Neffa - Lontano dal tuo sole

Μακριά από τον ήλιο σου...

Αποφθέγματα #33

• Όταν σκέφτεσαι ότι ίσως δεν μπορείς, έχεις δίκιο. Δεν μπορείς. -Henry Ford-
• Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου. -Franz Kafka-
• Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις. -Ζαν-Ζακ Ρουσσώ-
• Κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις κατώτερος χωρίς τη συγκατάθεσή σου. -Eleanor Roosevelt-
• Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. -Bertolt Brecht-

Italy: Love It, or Leave It

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ αυτό, που πέραν των άλλων βραβείων πήρε και το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, και που το θέμα που πραγματεύεται μου θυμίζει τον τίτλο του τραγουδιού "Should I stay or should I go?"μου έμειναν τα εξής...


* "Se in quel momento nel tuo paese le cose vanno male. Io credo, che si abbia il dovere, non ti fuggire, ma di restare sul posto, di difendere con estrema coerenza le proprie idee. E di non mollare mai! Perché altrimenti andandosene via, lo spazio che noi lasciamo, viene inevitabilmente coperto, occupato proprio da quello, da cui noi stiamo scappando" Andrea Camilleri

Μετάφραση: "Αν αυτή τη στιγμή στη χώρα σου τα πράγματα πάνε άσχημα. Εγώ πιστεύω πως έχεις την υποχρέωση, όχι να φύγεις, μα να μείνεις για να υπερασπιστείς με άκρα συνοχή τις ιδέες σου. Και να μην τα παρατήσεις ποτέ! Γιατί διαφορετικά φεύγοντας μακριά, το χώρο που εμείς αφήνουμε, αναπόφευκτα καλύπτεται, γεμίζει ακριβώς από αυτόν από τον οποίο (προσπαθούμε) να ξεφύγουμε."
* "Chi si sente pungere, se ne va!" Proverbio Siciliano 

Μετάφραση: "Όποιος νιώθει ότι θίγεται, φεύγει!"
* "Fa più rumore un albero che cade, che una foresta che cresce."
Μετάφραση: "Κάνει πιο πολύ θόρυβο ένα δέντρο που πέφτει, από ένα δάσος που μεγαλώνει"
Και για το τέλος άφησα το καλύτερο...
* " La vita è troppo breve per non essere italiani..." (felici)
Μετάφραση: "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είμαστε Ιταλοί" (ευτυχισμένοι στο αυθεντικό)

Nothing else matters

Έξω βρέχει! Ναι είναι αυτή η καλοκαιρινή βροχή που τόσο αγαπώ...
Όλα γυαλίζουν. Η καλοκαιρινή βροχή είναι κάτι ευεργετικό και διεγερτικό για μένα. Με δροσίζει, με χαλαρώνει!

Ιδίως σήμερα, γυρνώντας από την δουλειά, νιώθοντας την ψύχρα να τρυπώνει από κάθε πόρο του κορμιού μου. Το κεφάλι μουδιασμένο, αφηρημένο και τα ακουστικά στα αυτιά να μου μεταγγίζουν στιγμές  ευτυχίας παίζοντας το "Nothing else matters".
Θέλω να κοιμηθώ, είχα δύσκολη μέρα! Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω ξαπλωμένη σε μια παραλία, με το αλάτι της θάλασσας ακόμα πάνω μου και ένα milkshake σοκολάτας στο χέρι μου... 

Excuse me?

Μερικοί άνθρωποι τελικά έχουν πολύυυ θράσος! Μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω...
Βρέχει, κατεβαίνω στη στάση δίπλα στο σπίτι μου να πάρω το λεωφορείο να πάω στη δουλειά μου. Και εσύ εκεί, θρονιασμένη κυράτσα (γιατί να μη το πω... αφού είσαι!) κάθεσαι και τρως το παγωτό σου. Μόλις "τολμάω" και στέκομαι λίγο παραδίπλα σου, μου λες με εκνευριστική αφέλεια και θράσος "Καλέ, πήγαινε παρά κει για να βλέπω!"
Συγνώμη; Άκουσα καλά; Τι νομίζεις ότι είμαι; Κανένα σκυλάκι που σου κατουράει το χαλί και το διώχνεις...;
Και συγνώμη κιόλας που υπάρχουμε και σου κόβουμε τη θέα! Και αν το παρατήρησες, δεν ξέρω τι γίνεται στον δικό σου, αλλά στον δικό μας πλανήτη βρέχει και δεν έχω πολλές επιλογές στο να σταθώ κάπου χωρίς να βρέχομαι και ταυτόχρονα να έχω στο νου μου μην χαλάσω την bella vista σου! Αλλά, ακόμα και αν είχα δεν θα σου έκανα την χάρη, πρώτον γιατί η απαίτηση σου αυτή καθαυτή είναι παράλογη, και δεύτερον και λογική να ήταν, δεν θα το έκανα για τον απλούστατο λόγο ότι είμαι ανθρώπινο ον και απαιτώ τον ελάχιστο σεβασμό και την στοιχειώδη ανθρώπινη συμπεριφορά!

1 Μαΐου

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 1, Νέα Κρήνη

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 2

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 3

Villa Luna, Πανόραμα

Με θέα την Θεσσαλονίκη

C'est la vie!

Η μοίρα, η τύχη, ο Θεός, το πεπρωμένο... όπως θέλετε πέστε το!
Το θέμα είναι ότι πολλές φορές μας παίζει περίεργα παιχνίδια.
Η μια σκέψη φέρνει την άλλη και ξαφνικά οδηγήθηκα μέσα από τον λαβύρινθο των αναμνήσεων σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα...

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Χωρίς να θυμάμαι πως κατέληξα σε αυτήν την ανάμνηση, θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπούσα την γαλλική γλώσσα στο σχολείο, συγκεκριμένα στο γυμνάσιο όταν αρχίσαμε να τη μαθαίνουμε σαν δεύτερη ξένη γλώσσα. Τόσο πολύ που έγραφα στα διαλείμματα στους πίνακες "J'aime la France" και άλλα παρόμοια, και έγραφα ευθαρσώς στις εκθέσεις μου ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω καθηγήτρια Γαλλικών. Θυμάμαι ακόμα τον εαυτό μου στον πίνακα να διαβάζω την έκθεση μου στους συμμαθητές μου (γιατί για κάποιο λόγο είχε αρέσει στην φιλόλογο μου). Οι περισσότεροι απ' αυτούς νομίζανε ότι αυτή η έκδηλη αγάπη μου προς την γλώσσα είναι απλά ένα τέχνασμα για να "γλύψω" την καθηγήτρια των Γαλλικών μου, όμως αυτό ήταν ψέμα, καθότι ήμουν όντως καλή και αν και μέτρια μαθήτρια στα υπόλοιπα μαθήματα στα Γαλλικά δεν είχα ποτέ κάτω από 19! Τα διάβαζα με μανία, μάθαινα τους διαλόγους των μαθημάτων απέξω και στην τελική νομίζω πως πραγματικά τα αγαπούσα!

Όλη αυτή η αγάπη βέβαια δεν μου βγήκε τελικά σε κακό, γιατί η καθηγήτρια των Γαλλικών ήταν πολύ αστέρι και μέσω ενός ευρωπαϊκού προγράμματος, διάλεξε τους καλύτερους μαθητές στα γαλλικά (μέσα σε αυτούς και εγώ φυσικά) και μας πήγε ένα 8ήμερο ταξίδι στην Μασσαλία με όλα τα έξοδα πληρωμένα παρακαλώ!
Γυρνώντας στο σήμερα όμως... βλέπω πως η αγάπη των γαλλικών έμεινε ανεκμετάλλευτη γιατί δυστυχώς δεν έδωσα όταν έπρεπε εξετάσεις για κανένα πτυχίο πρώτον. Δεύτερον η αγάπη αυτή εξασθένησε και έδωσε την θέση της σε μια ακόμα μεγαλύτερη αγάπη, και λατρεία μπορώ να πω... Τα Ιταλικά!!! Και τρίτον και τελευταίο που προκύπτει βέβαια και από τα παραπάνω ότι... τελικά δεν έγινα καθηγήτρια Γαλλικών όπως διατεινόμουν.
Τα γαλλικά μου αρέσουν ακόμα και θα ήθελα δοθείσης ευκαιρίας να τα συνεχίσω, αλλά ακόμα αναρωτιέμαι πως μεταλλάχτηκε έτσι η ιστορία... Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ίσως όλο αυτό πηγάζει από την ανάγκη μου να αγαπάω πολύ μια ξένη γλώσσα και να την ξεχωρίζω απ' όλες τις υπόλοιπες, και μαζί με την γλώσσα τουλάχιστον για μένα πάει πακέτο και η κουλτούρα. Τότε ήταν τα γαλλικά γιατί δεν μπορούσε να είναι και τίποτε άλλο, τα αγγλικά ήταν πολύ τετριμμένα και καταναγκαστικά που ποτέ δεν τα πολυσυμπάθησα, μετά ήρθαν τα γαλλικά και ηχούσαν διαφορετικά, όμορφα... Τέλος ωριμάζοντας, ακούγοντας και συγκρίνοντας ανακάλυψα αυτή που με κάνει να νιώθω χαρούμενη κάθε φορά που την ακούω την μιλάω, την σκέφτομαι και αυτή είναι μόνο μια γλώσσα... η Ιταλική!