Rene Aubry - Apres la pluie II

Thoughts on a cloudy day...

Βροχερό απόγευμα, τις δύο τελευταίες μέρες ο καιρός είναι στις "μαύρες" του... Παίρνω το λεωφορείο από την καθιερωμένη στάση, περιμένω κανά πεντάλεπτο. Έρχεται, κάθομαι δίπλα στο παράθυρο... (μ' αρέσει να είμαι στο αστικό και έξω να βρέχει, αρκεί όταν θα χρειαστεί να βγω να έχει σταματήσει η βροχή), βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου και ξεχνιέμαι υπό τους ήχους των Hooverphonic και του Finley Quaye,  τα μόνα που καταφέρουν να διαταράξουν τη μουσική μου nirvana είναι η φωνητική αναγγελία των στάσεων και ο ήχος της μηχανής όταν γκαζώνει.
Σε μια στάση ανεβαίνει ένας παππούς με λαδί καμπαρντίνα, κάτι καφέ χοντροκούπικα παπούτσια και μια βαλίτσα προφανώς άδεια, με ροδάκια και ζώα της ζούγκλας ανάγλυφα πάνω. Έπειτα από λίγο ανεβαίνει μια κοπελίτσα εκεί γύρω στα 16 με ένα σκουλαρίκι στο μάγουλο (καλά όλα τ' άλλα, αλλά το σκουλαρίκι στο μάγουλο ποτέ δεν το κατάλαβα...) και προσπαθεί να βγάλει εισιτήριο στην αυτόματη μηχανή έκδοσης εισιτηρίων.
Μετά από μερικές στάσεις διαπιστώνω πως ένα κτίριο από αυτά τα λίγα εναπομείναντα παλιά, που πάντα αναρωτιέσαι γιατί δεν τα αναπαλαιώνουν να ομορφύνουν την πόλη μόλις κατεδαφίστηκε... πάει το φάγαν και αυτό, "με γεια την πολυκατοικία" σκέφτομαι!

Μετά τη Νομαρχία το λεωφορείο στρίβει Βασ. Όλγας και ο δρόμος για έναν ανεξήγητο λόγο είναι άδειος, μόνο μερικά κόκκινα φωτάκια αυτοκινήτων φαίνονται στο βάθος...
Κάποια στιγμή μου έρχεται στο μυαλό η Ιταλία (μη ρωτάτε γιατί... είναι συχνό φαινόμενο σε μένα) και διερωτώμαι πως θα ήταν η ζωή μου και η καθημερινότητα μου αν για παράδειγμα ζούσα στη Ρώμη...; Θα έκανα τις ίδιες σκέψεις; Θα κοιτούσα τον παππού με τα χοντροπάπουτσα και την κοπέλα με το σκουλαρίκι ή θα ήμουν τελείως απορροφημένη στο να κοιτάζω τις αξιοθαύμαστες εναλλαγές στο παράθυρο μου; Ποιος ξέρει...;
Φτάνω Ανάληψη κάπου εδώ πρέπει να κατέβω και αφήνω τις σκέψεις ανολοκλήρωτες, πατάω το κουμπάκι (ευτυχώς εντωμεταξύ έχει σταματήσει να βρέχει), έπειτα από λίγο κατεβαίνω έτοιμη να αντιμετωπίσω μια νέα πραγματικότητα....

Κεφαλονιά {Phototour Part 4}

Πάμε παρακάτω... ή μάλλον παραπάνω στα βόρεια του νησιού και συγκεκριμένα στο περιβόητο Φισκάρδο, το μικρό γραφικό λιμανάκι με τις μοναδικές ταβερνούλες και την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα!

Μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες απ' το καλοκαίρι μου στην Κεφαλονιά... 

δες και την Σάμη, το Αργοστόλι και την Παραλία του Μύρτου.

Συνεχίζεται...

There is a "lie" in believe, 
"over" in lover, 
"end" in friend, 
"us" in trust, 
and "if" in life...

Αποφθέγματα #28

• Όποιος κατάφερε το καλύτερο στην εποχή του, είναι σαν να έζησε σε όλες τις εποχές. -Schiller-
• Από τους ανθρώπους δεν λείπει η δύναμη, λείπει η θέληση. -V.Hugo-
• Οι άνθρωποι προσπαθώντας να αποφύγουν τον θάνατο, τον κυνηγούν. -Δημόκριτος-
• Να μην επιδιώκεις να φαίνεσαι ανώτερος από τους κακούς, αλλά μάλλον να λυπάσαι, όταν είσαι κατώτερος από τους καλούς. -Γρηγόριος Θεολόγος-
• Σε ένα πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι πάντα η αλήθεια. -Hiram Johnson-

Κεφαλονιά {Phototour Part 3}

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, καλή η Σάμη και το Αργοστόλι αλλά να δούμε και καμιά παραλία... πάμε λοιπόν στην πιο διάσημη και μαγευτική παραλία του νησιού τον Μύρτο!

Καλά λένε μερικοί ναυτικοί που έχουν γυρίσει και ξέρουν "ποια Καραϊβική και ποια Hawaii, σαν τα Ελληνικά νησιά δεν έχει..."

Μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες απ' το καλοκαίρι μου στην Κεφαλονιά...

Συνεχίζεται...

Gli amici veri si vedono nelle difficoltà

"Οι αληθινοί φίλοι στις δυσκολίες φαίνονται"

Πόσο αλήθεια είναι αυτό... και ας λέει ο Eco ότι είναι πιο εύκολο να προσποιηθείς μια κατανόηση και παρηγοριά στη δυσκολία παρά να χαρείς με την χαρά του άλλου!

Για ακόμα μια φορά έπεσα έξω όσον αφορά μια φιλία μου...

Βλέπεις δεν αρκεί να είναι ο άλλος καλόκαρδος (βασικό κριτήριο με βάση το οποίο επιλέγω τις φιλίες μου)  αλλά να έχει και καλό χαρακτήρα... αυτά τα δύο δεν πάνε απαραιτήτως μαζί, μέχρι τώρα μάλλον σπάνιο φαινόμενο θα το έλεγα! 

Δεν μ' αρέσει να κρίνω αυστηρά τους ανθρώπους, γιατί ως γνωστόν ουδείς τέλειος... αλλά πιστεύω πως έχω το δικαίωμα να θυμώνω και να απογοητεύομαι απ' τη στιγμή που πρώτα απ' όλα είμαι πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου... 

Προσπαθώ να είμαι πραγματικά αντικειμενική κατά το δυνατό πάντα, να μπαίνω στη θέση του άλλου και να κοιτάω τα πράγματα και απ' την δική του οπτική γωνία! Αυτό το τελευταίο πολλές φορές με φθείρει γιατί τελικά δικαιολογώ και συγχωρώ περισσότερα στους άλλους παρά στον εαυτό μου.

Μα κουράστηκα πια...! Κουράστηκα να μπαίνω μονίμως εγώ στη θέση των άλλων, ας μπει επιτέλους και κάποιος στη θέση τη δική μου... ή έστω ας γίνει λίγο παραπάνω υπομονετικός-συγχωρητικός στις παραξενιές μου και στα λάθη μου...

Τι σόι φιλία είναι αυτή που στη πρώτη δυσκολία, στο πρώτο μου λάθος (το παραδέχομαι), λακίζεις, με αγνοείς επιδεικτικά και μιλάς άσχημα πίσω από την πλάτη μου...;

Το έχω δει πολλές φορές το έργο και το βαρέθηκα, μου θυμίζει κυκλοθυμικές φιλίες απ' τα χρόνια της εφηβείας, τότε έδινα ευκαιρίες και προσπαθούσα να διορθώσω τα πράγματα... 

Τώρα εδώ που έχω φτάσει ξέρω να κρίνω αν αξίζει το κόπο να δώσω ευκαιρίες και να προσπαθήσω, και πίστεψε με χωρίς να θέλω να φανώ σκληρή, πιστεύω πως δεν αξίζει...

Γι' αυτό τα αφήνω όλα πίσω μου και προχωράω με το βλέμμα μπροστά στις νέες ευκαιρίες και προκλήσεις που σιγά-σιγά εμφανίζονται στο δρόμο μου...