Urban Fish

Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2013

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Έχω αρχίσει να κουράζομαι... αλλά συνεχίζω! Σφίγγω τα δόντια και κάνω υπομονή... (μπας και γίνει και για μένα ο ουρανός πιο γαλανός...)
Μέρα, με τη μέρα απογοητεύομαι όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους!
Αδυνατώ να τους καταλάβω, αδυνατώ να παραδεχθώ πως υπάρχει τόση κακία και τόσος φθόνος.
Αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται, ακόμα και όταν όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, μέσα σε μια μέρα, μέσα σε μια ώρα να γυρίζει ο κόσμος σου ανάποδα.
Φταίω εγώ ίσως, που εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, που ελπίζω σε αυτούς...
Δεν θέλω να γίνομαι απαισιόδοξη και αχάριστη, δεν έχω λόγο. Μερικές αναποδιές δεν πρέπει να με καταβάλουν.
Είμαι πρόθυμη να κάνω θυσίες, έχω κάνει και κάνω καθημερινά.
Δεν ζητάω πολλά, μόνο αυτές μου οι θυσίες να πιάνουν τόπο, να νιώθω πως υπάρχουν άνθρωποι που τις εκτιμούν.
Ο Δεκέμβρης μπήκε ομολογουμένως πολύ επεισοδιακά, εύχομαι πως από δω και πέρα μόνο ευχάριστες εκπλήξεις μου επιφυλάσσει...

Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013

10 anni fa...

2003 - 2013

Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια! 10 χρόνια από τότε που τελείωσα το σχολείο.

(Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω γι' αυτό, αλλά τελευταία νιώθω πως δεν μπορώ τόσο εύκολα να διαχειριστώ τον ελεύθερο μου χρόνο... Είναι συνήθως τόσα πολλά αυτά που θέλω να κάνω, και ο ελεύθερος χρόνος κάθε μέρα συρρικνώνεται, ώστε τελικά καταλήγω να γράφω αυτά που σκέφτομαι με μια καθυστέρηση... Αλλά δε βαριέσαι, κάλλιο αργά παρά ποτέ!)

Πέρασαν λοιπόν 10 χρόνια... Θα μου επιτρέψετε κάπου εδώ να χρησιμοποιήσω την παρακάτω κλισέ φράση: "Κύλησαν γρήγορα τα χρόνια, σαν το νερό". Ναι, είναι αλήθεια, κύλησαν γρήγορα, αλλά όχι χωρίς να το καταλάβω... Τα κατάλαβα ένα προς ένα και μάλιστα πολύ καλά. Κάθε χρόνος από την περασμένη δεκαετία, μου άφησε το στίγμα του, μου έμαθε κάτι, με έκανε κατιτίς πιο σοφή!

Μπορώ να πω, πως είμαι σχεδόν ένας άλλος άνθρωπος... Τότε ήμουν μόλις 17 και τώρα 27!

Τότε δεν ήξερα που παν τα τέσσερα, και εξακολουθώ να μη ξέρω... Σίγουρα έχω μάθει πέντε πράγματα παραπάνω, αλλά ακόμα μαθαίνω, μαθαίνω καθημερινώς και αδιαλείπτως, από τα πιο βασικά μέχρι τα πιο επουσιώδη.

Μέσα σε αυτή τη δεκαετία λοιπόν, ξεκίνησα και τελείωσα το Πανεπιστήμιο, έμαθα 2 ακόμα ξένες γλώσσες, έμαθα να οδηγάω (και το ξέχασα κιόλας), πήγα καμιά δεκαπενταριά ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας, άλλαξα 3-4 δουλειές, ερωτεύτηκα και ξ-ερωτεύτηκα, έκανα καινούριους φίλους, αλλά έχασα και κάποιους παλιούς.

Κάνοντας λοιπόν αυτή τη μικρή αναδρομή σε αυτά τα χρόνια, πιστεύω πως είναι καιρός να πάψω να θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω... Γιατί να το θέλω άλλωστε; Ο χρόνος πέρασε και νομίζω πως στάθηκε γενναιόδωρος απέναντι μου! Τελικά, αυτό είναι που πραγματικά μετράει.
Καλά τα περασμένα, αλλά τα καλύτερα πιστεύω πως δεν τα έχω ζήσει ακόμα...

Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013

"La Grande Bellezza"

Κατηφορίζω βιαστικά την Φιλικής Εταιρείας... Όχι αυτή στη γειτονία μου, την άλλη στο κέντρο, αυτή που σαν σε παράθυρο βλέπει απευθείας στο Λευκό Πύργο. Μόλις τελείωσε το σινεμά, ωραία ταινία για ακόμα μια φορά, με ταξίδεψε στους δρόμους και τις πλατείες της Ρώμης.
Αλλά ας αφήσουμε καλύτερα τη Ρώμη, φοβάμαι πως αν την πιάσω θα ξημερωθούμε... Ας μιλήσουμε για την δικιά μας, την Θεσσαλονίκη.
Βρέχει σήμερα, για δες καιρό που διάλεξαν να κάνουν τα εγκαίνια της νέας - παλιάς παραλίας! Δε πειράζει, ίσως και να έχουν δίκιο τελικά, η πόλη έχει κάτι μαγικό όταν βρέχει...
Θα θελα να ήμασταν μαζί, να κατηφορίζουμε αγκαζέ την Φιλικής Εταιρείας. Να μοιραζόμασταν την ίδια ομπρέλα. Να βλέπαμε στο βάθος το Λευκό Πύργο, γυαλιστερό από τη βροχή.
Ίσως νιώθει συνεχώς προδομένη η Θεσσαλονίκη μου, που θαυμάζω άλλες πόλεις. Και προσπαθεί να με πείσει, είναι σα να μου λέει κατηφορίζοντας την οδό "κοίτα, και εγώ είμαι όμορφη, και εγώ αξίζω την προσοχή σου". Και έχει δίκιο, το βλέπω τώρα, η αίσθηση είναι τόσο ξεχωριστή, που νιώθω μια παράξενη μακαριότητα.
Με γεια τη νέα μας παραλία λοιπόν, με γεια τον χειμώνα που μόλις μπήκε...

Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2013

Blue Suede Shoes

Ωραίο αυτό το τραγουδάκι του Elvis... Αδυναμίες είναι αυτές, και ο "βασιλιάς" αποτελεί μια από αυτές!
Στην προκειμένη περίπτωση δεν θέλω να μιλήσω όμως για τον "βασιλιά" (το έχω ήδη κάνει στο παρελθόν), αλλά για τα "Blue Suede Shoes", και όχι απαραίτητα για τα blue suede αλλά γενικά για τα shoes!
Μόνο σε μένα συμβαίνει λοιπόν να παρατηρώ τα παπούτσια των ανθρώπων...; Μόνο εγώ είμαι αυτή που από αυτά βγάζω κάποια (ασφαλή ή όχι, δεν ξέρω) συμπεράσματα για τον χαρακτήρα του ανθρώπου που τα φέρει...
Δεν ξέρω γιατί και πως, αλλά το σίγουρο είναι πως σε μένα τα παπούτσια "μιλάνε". Όχι, δεν είμαι ψυχοπαθής που ξαφνικά βλέπω παπούτσια να μου ανοίγουν συζήτηση, απλά εννοώ πως σαν άνθρωπος δίνω αρκετή έως πολύ σημασία στα παπούτσια των ανθρώπων. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως εγώ φορώ τα καλύτερα, πιο μοδάτα και ομορφότερα παπούτσια.
Δεν κυκλοφορώ λοιπόν με Louboutin (και να το ήθελα, δεν το επιτρέπει η τσέπη μου)...
Αλλά να, ειδικά όταν πρόκειται για άτομα του αντίθετου φύλου, που είμαι ακόμα στη φάση της απλής γνωριμίας μαζί τους, προσέχω τα παπούτσια! Καλά, προσέχω φυσικά και όλα τα υπόλοιπα, όμως δίνω μια μικρή έμφαση στα παπούτσια.
Όχι, πείτε μου άδικο έχω, ένα όμορφο (και λέγοντας όμορφο δεν εννοώ κάτι εξεζητημένο) παπούτσι δεν δίνει καλή εντύπωση για έναν άντρα;
Τέλος πάντων, ελπίζω να μην κούρασα με την παπουτσολογία, αλλά νομίζω δεν είμαι η μόνη που το παρατηρώ αυτό, με ένα απλό googlάρισμα βρήκα πάμπολλες αναφορές επί του θέματος...
Τι λένε τα παπούτσια σου για σένα...
για άνδρες
για γυναίκες
'Τα παπούτσια των άλλων " φωτογραφικό πρότζεκτ της Lifo

Και για να μη μείνει μόνο στον τίτλο...

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή

"Όποιος καεί απ' το χυλό φυσάει και το γιαούρτι"... ή μήπως "Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη";
Τι με έπιασε πάλι και έπιασα τις παροιμίες θα μου πείτε...
Τι μπορώ να κάνω όμως όταν αυτές ταιριάζουν "γάντι" στις καταστάσεις που βιώνω.
Και ναι στην δική μου περίπτωση ισχύει το πρώτο, ενώ στην δική σου νομίζω ισχύει το δεύτερο.
Είναι πραγματικά κρίμα, να γνωρίζεις ανθρώπους ξεχωριστούς, με καλοσύνη, με ειλικρίνεια και με ένα σωρό άλλα προτερήματα... Που όμως δεν ταιριάζεις! Που σαν άνθρωπος, σαν νοοτροπία, σαν τρόπο ζωής "δεν κολλάς"... Που ενώ τους θαυμάζεις δεν μπορείς να τους "ανεχτείς".
Το χειρότερο απ' όλα είναι να βλέπεις κάτι στραβό, κάτι λάθος και να μη μπορείς να το διορθώσεις...
Είτε γιατί δεν έχεις τις δυνάμεις, είτε γιατί δεν έχεις την όρεξη. Τι εννοώ πάλι... Για να το πιάσω αλλιώς μπας και μπορέσω να γίνω περισσότερο αντιληπτή.
Το ιδεατό είναι αυτό που γράφει ο ποιητής "Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή." Το θέμα είναι από μόνοι μας να βλέπουμε αν πήραμε λάθος τη ζωή, και κάποια στιγμή να παίρνουμε την μεγάλη απόφαση και να την αλλάζουμε την ριμάδα! Πριν είναι πολύ αργά, πριν φτάσουμε στα γεράματα και αρχίσουμε να μουτζώνουμε τον εαυτό μας για όλες τις ευκαιρίες που χάσαμε, για όλες τις όμορφες στιγμές που αφήσαμε να μας γλιστρήσουν από τα χέρια, για όλες τις φορές που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε... και δεν το κάναμε!
Και ο νοών νοείτω.