Στου δρόμους της πόλης

...με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας!

Οδός Ανδρεοπούλου, 25/10/2011 Θεσσαλονίκη

Graffiti Goethe Institut, 25/10/2011 Θεσσαλονίκη

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; (χωρίς ρε)

Είμαστε η συνισταμένη ανθρώπων. Είμαστε οι ζωές των άλλων. Είμαστε και οι άλλοι. Κανένα ποιητικό παραλήρημα δεν ακολουθεί. Καμιά φροϋδική επεξήγηση. Εκτός κι αν ζούσαμε, πράγματι, μέρες 2004. Τότε που αυτοπροσδιοριζόσουν από το ποιους γνωρίζεις, ποια τηλέφωνα έχεις περασμένα στο καθόλου έξυπνο κινητό σου, τότε που το πρώτο τραπέζι πίστα ήταν αξίωμα. Τα κονέ, οι γνωριμίες, η πληθωρική ατζέντα ήταν η ταυτότητα, το διαβατήριο και το βιβλιάριο κοινωνικής ασφάλισης σε μια χώρα στην οποία το ρουσφέτι δεν ήταν μόνο πολιτική, αλλά και κοινωνική συναλλαγή. Πετάγαμε γαρίφαλα στον Ρέμο κι επειδή εκείνος τα επέστρεφε, όπως επιτάσσει το σαβουάρ βιβρ της νύχτας, την επομένη τον αποκαλούσαμε Αντώνη. Ο διοικητής της Τροχαίας σού έσβηνε την κλήση για παράνομη στάθμευση, τα δημοτικά συμβούλια χορηγούσαν άδειες αναψυκτηρίου σε νονούς της νύχτας, σικέ τροχαία με την ανοχή της ιδιωτικής ασφάλειας αναβάθμιζαν τις με λίζινγκ Mercedes και οι τράπεζες προενέκριναν πιστωτικές κάρτες ακόμα και σε ανθρώπους που δεν είχαν φορολογική ενημερότητα. Οι «άκρες» μας στο ΙΚΑ, το ΤΕΒΕ, σε όλα τέλος πάντων τα ιδρύματα με ακρωνύμια μας εξασφάλιζαν απαλλαγές και διευκολύνσεις. Οι γνωστοί μας μας άνοιγαν τις πόρτες του Αθηνών Αρένα, της Πολεοδομίας, της εργασίας με μαύρο χρήμα. Κι όταν κάποιος φουκαράς όρθωνε το αδιάφθορο ανάστημά του, η απάντηση σαν καταπέλτης «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» προηγούνταν του επιτόπιου τηλεφωνήματος στην υψηλά ιστάμενη γνωριμία μας, για να λουφάξει ο φουκαράς στη γωνιά του και να μαστιγωθεί που πήγε να κάνει τη δουλειά του.

Τα «χρυσά τηλέφωνα» εξακολουθούν να βρίσκονται στις επαφές μας. Δεν λειτουργούν πλέον, όχι γιατί το σύστημα, σε κρίση αυτοκριτικής, έπαψε να είναι σαθρό, αλλά επειδή κανείς δεν φαίνεται να έχει εξουσία που να μπορεί να ασκήσει. Και τώρα που περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε γνωριμίες για να βολευτεί ο ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια, διαπιστώνουμε πως όλες αυτές οι επαφές ήταν αέρας. Σήμερα από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» λείπει το «ρε», γιατί είμαστε όλοι γκαρσόνια. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά τους στρώσαμε το τραπέζι και γίναμε οι σερβιτόροι τους.

Πηγή: ΝΤΕΠΥ ΚΟΥΡΕΛΛΟΥ, FreeSunday Νο.154 (15.10.2011)

Επίκαιρα

"Το πραγματικό κίνητρο της Γερμανίας για να βοηθήσει τους Έλληνες δεν είναι το χρήμα. Είναι η κουλτούρα. Οι Γερμανοί υποφέρουν από εθνική ζήλια. Επί 200 χρόνια αναζητούν το χαμένο κομμάτι της ψυχής τους: το πάθος. Το βρίσκουν συνήθως στον Νότο και ζηλεύουν το χαλαρό πνεύμα και τις ηλιόλουστες ημέρες που απολαμβάνουν οι ανέμελοι Μεσογειακοί τους γείτονες." 

Αμερικάνος συγγραφέας και οικονομολόγος Todd Buchholz

Πηγή: Lifo No.265 (6-12.10.2011)

Η ιστορία της τέχνης... συνοπτικά!

Εγώ, η Ζωίτσα

Αφιερωμένο στο πιο αξιαγάπητο και γλυκό τετράποδο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου!

"Άνθρωπε αγαπημένε,

Ίσως κάπου να ‘χεις ακούσει

Πως ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Πάντα όταν ζούσα και το άκουγα στενοχωριόμουν.

Κι όχι γιατί δεν είναι αλήθεια

Αλλά γιατί θα ήθελα να ήταν ψέματα.

Αν ήταν αλήθεια, θα υπήρχε ευτυχία στον κόσμο

Επειδή ο καθένας θέλει πολύ στο φίλο του να μοιάσει.

Κι επειδή στο δικό μας σινάφι

Δε κάνουμε πολέμους, δεν καίμε τα δάση

Δεν τρωγόμαστε μεταξύ μας

Δεν επιβουλευόμαστε κακό για τον άλλον.

Αν ήταν ψέματα, ξέρω, εμείς εξορισμένοι κι απάτριδες

Φαντάσματα θα περιφερόμαστε στις ερήμους της γης

Τις ερήμους που εσύ, Άνθρωπε, φτιάχνεις και χαίρεσαι…

Δεν σου κρατάω κακία, Άνθρωπε,

Βλέπεις σε γράφω με κεφάλαιο το Άλφα.

Δε σου ζήτησα τίποτε που δεν έχεις.

Κι αν σου γάβγισα λίγο

Ήταν για να διασκεδάσω το φόβο μου

Άνθρωπε.

Φοβάμαι τους θορύβους που κάνεις με όλες τις μηχανές σου,

Φοβάμαι και το φόβο σου ακόμα και το δικό μου το φόβο.

Ή για να σου ζητήσω ένα κόκκαλο απ’ αυτά που πετάς.

Κι αν σε μύρισα ήταν, αλήθεια, μήπως έχεις κάποια αρρώστια ανίατη;

Κάνε καλού κακού αναλύσεις, θα χαρώ από δω που είμαι, αν σε έσωσα.

Έφυγα όμως, ένα όμορφο δείλι.

Θα θυμάμαι το χαμόγελο το γεμάτο συμπόνια κι αγάπη

Εκείνου που με πήγε στον καλό Άνθρωπο με την άσπρη μπλούζα.

Θα θυμάμαι τον μέγιστο πόνο από την κλωτσιά που μου έδωσες

Άνθρωπε.

Θα θυμάμαι, για να γελάσεις, στο λέω, αλλά μπορεί και να κλάψεις,

Το φίλο μου Μούργο, που μου ‘λεγε μια μέρα με χιόνι πολύ:

Πιο καλά θα ήταν ο Άνθρωπος αν στα τέσσερα βάδιζε,

Πράγμα που εγώ ποτέ δεν το πίστευα

Πολύ περισσότερα για εσένα…

Τώρα πια…

Και στο λέω με την πάσα αλήθεια, τη σκυλίσια μου αλήθεια,

Άνθρωπε:

Είθε στα όνειρά σου να με βλέπεις όχι μ’ εκείνο τον μορφασμό

Αλλά μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο,

Πλατύ όσο μια σκύλου αγκαλιά

Να σε κοιτώ με απέραντη αγάπη, ένα βήμα προτού μ’ ακουμπήσεις

Να το θυμάσαι,

Άνθρωπε.

Εγώ, η Ζωίτσα.

Πάντα ήθελα το καλό για όλο τον κόσμο.

Να το θυμάσαι.

Και το δικό σου…"

Δικέλης Βλιχός

Πηγή: ΡΟΥΠΑΚΙ, Για την Σάμη και τα χωριά μας...
              sami-roupaki.blogspot.com  (6/9/2011)

Εφτά πράγματα που δεν πρέπει να έχεις

Σύμφωνα με το μεγάλο Ινδό ηγέτη, Μαχάτμα Γκάντι τα παρακάτω συνιστούν τα 7 αμαρτήματα της κοινωνίας. Στην κοινωνία που αυτός οραματίστηκε οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν:

1. Πλούτο χωρίς μόχθο 
2. Απόλαυση χωρίς συναίσθημα 
3. Εμπόριο χωρίς ήθος 
4. Γνώση χωρίς χαρακτήρα 
5. Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά 
6. Λατρεία χωρίς θυσία 
7. Πολιτική χωρίς αρχές

Πηγή: Perierga.gr

Κάποιος γνώριζε ότι θα φτάναμε ως εδώ από το 1910!!!

Σχεδόν 100 χρόνια πριν ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919), ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως «σύγχρονος Αριστοφάνης» έγραψε το 1910 ένα εξαιρετικό ποίημα που αποτύπωνε με γλαφυρό τρόπο την ζωή του Έλληνα με τίτλο "Ποιος είδε κράτος λιγοστό"...

Πόσο σύγχρονα άραγε φαίνονται όλα αυτά; 

Αφιερώστε λίγο χρόνο και ρίξτε του μια ματιά...

"Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν,

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;"

Πηγή: iloveThessaloniki.blogspot.com (7 Ιουλίου KourtGeo)