Κωνσταντινούπολη

Αχ, αυτή η Πόλη! Πόσες φορές ήταν να πάω και τελικά δεν πήγα...  Να, όμως που τελικά μου δόθηκε η κατάλληλη ευκαιρία και την επισκέφθηκα την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Οι εντυπώσεις μου; Οι καλύτερες, κατ' αρχήν γιατί περίμενα μια Πόλη λιγότερο σύγχρονη με κατοίκους αδαείς και κουτοπόνηρους. Αλλά βρήκα μια Πόλη σύγχρονη, πολύ πιο μπροστά από μας σε πολλούς τομείς αλλά ιδιαίτερα στο θέμα  τ ο υ ρ ι σ μ ό ς! Οι Τούρκοι όλοι ευγενικότατοι και πολύ εξυπηρετικοί. Τα μνημεία, ας μη μιλήσω καλύτερα... Και τα φαγητά... τι μπορώ να πω για τα φαγητά και τα γλυκά τους; Μια βόλτα στην οδό İstiklâl θα σας πείσει πως πρόκειται για γαστριμαργικό παράδεισο!
Ακολουθεί ως είθισται, φωτογραφικό αφιέρωμα.

Road next to Chora Church

Mosaic in Church of the Holy Saviour in Chora

Sultanahmet Camii (Blue Mosque)

Αγία Σοφία (Ayasofya) interior

Clownfish in Turkuazoo Aquarium

Saray Muhallebicisi, İstiklâl Caddesi

Grand Bazaar (Kapalıçarşı) interior

Grand Bazaar (Kapalıçarşı) interior 2

Dolmabahçe Palace (Dolmabahçe Sarayı)

Bosphorus Bridge (Boğaziçi Köprüsü)

Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως 
(Fener Rum Ortodoks Patrikhanesi)

Panoramic view of the city from Pierre Loti Hill

Τα σταράκια που μισούσες...

Ε και...; Εσύ μπορεί να τα μισούσες εγώ όμως τα αγαπώ! Είναι από τα πιο πολυφορεμένα μου παπούτσια, δυσκολεύτηκα να τα βρω στο χρώμα και στο νούμερο μου! Περιμένω πως και πως να φτιάξει λίγο ο καιρός για να μπορώ να τα φορέσω πιο άνετα.
Και όχι, δεν τα φοράνε μόνο έφηβοι, αλλά και όλοι οι έφηβοι στην ψυχή και στο πνεύμα! Θέλω να πιστεύω πως είμαι, και θα είμαι πάντα μια τέτοια έφηβη!
Τα σταράκια που μισούσες είναι κάτι σαν φιλοσοφία, που αν δεν είσαι μυημένος δεν μπορείς να καταλάβεις...

Και για του λόγου το αληθές...

Οίνο-πνεύματα...

Όχι δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, έχω τα πάντα! Έχω ανθρώπους που με αγαπούν και με εκτιμούν, με θέλουν για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που μπορώ να γίνω... Γιατί είμαι μια χαρά έτσι όπως είμαι και δεν χρειάζεται να αλλάξω τίποτα! Γιατί έχω προσωπικότητα και χαρακτήρα, και ναι μπορεί να μιλάει το κρασί που ήπια σε ένα μπαράκι στην Π.Π. Γερμανού, αλλά όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια και όχι θολωμένες σκέψεις ενός ανυπότακτου μυαλού... "Ανυπότακτο μυαλό"! Μα πως το σκέφτηκα; Μ' αρέσει όταν έχω τέτοιες ποιητικές εμπνεύσεις! Ελπίζω βέβαια, να έχω το θάρρος το επόμενο πρωί να τις δημοσιεύσω και να μη μείνουν αποθηκευμένες στα πρόχειρα μηνύματα του κινητού μου. Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, αλλά έτσι κάνω εγώ, ότι βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σπεύδω να το αποθηκεύσω στο κινητό μου... είναι πιο εύκολο έτσι, άλλωστε δεν έχω πάντα πρόχειρο χαρτί και μολύβι.
Σ' αφήνω, νύσταξα λιγάκι...

Knowing Life

Πηγή: Lifo.gr

Ονειρεύτηκα την Αφρική

Χθες το βράδυ είδα ένα όνειρο... Ένα όνειρο παράξενο, αλλά και ωραίο συνάμα! Είχα πάει ταξίδι σε ένα μακρινό προορισμό κάπου στην Αφρική... Όχι με την συνηθισμένη αφρικανική εικόνα με τη ζούγκλα, τις σαβάνες και τα άγρια θηρία, αλλά σε μια μεγάλη παραλιακή πόλη. Έμενα σε ένα ψηλό πανοραμικό ξενοδοχείο λίγο έξω από την πόλη, και είχα εκπληκτική θέα προς σε αυτήν. Η εποχή έμοιαζε να είναι περασμένων δεκαετιών καθώς η εικόνα ήταν σαν τις παλιές φθαρμένες ταινίες... Δεν υπήρχε τίποτα καινούριο, ακόμα και η διακόσμηση του δωματίου (που παρ' όλο που πρόκειται για όνειρο λογικά θα έπρεπε να είχα ξεχάσει) ήταν παλιά.
Ο καιρός ήταν καλός και καθόμουν στο μπαλκόνι, δεν θυμάμαι κανένα άλλο πρόσωπο, αν και είμαι σίγουρη πως δεν ήμουν μόνη μου. Ήταν σούρουπο και καθόμουν ατενίζοντας τα χρώματα της πόλης που άλλαζαν, που από πορτοκαλιά και ροζ σιγά σιγά σκούραιναν και "ντύνονταν" την νύχτα.
Η αίσθηση αυτού του ονείρου μου άφησε μια γλυκιά ανάμνηση... Ήταν σαν να βρισκόμουν σε ένα άχρονο περιβάλλον, χωρίς κάτι ιδιαίτερο να με απασχολεί, χωρίς έγνοιες και προβλήματα. Ήταν σαν να ήμουν μια άλλη... Πιο μοιραία και ανάλαφρη, που απολάμβανε την στιγμή, και χαιρόταν τόσο που τελικά μπόρεσε να κάνει αυτό το ταξίδι...
Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ενώ αγαπώ τόσο τα ταξίδια και συνέχεια κάνω σχέδια για προορισμούς κοντινούς και μακρινούς... ποτέ δεν έχω σκεφτεί να πάω στην Αφρική (πέρα ίσως από την Αίγυπτο)!
Μετά από αυτό, ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτώ...

Αποφθέγματα #35

• Η αγάπη αναζητά πάντα έναν τρόπο. Η αδιαφορία βρίσκει πάντα μια δικαιολογία.
• Η φιλαργυρία και η φιλομάθεια έχουν κάτι κοινό. Όσο περισσότερα αποταμιεύουν, τόσο λιγότερα νομίζουν ότι κατέχουν. -Leo Tolstoy-
• Είναι δύσκολο να πολεμά κανείς την καρδιά του γιατί αυτό που θέλει, το αγοράζει με ψυχή. -Ηράκλειτος-
• Ανάμεσα σε ένα σκεπτόμενο άνθρωπο και σ' ένα πολυμαθή, υπάρχει η ίδια διαφορά που έχει ένα βιβλίο με ένα πίνακα περιεχομένων. -Ζαν Μπατίστ Σαμύ-
• Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν συνέχεια, μέχρι την στιγμή που θα βρουν κάτι να πουν. -Σάσα Γκιτρυ-

Το χταποδάκι της κυρά Μάλαμας

Δεν θα χαρακτήριζα ποτέ τον εαυτό μου ως κοιλιόδουλη... παρ' όλα αυτά εκτιμώ και αγαπώ την καλή κουζίνα. Υπάρχουν φαγητά που με κάνουν να ξερογλείφομαι και να ανυπομονώ να τα δοκιμάσω...
Ένα από αυτά είναι "Το χταποδάκι της κυρά Μάλαμας"...
Ένα πεντανόστιμο χταποδάκι στιφάδο που κάθε φορά που το τρώω με κάνει να ξεχνάω όλα τα υπόλοιπα και να επικεντρώνομαι στην θεσπέσια γεύση του. Η κυρά Μάλαμα είναι η κουμπάρα και γειτόνισσα μας, που έχω το φοβερό προνόμιο να μένει στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας μας.
Η κυρά Μάλαμα είναι "μάλαμα" στην κουζίνα και όλα της τα φαγητά από μια απλή μακαρονάδα μέχρι το αγαπημένο μου χταποδάκι είναι απολαυστικότατα! Δεν ξέρω τι κάνει, και πως τα καταφέρνει...;
Κάποια στιγμή πρέπει να μάθω την συνταγή... Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση στην κουζίνα, νομίζω θα ήταν μεγάλο αβαντάζ να ξέρω να μαγειρεύω κάτι τόσο νόστιμο.

Σας αφήνω να ξερογλείφεστε και πάω να απολαύσω το χταποδάκι μου...