я удачная

Ο καλός Θεός πρέπει να μ' αγαπάει πολύ για να στείλει εσένα στον δρόμο μου...
Ξέρω, ίσως είναι πολύ νωρίς για να πω κάτι τέτοιο, αλλά πραγματικά νιώθω πολύ τυχερή που σε γνώρισα.
Είναι λίγος ο χρόνος που γνωριζόμαστε, αλλά ήδη νιώθω τέτοια χαρά και αγαλλίαση που επιτέλους σε βρήκα. Εσένα έψαχνα...
Έναν άνθρωπο τρυφερό, αγνό και καλόκαρδο! 
Σε ξέρω τόσο λίγο, αλλά η διαίσθηση μου, και όλο μου το είναι φωνάζει προχώρα!!! 
Σε ξέρω τόσο λίγο, αλλά ήδη σε εμπιστεύομαι... 
Σε ξέρω τόσο λίγο και όμως νιώθω σαν να σε ξέρω καιρό!
Όχι, ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος το ξέρω... 
Αλλά πιστεύω ακόμα στους ανθρώπους! Θέλω να πιστεύω σε αυτούς, γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, υπάρχουν ακόμα πλάσματα εκεί έξω που έχουν στην καρδιά τους αγάπη και καλοσύνη! 
Νιώθω, πιστεύω, ελπίζω πως ένας από αυτούς (τους λίγους) είσαι και εσύ.

"Δεύτερη Ζωή δεν έχει..."

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. 

Και να μη βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. 
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.

Οδυσσέας Ελύτης (1911 - 1996)

Ό,τι πιο όμορφο διάβασα τον τελευταίο καιρό... Δεν μπορούσα να κρατηθώ, δεν μπορούσα να μη το μοιραστώ, λόγια σαν και αυτά πρέπει να τα αποστηθίζουμε.

Κωνσταντινούπολη

Αχ, αυτή η Πόλη! Πόσες φορές ήταν να πάω και τελικά δεν πήγα...  Να, όμως που τελικά μου δόθηκε η κατάλληλη ευκαιρία και την επισκέφθηκα την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Οι εντυπώσεις μου; Οι καλύτερες, κατ' αρχήν γιατί περίμενα μια Πόλη λιγότερο σύγχρονη με κατοίκους αδαείς και κουτοπόνηρους. Αλλά βρήκα μια Πόλη σύγχρονη, πολύ πιο μπροστά από μας σε πολλούς τομείς αλλά ιδιαίτερα στο θέμα  τ ο υ ρ ι σ μ ό ς! Οι Τούρκοι όλοι ευγενικότατοι και πολύ εξυπηρετικοί. Τα μνημεία, ας μη μιλήσω καλύτερα... Και τα φαγητά... τι μπορώ να πω για τα φαγητά και τα γλυκά τους; Μια βόλτα στην οδό İstiklâl θα σας πείσει πως πρόκειται για γαστριμαργικό παράδεισο!
Ακολουθεί ως είθισται, φωτογραφικό αφιέρωμα.

Road next to Chora Church

Mosaic in Church of the Holy Saviour in Chora

Sultanahmet Camii (Blue Mosque)

Αγία Σοφία (Ayasofya) interior

Clownfish in Turkuazoo Aquarium

Saray Muhallebicisi, İstiklâl Caddesi

Grand Bazaar (Kapalıçarşı) interior

Grand Bazaar (Kapalıçarşı) interior 2

Dolmabahçe Palace (Dolmabahçe Sarayı)

Bosphorus Bridge (Boğaziçi Köprüsü)

Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως 
(Fener Rum Ortodoks Patrikhanesi)

Panoramic view of the city from Pierre Loti Hill

Τα σταράκια που μισούσες...

Ε και...; Εσύ μπορεί να τα μισούσες εγώ όμως τα αγαπώ! Είναι από τα πιο πολυφορεμένα μου παπούτσια, δυσκολεύτηκα να τα βρω στο χρώμα και στο νούμερο μου! Περιμένω πως και πως να φτιάξει λίγο ο καιρός για να μπορώ να τα φορέσω πιο άνετα.
Και όχι, δεν τα φοράνε μόνο έφηβοι, αλλά και όλοι οι έφηβοι στην ψυχή και στο πνεύμα! Θέλω να πιστεύω πως είμαι, και θα είμαι πάντα μια τέτοια έφηβη!
Τα σταράκια που μισούσες είναι κάτι σαν φιλοσοφία, που αν δεν είσαι μυημένος δεν μπορείς να καταλάβεις...

Και για του λόγου το αληθές...

Οίνο-πνεύματα...

Όχι δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, έχω τα πάντα! Έχω ανθρώπους που με αγαπούν και με εκτιμούν, με θέλουν για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που μπορώ να γίνω... Γιατί είμαι μια χαρά έτσι όπως είμαι και δεν χρειάζεται να αλλάξω τίποτα! Γιατί έχω προσωπικότητα και χαρακτήρα, και ναι μπορεί να μιλάει το κρασί που ήπια σε ένα μπαράκι στην Π.Π. Γερμανού, αλλά όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια και όχι θολωμένες σκέψεις ενός ανυπότακτου μυαλού... "Ανυπότακτο μυαλό"! Μα πως το σκέφτηκα; Μ' αρέσει όταν έχω τέτοιες ποιητικές εμπνεύσεις! Ελπίζω βέβαια, να έχω το θάρρος το επόμενο πρωί να τις δημοσιεύσω και να μη μείνουν αποθηκευμένες στα πρόχειρα μηνύματα του κινητού μου. Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, αλλά έτσι κάνω εγώ, ότι βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σπεύδω να το αποθηκεύσω στο κινητό μου... είναι πιο εύκολο έτσι, άλλωστε δεν έχω πάντα πρόχειρο χαρτί και μολύβι.
Σ' αφήνω, νύσταξα λιγάκι...

Knowing Life

Πηγή: Lifo.gr

Ονειρεύτηκα την Αφρική

Χθες το βράδυ είδα ένα όνειρο... Ένα όνειρο παράξενο, αλλά και ωραίο συνάμα! Είχα πάει ταξίδι σε ένα μακρινό προορισμό κάπου στην Αφρική... Όχι με την συνηθισμένη αφρικανική εικόνα με τη ζούγκλα, τις σαβάνες και τα άγρια θηρία, αλλά σε μια μεγάλη παραλιακή πόλη. Έμενα σε ένα ψηλό πανοραμικό ξενοδοχείο λίγο έξω από την πόλη, και είχα εκπληκτική θέα προς σε αυτήν. Η εποχή έμοιαζε να είναι περασμένων δεκαετιών καθώς η εικόνα ήταν σαν τις παλιές φθαρμένες ταινίες... Δεν υπήρχε τίποτα καινούριο, ακόμα και η διακόσμηση του δωματίου (που παρ' όλο που πρόκειται για όνειρο λογικά θα έπρεπε να είχα ξεχάσει) ήταν παλιά.
Ο καιρός ήταν καλός και καθόμουν στο μπαλκόνι, δεν θυμάμαι κανένα άλλο πρόσωπο, αν και είμαι σίγουρη πως δεν ήμουν μόνη μου. Ήταν σούρουπο και καθόμουν ατενίζοντας τα χρώματα της πόλης που άλλαζαν, που από πορτοκαλιά και ροζ σιγά σιγά σκούραιναν και "ντύνονταν" την νύχτα.
Η αίσθηση αυτού του ονείρου μου άφησε μια γλυκιά ανάμνηση... Ήταν σαν να βρισκόμουν σε ένα άχρονο περιβάλλον, χωρίς κάτι ιδιαίτερο να με απασχολεί, χωρίς έγνοιες και προβλήματα. Ήταν σαν να ήμουν μια άλλη... Πιο μοιραία και ανάλαφρη, που απολάμβανε την στιγμή, και χαιρόταν τόσο που τελικά μπόρεσε να κάνει αυτό το ταξίδι...
Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ενώ αγαπώ τόσο τα ταξίδια και συνέχεια κάνω σχέδια για προορισμούς κοντινούς και μακρινούς... ποτέ δεν έχω σκεφτεί να πάω στην Αφρική (πέρα ίσως από την Αίγυπτο)!
Μετά από αυτό, ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτώ...