύ αινιγματικά τα γράφω ξέρω. Όποιος τύχει και τα διαβάσει θα προσπαθήσει να μαντέψει "τι θέλει να πει ο ποιητής". Αν και δεν νομίζω να πολυνοιάζει κανένα το τι μπορεί εγώ να εννοώ. 

Το βασικότερο όλων είναι πως νιώθω κουρασμένη, κουρασμένη από τους ανθρώπους, από την ιδιοτέλεια τους, αλλά κυρίως κουρασμένη από τα "μεγάλα λόγια". Και εγώ είπα πολλά μεγάλα λόγια το παραδέχομαι, ονειροβατούσα και πίστεψα πως μπορώ και εγώ επιτέλους να μιλώ για αγάπες παντοτινές. Δεν έκανα και δεν κάνω λάθος, υπάρχουν και αυτές οι αγάπες. Το κακό ήταν πως η δική μου δεν ήταν μια από αυτές. Ήθελα πολύ να είναι, πάλεψα με νύχια και με δόντια για να το αποδείξω. Αλλά δεν τα κατάφερα. Ήταν μια άνιση μάχη. Μπορεί οι περισσότεροι να κοιτάξουν μόνο το αποτέλεσμα και να με υποτιμήσουν, αλλά κανείς μα κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει το αναφέρετο δικαίωμα μου να υποστηρίζω πως προσπάθησα πολύ, πάρα πολύ, έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω, πέρασε πια καιρός... Όλα τα βλέπω να ξεμακραίνουν και να γίνονται μια ανάμνηση. Σαν μια κινηματογραφική ταινία που τελείωσε...

It Takes Two To Tango

Σήμερα αποφάσισα να επιστρέψω στα ιστολογικά μου λημέρια με μια ιστορία. Μπορεί να φανεί σε κάποιους κοινότυπη, αλλά δε με νοιάζει... Εγώ αποφάσισα να την πω ούτως ή άλλως.  Στο κάτω κάτω δικό μου το blog και γράφω ότι γουστάρω!

Ας ξεκινήσω λοιπόν... Κάποτε ήταν ένα συμπαθητικό και ονειροπόλο κορίτσι που το λέγαν Πελαγία, όπως λέει και το όνομα της ονειρευόταν συχνά πέλαγα και θάλασσες και αγαπούσε πολύ τα ταξίδια. Αγαπούσε και άλλα όμορφα πράγματα όπως τη μουσική, τα βιβλία, τη σοκολάτα και τα χαμόγελα των ανθρώπων. Τα αγαπούσε γιατί πίστευε πως μέσω αυτών ξέφευγε έστω και για λίγο από τη μουντή και γκρίζα καθημερινότητα της. 

Τα χρόνια περνούσαν όμορφα και ήρεμα για την Πελαγία χωρίς μεγάλες διακυμάνσεις και ανατροπές στην φιλήσυχη ζωή της. 

Χρόνο με το χρόνο διαπίστωνε πως αυτή η ησυχία την κούραζε και άρχισε να τη βαριέται και ενδόμυχα ευχόταν ένα βότσαλο να αναταράξει τα ήσυχα νερά της λίμνης της.

Έλα όμως που η πρωταγωνίστρια μας όπως είπαμε και στην αρχή ήταν ονειροπόλα και επιθυμούσε το βότσαλο αυτό που θα τάραζε τα νερά της να ήταν ένας πρίγκιπας με το άσπρο του άλογο (καλά ας ήταν και μαύρο δεν θα κολλήσουμε στα χρώματα τώρα...).

Ήθελε ένα πρίγκιπα σαν το μικρό πρίγκιπα που θα του άρεσαν τα ταξίδια νοερά και πραγματικά και θα την αγαπούσε όπως αγαπούσε ο μικρός πρίγκιπας το τριαντάφυλλο του...

Αυτή η ιδέα του πρίγκιπα κράτησε (ευτυχώς ή δυστυχώς) πολύ λίγο καιρό και η φίλη μας βλέποντας τα δεδομένα της εποχής κατάλαβε πως τον πρίγκιπα μικρό ή μεγάλο θα ήταν μάταιο να τον περιμένει και καλό θα ήταν να αρκεστεί σε κάτι πιο σημερινό και πιο απτό...

Ο χρόνος όμως κυλούσε χωρίς να σταματάει ούτε λεπτό... Ακόμα και κάποιες ελάχιστες φορές που ευχήθηκε μέσα της να σταματήσει και η στιγμή ευτυχίας που ζούσε να παρατεινόταν έστω και λίγο, τίποτα... Αυτός αδυσώπητος συνέχισε τη ροή του.

Δοκίμασε  αρκετές φορές είναι η αλήθεια να βρει τον συνταξιδιώτη και συνοδοιπόρο της ζωής της στα μάτια διαφόρων νεαρών... Όμως πάντα έλειπε αυτή η έντονη σπιρτάδα και επιθυμία που κάνει τη ζωή πιο νόστιμη!

Ακόμα και μια φορά που ξεγελάστηκε και για πρώτη φορά ένοιωσε να ταράζονται τα νερά της λίμνης της, τελικά έκανε λάθος... Λάθος συναγερμός. Βλέπεται το πρόβλημα ήταν ότι ενώ αυτή ανοιγόταν στους άλλους και δινόταν με την ελπίδα να έχει κάποια ανταπόδοση, όπως είναι το φυσιολογικό να γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις όλη η προσπάθεια της να κρατήσει μια φλόγα ζωντανή έπεφτε στο κενό. Ίσως έφταιγαν τα φεγγάρια που λέει και το τραγούδι... Ίσως πάλι έφταιγαν οι δυνατοί άνεμοι της νέας εποχής που δεν άφηναν καμία φλόγα να διατηρηθεί στις ψυχές των ανθρώπων. Η μόνη φλόγα που θέριευε και θεριεύει ακόμα με κίνδυνο να κάψει τα πάντα είναι αυτή του εγωισμού και της φιλαυτίας.  

Μόνο που στις σχέσεις των ανθρώπων δεν χωράει ο εγωισμός και ενώ η Πελαγία από νωρίς ευτυχώς το είχε καταλάβει αυτό κανείς άλλος γύρω της δεν φαινόταν να το είχε καταλάβει!

Περιμένει ακόμα λοιπόν καρτερικά κάποιον που θα ναι πρόθυμος να θυσιάσει το Εγώ του για το Εμείς... Κάποιον που μόλις θα την δει να ξεμακραίνει μετά τα πρώτα σημάδια που προμηνύουν μια νέα απογοήτευση, θα τρέξει να την προλάβει και δεν θα φοβηθεί, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα την πείσει πως αξίζει τον κόπο, άλλωστε το τανγκό θέλει δυο... Και το τανγκό είναι μα την αλήθεια πολύ ωραίος  χορός, δεν συμφωνείτε;

Every Single Day

Εντάξει, δεν θα αρχίσω πάλι τη φλυαρία, για το πόσο καιρό έχω να γράψω (είναι φανερό άλλωστε) και να αραδιάσω δικαιολογίες! Δεν μου ήρθε, δεν έγραψα. Απλό!
Αλλάξαν κάποια από τα δεδομένα μου τον τελευταίο χρόνο και μου πήρε λίγο καιρό να προσαρμοστώ. Έτσι στην ανακατανομή του χρόνου μου βγήκα ζημιωμένη. Από πολλές απόψεις κέρδισα και έμαθα πολλά, από άλλες όμως έχασα.
Ας σταματήσω όμως την αοριστολογία και ας μιλήσω ξεκάθαρα. 
Τέλος η απογευματινή δουλειά! Εδώ και 3 χρόνια είχα συνηθίσει να δουλεύω αποκλειστικά απόγευμα. Και αυτό, τελείως αναπάντεχα (και αναίτια, αλλά ας μη το κάνουμε θέμα) άλλαξε. Μόνιμο, κατά πάσα πιθανότητα δε θα είναι αλλά όπως και να χει τους τελευταίους 6 μήνες άλλαξε η καθημερινότητα μου.
Ξυπνάω πρωί πρωί με την αυγούλα, τόσο που το χειμώνα προλάβαινα να βλέπω τον ήλιο που ανατέλλει. Και ακολουθώ πάντα την ίδια προκαθορισμένη διαδρομή.
Και από τη στιγμή που κάτι επαναλαμβάνεται καθημερινά, επαναλαμβάνονται και οι προσλαμβάνουσες εικόνες αλλά και τα πρόσωπα που συναντάει κανείς σε αυτή την επαναληπτική πραγματικότητα.
Θα μιλήσω λοιπόν για αυτές τις εικόνες, και για αυτά τα πρόσωπα...
Θα μιλήσω για τους ίδιους ανθρώπους κάθε πρωί στη στάση του λεωφορείου. Ο ψηλός εύσωμος κύριος με το μούσι, η κοντή και υπερβολικά αδύνατη κυριούλα με το δυσανάλογα μεγάλο στήθος, την άλλη με το ξανθό μαλλί που πιάνει συνήθως κουβέντα με την ψιλικατζού, ή τον ξανθό νεαρό με το κομψό ντύσιμο και τα γυαλιά που μέχρι πρότινος φορούσε κασκόλ (προφανώς κρυουλιάρης).
Στο αστικό ανεβαίνουν κάθε πρωί σχεδόν οι ίδιοι άνθρωποι, εκτός από τις μέρες που πληρώνονται οι συντάξεις και όλοι οι ηλικιωμένοι κατεβαίνουν παγανιά και κατακλύζουν από πολύ πρωί τα λεωφορεία. (Που πας άνθρωπε μου αξημέρωτα, δε φεύγει η σύνταξη από τη θέση της...).
Εκτός όμως απ' αυτούς τους ηλικιωμένους μου κάνουν περισσότερο εντύπωση κάποιοι άλλοι... Πιο μερακλήδες, που ξυπνάνε από νωρίς και συναντιούνται κάθε πρωί την ίδια ώρα στο καφέ "Λίντο από το 1962" επί της οδού Βασιλίσσης Όλγας στη γωνία με Αγίας Τριάδος.
Μετά φτάνουμε στο κέντρο... Ανεβαίνω στο λεωφορείο Νο25 και φτάνω Εγνατία, πολλές φορές συναντώ μια χαρακτηριστική παχουλούλα αλλά πολύ μοντέρνα ντυμένη κοπέλα με κοντά κόκκινα μαλλιά και γυαλιά με κοκάλινο σκελετό. Στην Κολόμβου πάλι ανεβαίνει ένας κύριος με ένα μυρωδάτο καφέ από τα Starbucks στο χέρι. Όταν φτάνω στην οδό Λαγκαδά (στα παλιά μου λημέρια) βλέπω κάθε πρωί καθισμένο μπροστά στη μπουγάτσα "Σαρρής"  ένα νεαρό με γυαλιά βυθισμένο στην καρέκλα να απολαμβάνει τον πρωινό καφέ του και να κοιτάζει εξεταστικά τους περαστικούς. Και μετά από λίγο φτάνω στον τελικό προορισμό μου... 
Τώρα θα μου πείτε όσοι είχατε το κουράγιο να διαβάσετε μέχρι τέλους, τι σας ενδιαφέρουν εσάς όλες αυτές οι περιγραφές και τα πρόσωπα... Εντάξει ίσως και τίποτα, αλλά για μένα όλη αυτή η επανάληψη και η ρουτίνα κρύβει και μια μαγεία (ή τουλάχιστον εγώ προσπαθώ να το βλέπω έτσι για να μη νιώθω ανία) κάθε μέρα προσδοκάς κάτι που θα διαφέρει από την προηγούμενη, κοιτάς τους ανθρώπους τα πράγματα και ψάχνεις διαφορές...
 Ίσως δεν είναι συναρπαστικό, αλλά για μένα είναι αρκετό.

Το λίγο

Pourquoi pas?

Καμιά φορά... όπως τώρα για παράδειγμα, αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω να γράφω εδώ.
Γιατί απλά, (όπως έκανα παλιότερα) δεν παίρνω ένα χαρτί και ένα μολύβι και όλα "αυτά" δεν τα γράφω, κάπου αλλού, κρυφά, ιδιωτικά.
Τι με παρακινεί 6 χρόνια τώρα να κάθομαι και να γράφω τις "αρλούμπες" μου εδώ;
Καλά, αρλούμπες έγραφα πάντοτε, και τότε και τώρα, αλλά τι ικανοποίηση μπορεί να βρίσκω με το να τις βλέπω δημοσιευμένες και σε κοινή θέα στο διαδίκτυο;
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια... ίσως πάλι η καταπιεσμένη και υπολανθάνουσα ανάγκη μου για συγγραφή (λέω εγώ τώρα...).
Μια ουσιαστική και επιτυχημένη συγγραφή, για να είμαι ακριβής.
Δυστυχώς όμως, τέτοιο ταλέντο δεν έχω ούτε είχα ποτέ, αλλά μου αρέσει να βαυκαλίζομαι, πιστεύοντας ότι έστω και λίγο, μπορεί να την πλησιάζω, γράφοντας όλες αυτές τις αράδες.
Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ξέρω πως ελάχιστοι με διαβάζουν, δύο τρεις φίλοι, και κανένας περαστικός αναγνώστης που έτυχε να σκοντάψει "πάνω μου" ψάχνοντας κάτι άλλο.
Όσο γι' αυτό δεν μπορώ να πω, στα 6 αυτά χρόνια, έχω γράψει αρκετούτσικα πραγματάκια, και έτσι υπάρχει πάντα η πιθανότητα όλο και κάποιος να με ανακαλύψει.
Θα ήταν πολύ ωραία, αν μιαν ημέρα ξυπνούσα και είχα την δυνατότητα και την έμπνευση να γράψω κάτι πραγματικά καλό, και όχι ένα από τα πολλά βιβλία "της οκάς" που μπορεί να συναντήσει κανείς σήμερα στα ράφια των βιβλιοπωλείων.
Τέλος πάντων, προς το παρόν αρκούμαι σ' αυτό, για να γεμίζω το κενό μου, για να περνάω την ώρα μου, για να εξωτερικεύω κάποιες σκέψεις μου, για να έχω έστω και φευγαλέα την αίσθηση πως κάνω και εγώ κάτι ξεχωριστό...

Happy New Year!

Abba - Happy New Year  ♫ ♪ 

Βιβλία 2013

1. Ο Χιονάνθρωπος - Jo Nesbø
Με μια λέξη εκπληκτικό! Απ' τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει, ευφάνταστο, καθηλωτικό, ανατρεπτικό. Ένας serial killer με σήμα κατατεθέν τον χιονάνθρωπο. Που μέχρι την ανακάλυψη του, αλλάζουμε τους χιονάνθρωπους "σαν τα πουκάμισα"...

2. Ξενοδοχείο Μπρούνι - Valerio Massimo Manfredi
Ένας διαφορετικός Manfredi! Αφήνει στην άκρη τα αρχαία μυστήρια, τις ανασκαφές και τις περιπέτειες, και μας διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας, της οικογένειας Μπρούνι, και την γεμάτη αντιξοότητες ζωή τους στην Ιταλική επαρχεία την περίοδο των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Καλή προσπάθεια, αλλά εγώ τον προτιμώ στα προαναφερθέντα αρχαία μυστήρια.

3. Το Τετράδιο της Μάγια - Isabele Allende
Το βιβλίο είναι όπως λέει και ο τίτλος του, τα απομνημονεύματα της Μάγια, μιας έφηβης που μετά τον θάνατο του πιο αγαπημένου της προσώπου, καταφεύγει στην μάστιγα των καιρών, τα ναρκωτικά. Ύποπτες παρέες, βία και εξαθλίωση συνθέτουν το νέο σκηνικό της ζωής της. Μέχρι την κάθαρση... Μια κάθαρση σε ένα μακρινό νησάκι της Χιλής. Σ' αυτή (όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) την ήρεμη γωνιά του κόσμου θα ξεκινήσει τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής της : το ταξίδι στα βάθη της ψυχής της για να βρει τον εαυτό της. Παρ' όλο που η ιστορία δεν είναι εκ πρώτης όψεως τόσο ευχάριστη, το βιβλίο έχει τον τρόπο του και διαβάζεται πολύ ευχάριστα.

4. Solar - Ian Mc Ewan
Ένας πενηντάρης, εγωιστής , νομπελίστας επιστήμονας που έχει χάσει προ πολλού την όρεξη του για την επιστήμη και την έρευνα και οι περιπέτειες του... Ειλικρινά αν και έχει περάσει καιρός από τότε που διάβασα την "Εξιλέωση", δυσκολευόμουν να πιστέψω πως πρόκειται για τον ίδιο συγγραφέα. Τελείως διαφορετική θεματολογία, και από μια άποψη θα έλεγε κανείς και άλλη γραφή, με εριστική και σατιρική χροιά για τον επιστημονικό κόσμο.

5. Ο Κατάσκοπος του Θεού - Juan Gómez Jurado

Βατικανό, δολοφονίες, καρδινάλιοι, μυστικά και συνωμοσίες, συνθέτουν το σκηνικό αυτού του αστυνομικού μυθιστορήματος. Γρήγορο και ευφυές  εμπνέεται από τα σεξουαλικά σκάνδαλα που ταλανίζουν εδώ και χρόνια το Βατικανό και μπλέκει αριστοτεχνικά σε αυτά μια αστυνομική ιστορία με ένα serial killer.
6. Το Φονικό Φιλί - Mehmet Murat Somer 
Το ομολογώ με παρέσυρε το όμορφο, illustrasion εξώφυλλο, η χαμηλή τιμή και η υπόσχεση πως θα περιηγηθώ έστω και νοερά στην Πόλη (μιας και σε αυτήν εξελίσσεται η ιστορία). Εις μάτην όμως, το βιβλίο κατά την γνώμη μου θα μπορούσε να ήταν καλύτερο αν δεν αναλωνόταν στις συχνές και πλούσιες περιγραφές των σεξουαλικών ιδιαιτεροτήτων του ήρωα. Μην μπείτε στον κόπο κατά την ταπεινή μου άποψη.

7. Κάτω από το χιόνι - A. D. Miller

Ρωσία... έχω πει πολλές φορές πως από μόνη της αποτελεί το αγαπημένο μου μυθιστορηματικό σκηνικό. Τι είναι αυτό που τόσο με προσελκύει δεν έχω εξηγήσει ακόμα. Το βιβλίο μου άρεσε γιατί και ο ίδιος ο συγγραφέας κάνει μέσω του ήρωα του αυτή την ερώτηση. Παρουσιάζει τον ήρωα του ευάλωτο στην νοοτροπία της μετασιοβετικής Ρωσίας.    "Μια χώρα ηδονισμού και απελπισίας, διαφθοράς και αθωότητας, με μαγικές ντάτσες και χλιδάτα νυχτερινά κέντρα, όπου μυστικά -και πτώματα- αποκαλύπτονται μόνο όταν αρχίζει να λιώνει το χιόνι."
8. Ο Αιχμάλωτος του Ουρανού - Carlos Ruiz Zafón

Το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα που είχα την τύχη να διαβάσω, και λέω τύχη γιατί πραγματικά είναι τύχη να διαβάζεις τα βιβλία του. Η γραφή του ρέει αβίαστα και σε οδηγεί σε μια παραμυθένια, ονειρική Βαρκελώνη που μπλέκεται αριστοτεχνικά με τα άλλα δύο βιβλία της σειράς "Η Σκιά του Ανέμου" και "Το Παιχνίδι του Αγγέλου". Το συγκεκριμένο είναι πιο "ανάλαφρο" από τα δύο προηγούμενα με απολαυστικούς διαλόγους ανάμεσα στον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου που είναι αυτή τη φορά ο Φερμίν Ρομέρο ντε Τόρες και στους υπόλοιπους παλιούς και νέους ήρωες των μυθιστορημάτων του. Το έχω πει και θα το ξαναπώ άλλη μια, όλα του τα βιβλία καλά αλλά για μένα το καλύτερο είναι... "Το Παιχνίδι του Αγγέλου"!
9. Ο Χορός του Γλάρου - Andrea Camilleri
Ούτε και εγώ θυμάμαι πια πόσα βιβλία του Σικελού συγγραφέα έχω διαβάσει, είναι cult για μένα, οι σπαρταριστοί διάλογοι μεταξύ του  επιθεωρητή Μονταλμπάνο και του Καταρέλλα είναι από τις πιο κωμικές στιγμές που μπορούν εύκολα να αποσπάσουν από τον αναγνώστη ένα χαμόγελο. Ο ήρωας του "ο Μονταλμπάνο" έχει μεταφερθεί πολλές φορές στην οθόνη... εκεί είναι όμως που ο συγγραφέας μας εμπαίζει έξυπνα και γράφει σχόλια μέσα στα ίδια του τα βιβλία, τύπου: "Πως τι με νοιάζει; Αν βρεθώ κατά τύχη πρόσωπο με πρόσωπο με τον ηθοποιό που ερμηνεύει εμένα... πως τον λένε... Ζινγκαρέλλι...". Εκ κατακλείδι, είναι μια καλογραμμένη αστυνομική ιστορία, σαν αυτές που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας.
10. Ο Λύκος της Στέπας - Hermann Hesse
Ο λύκος της στέπας από δω, ο λύκος της στέπας από κει... Ένα βιβλίο που το άκουγα συχνά πυκνά γύρω μου, και που ήρθε ο καιρός να μου φύγει και εμένα η απορία και να το διαβάσω! Λοιπόν, δεν είναι εύκολο βιβλίο, ειδικά κάπου στην αρχή που ξεκινάει "Η πραγματεία για το Λύκο της Στέπας" εκεί είναι που πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος για να μη σου ξεφύγει ούτε γραμμή! Πολλά και βαθιά νοήματα, προτιμώ να μην τα σχολιάσω και αναλύσω περαιτέρω γιατί θαρρώ δεν επαρκούν οι γνώσεις και οι εμπειρίες μου για τη ζωή ώστε να το κάνω.
11. Κυνηγοί Κεφαλών -  Jo Nesbø
Το βιβλίο αυτό αν και δεν ακολουθεί την αστυνομική σειρά με πρωταγωνιστή τον διάσημο επιθεωρητή Χάρι Χόλε, είναι ένα ακόμα έξυπνο και καλοστημένο μυθιστόρημα για ένα κλέφτη περιωπής.
12. Απόρρητος φάκελος Κωνσταντινούπολη - Laurence O' Bryan
Αρκετά καλό, αλλά για να πω την αλήθεια έχω διαβάσει και καλύτερα... Δεν με έπεισε σαν υπόθεση, ούτε απήλαυσα τόσο τα σημεία με την δράση. Δεδομένου ότι χρησιμοποιεί για backgroud την Κωνσταντινούπολη, θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί και καλύτερα.
13. Όλοι φοβούνται τον Έρωτα - Μάρω Βαμβουνάκη
Όλοι τελικά φοβούνται τον έρωτα, έχει δίκιο η κυρία Βαμβουνάκη. Ολιγοσέλιδο και περιεκτικό σε ερωτήματα και νοήματα. Τι είναι αυτό που στην πραγματικότητα φοβόμαστε από τις σχέσεις; Μπαίνει τόσο βαθιά στο θέμα που πραγματικά σε κάνει να αμφισβητείς και αυτά τα οποία πίστευες μέχρι τώρα για τον εαυτό σου. Φοβόμαστε να μην απορριφθούμε ή φοβόμαστε να δεθούμε... Ιδού το ερώτημα!
14. Ο Κοκκινολαίμης - Jo Nesbø
Το πρώτο βιβλίο της σειράς με πρωταγωνιστή τον Χάρι Χόλε. Έκαναν λοιπόν τόσο πάταγο τα μετέπειτα πονήματα του Nesbø, που είπαν οι εκδότες να βγάλουν και τα προηγούμενα... Έτσι λοιπόν, κάνουμε ένα πισωγύρισμα και πάμε στην αρχή της ιστορίας του ήρωα! Ψάχνουμε για ένα πρώην αγωνιστή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που φαίνεται να έχει μείνει προσκολλημένος στο παρελθόν του πολέμου. Μέσα στο βιβλίο μαθαίνουμε πληροφορίες για ένα αρκετά επίκαιρο θέμα, το κίνημα των νεοναζί στην Νορβηγία την ψυχοσύνθεση και νοοτροπία τους. 
15. Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα - Mikhail Bulgakov
Ωραία, το διάβασα λοιπόν και τούτο το βιβλίο, αλλά νομίζω δεν είμαι σε θέση ούτε να το σχολιάσω, ούτε να το κρίνω! Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως "βγάζω το καπέλο" στο συγγραφέα, δεν είναι άλλωστε τυχαία η φήμη (του ίδιου και του έργου του). Είναι το πρώτο βιβλίο του που διάβασα, αλλά σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο...