Πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή

"Όποιος καεί απ' το χυλό φυσάει και το γιαούρτι"... ή μήπως "Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη";
Τι με έπιασε πάλι και έπιασα τις παροιμίες θα μου πείτε...
Τι μπορώ να κάνω όμως όταν αυτές ταιριάζουν "γάντι" στις καταστάσεις που βιώνω.
Και ναι στην δική μου περίπτωση ισχύει το πρώτο, ενώ στην δική σου νομίζω ισχύει το δεύτερο.
Είναι πραγματικά κρίμα, να γνωρίζεις ανθρώπους ξεχωριστούς, με καλοσύνη, με ειλικρίνεια και με ένα σωρό άλλα προτερήματα... Που όμως δεν ταιριάζεις! Που σαν άνθρωπος, σαν νοοτροπία, σαν τρόπο ζωής "δεν κολλάς"... Που ενώ τους θαυμάζεις δεν μπορείς να τους "ανεχτείς".
Το χειρότερο απ' όλα είναι να βλέπεις κάτι στραβό, κάτι λάθος και να μη μπορείς να το διορθώσεις...
Είτε γιατί δεν έχεις τις δυνάμεις, είτε γιατί δεν έχεις την όρεξη. Τι εννοώ πάλι... Για να το πιάσω αλλιώς μπας και μπορέσω να γίνω περισσότερο αντιληπτή.
Το ιδεατό είναι αυτό που γράφει ο ποιητής "Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή." Το θέμα είναι από μόνοι μας να βλέπουμε αν πήραμε λάθος τη ζωή, και κάποια στιγμή να παίρνουμε την μεγάλη απόφαση και να την αλλάζουμε την ριμάδα! Πριν είναι πολύ αργά, πριν φτάσουμε στα γεράματα και αρχίσουμε να μουτζώνουμε τον εαυτό μας για όλες τις ευκαιρίες που χάσαμε, για όλες τις όμορφες στιγμές που αφήσαμε να μας γλιστρήσουν από τα χέρια, για όλες τις φορές που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε... και δεν το κάναμε!
Και ο νοών νοείτω.

My Barcelona

Βαρκελώνη μέρος δεύτερο!

Ronda General Mitre

Mariposa

The view from Maremagnum

The view from Columbus Monument

The view from Columbus Monument

Plaça del Portal de la Pau

The view from mountain Montjuïc

The view from mountain Montjuïc

The view from Poble Espanyol

Poble Espanyol

Poble Espanyol

Poble Espanyol

Mercat de La Boqueria, La Rambla

Vamos a la playa... Barceloneta

Barceloneta

Η Βαρκελώνη του Gaudí

Ξεκινάμε με Gaudí, νομίζω είναι περιττό να γράψω πληροφορίες για τον ιδιοφυή και μεγάλο Ισπανό αρχιτέκτονα, καθότι πολύ ή λίγο γνωστός σε όλους...
Θα αφήσω καλύτερα τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους, αν και νομίζω δεν μπορούν να χωρέσουν όλα τα θαυμαστά του έργα!
Εγώ παραθέτω ένα μικρό δείγμα των όσων είδα και θαύμασα...

Sagrada Familia

The masterpiece of Gaudí

Parc Güell

The entrance of Parc Güell

Parc Güell

Parc Güell

Parc Güell

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Batlló

Mis Vacaciones en Barcelona

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πραγματοποίησα το πατροπαράδοτο ταξιδάκι μου στο εξωτερικό.

Φέτος λόγω διαφόρων γεγονότων ένιωθα να το χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ... Γιατί κακά τα ψέματα, τα ταξίδια μας ανανεώνουν, μας γεμίζουν εικόνες, και δυνάμεις να συνεχίσουμε την καθημερινότητα μας... Για ένα μικρό χρονικό διάστημα ξεφεύγουμε από τα συνηθισμένα, και γινόμαστε πολίτες μιας άλλης πόλης, χώρας, γινόμαστε πολίτες του "κόσμου". 

Τι κακό και αυτό, να θέλω να γράψω κάτι και πάντα να καταλήγω σε (αμπελό)φιλοσοφίες.

Τέλος πάντων... Στο δια ταύτα, φέτος μετά από διάφορα εμπόδια και δυσκολίες, επισκέφθηκα την Ισπανία και συγκεκριμένα την Βαρκελώνη!

Δεν υπάρχει καλύτερο, από το να περιμένεις 5 από τα μέρη που θα επισκεφτείς και να σου δίνουν 10! Και τι 10... το 10 το καλό! Έτσι και η Βαρκελώνη αν και είχα ακούσει και διαβάσει πολλά πριν την επισκεφθώ όταν τελικά το έκανα με κατέπληξε!

Μόνο τον Gaudi να σκεφτεί κανείς και τα αρχιτεκτονικά του αριστουργήματα φτάνει και περισσεύει για να πεις πως αξίζει τον κόπο. 

Τα πολλά λόγια όμως είναι φτώχεια, (αν και εγώ μάλλον το αντίθετο με όλη αυτή την πολυλογία πρεσβεύω).

Ακολουθεί ως είθισται φωτογραφική αναδρομή - ξενάγηση.

Και αν τυχόν πέσετε τυχαία σε τούτη εδώ την ανάρτηση και το σκέφτεστε ακόμα, σας το λέω χωρίς περιστροφές... μην το σκέφτεστε άλλο βουρ για Βαρκελώνη!

Οι τρεις αλήθειες

Και να που μόλις ολοκλήρωσα την προηγούμενη ανάρτηση, πετυχαίνω τυχαία κάπου στο διαδίκτυο τις παρακάτω τρεις αλήθειες σύμφωνα με τον Χόρχε Μπουκάι. Και ξαφνικά νιώθω πως γράφτηκαν θαρρείς για να επιβεβαιώσουν τα γραφόμενα μου.

Πρώτη αλήθεια

Αυτό που είναι, είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.

Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.

Δεν είναι όπως ήταν.

Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.

Είμαι αυτός που είμαι.

Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Δεύτερη αλήθεια

Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.

Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.

Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισιόδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.)

Τρίτη αλήθεια

Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.

Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.

Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.

Το να μάθει κανείς να ζει σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.

(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).

Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει "όχι" αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνονται ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Πηγή: olympia.gr

Στο ντιβάνι

Τι περνάει ο σημερινός άνθρωπος...
Τι περνάμε όλοι μας, άλλοι περισσότερα, άλλοι λιγότερα, άλλοι ευκολότερα και άλλοι δυσκολότερα.
Το θέμα είναι πως το αντιμετωπίζει ο καθένας και τι επιπτώσεις έχουν όλα αυτά στον ψυχισμό και την ψυχολογία του.
Μεγάλη επιστήμη τελικά η ψυχολογία. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι ίσως θα ήταν καλύτερα για όλους μας αν περνούσαμε από το ντιβάνι του ψυχαναλυτή - ψυχοθεραπευτή - ψυχολόγου. Η αλήθεια είναι πως λίγο τα μπερδεύω αυτά μεταξύ τους.
Ένας άνθρωπος, που ναι μπορεί να μην είναι θεός για να μας λύσει όλα μας τα προβλήματα, αλλά τουλάχιστον με τις κατάλληλες σπουδές και εμπειρία μπορεί να μας δώσει τις σωστές συμβουλές ώστε να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Με τα γραφόμενα μου θα σας φαίνεται πως εγώ προσωπικά έχω επισκεφθεί κάποιον ειδικό... Η αλήθεια είναι πως όχι, προς το παρόν τουλάχιστον δεν νιώθω να τον χρειάζομαι! Χωρίς να σημαίνει πως θεωρώ τον εαυτό "τέλειο", άλλωστε είμαι της άποψης πως όλοι λίγο ή πολύ έχουμε τα "θεματάκια" μας.
Για αυτά τα θεματάκια λοιπόν του καθενός που τα συναντάμε συχνά πυκνά γύρω μας πόσο αρμόδιοι και κατάλληλοι είμαστε να τα διαχειριστούμε και να τα διορθώσουμε;
Ιδού η απορία! Και ποιοι είμαστε εμείς στην τελική για να μπορέσουμε ορθώς να κρίνουμε πως όντως υπάρχει πρόβλημα... Και ποιος δεν μας λέει εμάς πως εμείς δεν έχουμε το πρόβλημα;
Ξέρω ίσως βούτηξα στα βαθιά σήμερα, και μπορεί κάποιοι να μη καταλαβαίνουν το νόημα όλης αυτής της λογοδιάρροιας.
Απλά διαπιστώνω, για να το πω με πιο απλά λόγια, πως συχνά χρειάζεται να κάνουμε τον ψυχαναλυτή των άλλων... Για πόσο; Για ποιον λόγο; Και τι δύναμη χρειάζεται να προσπαθείς να βοηθήσεις τον άλλον όταν δεν έχεις λύσει καλά καλά τα δικά σου προβλήματα;

Υ.Γ. Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει Μπουκάι και Βαμβουνάκη...

Όλοι έχουμε ανάγκη το όνειρο...

Πέρασε τόσος καιρός, χωρίς μια λέξη, μια φωτογραφία, ένα απόφθεγμα ζωής...

Χάθηκα, ήμουν αλλού, έχουν αλλάξει πολλά από την τελευταία φορά που έγραψα. Έτσι είναι ζωή, το έχω πάρει απόφαση πια! Μια με τα πάνω της, μια με τα κάτω της... Τότε ήμουν ψηλά, πετούσα, έκανα όνειρα. Κάποια στιγμή προσγειώθηκα, απότομα ίσως, αλλά αναπόφευκτα, στη γη θα κατέληγα απ' τη στιγμή που δεν είχα δυνατές και σταθερές φτερούγες. Τώρα είμαι κάπου στο ενδιάμεσο, όπως ήμουν πάντα άλλωστε. Μ' αρέσει να είμαι ρεαλίστρια, να πατάω σε στέρεες βάσεις και να νιώθω τη σιγουριά της γης κάτω από τα πόδια μου... Αλλά, άνθρωπος είμαι, μ' αρέσει όμως κάπου κάπου να αφήνω τα γήινα και να ονειροπολώ, να ίπταμαι... Όχι για πολύ, για λίγο σας διαβεβαιώ, έτσι για να ξεχαστώ λίγο. Η πραγματικότητα είναι δύσκολη, είναι σκληρή, είναι φορές που σε πνίγει. Χρειάζεσαι ένα διάλειμμα, όλοι το χρειαζόμαστε, να αναπνεύσεις καθάριο αέρα, όλοι έχουμε ανάγκη το όνειρο...