Οι τρεις αλήθειες

Και να που μόλις ολοκλήρωσα την προηγούμενη ανάρτηση, πετυχαίνω τυχαία κάπου στο διαδίκτυο τις παρακάτω τρεις αλήθειες σύμφωνα με τον Χόρχε Μπουκάι. Και ξαφνικά νιώθω πως γράφτηκαν θαρρείς για να επιβεβαιώσουν τα γραφόμενα μου.

Πρώτη αλήθεια

Αυτό που είναι, είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.

Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.

Δεν είναι όπως ήταν.

Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.

Είμαι αυτός που είμαι.

Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Δεύτερη αλήθεια

Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.

Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.

Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισιόδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.)

Τρίτη αλήθεια

Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.

Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.

Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.

Το να μάθει κανείς να ζει σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.

(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).

Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει "όχι" αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνονται ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Πηγή: olympia.gr

Στο ντιβάνι

Τι περνάει ο σημερινός άνθρωπος...
Τι περνάμε όλοι μας, άλλοι περισσότερα, άλλοι λιγότερα, άλλοι ευκολότερα και άλλοι δυσκολότερα.
Το θέμα είναι πως το αντιμετωπίζει ο καθένας και τι επιπτώσεις έχουν όλα αυτά στον ψυχισμό και την ψυχολογία του.
Μεγάλη επιστήμη τελικά η ψυχολογία. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι ίσως θα ήταν καλύτερα για όλους μας αν περνούσαμε από το ντιβάνι του ψυχαναλυτή - ψυχοθεραπευτή - ψυχολόγου. Η αλήθεια είναι πως λίγο τα μπερδεύω αυτά μεταξύ τους.
Ένας άνθρωπος, που ναι μπορεί να μην είναι θεός για να μας λύσει όλα μας τα προβλήματα, αλλά τουλάχιστον με τις κατάλληλες σπουδές και εμπειρία μπορεί να μας δώσει τις σωστές συμβουλές ώστε να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Με τα γραφόμενα μου θα σας φαίνεται πως εγώ προσωπικά έχω επισκεφθεί κάποιον ειδικό... Η αλήθεια είναι πως όχι, προς το παρόν τουλάχιστον δεν νιώθω να τον χρειάζομαι! Χωρίς να σημαίνει πως θεωρώ τον εαυτό "τέλειο", άλλωστε είμαι της άποψης πως όλοι λίγο ή πολύ έχουμε τα "θεματάκια" μας.
Για αυτά τα θεματάκια λοιπόν του καθενός που τα συναντάμε συχνά πυκνά γύρω μας πόσο αρμόδιοι και κατάλληλοι είμαστε να τα διαχειριστούμε και να τα διορθώσουμε;
Ιδού η απορία! Και ποιοι είμαστε εμείς στην τελική για να μπορέσουμε ορθώς να κρίνουμε πως όντως υπάρχει πρόβλημα... Και ποιος δεν μας λέει εμάς πως εμείς δεν έχουμε το πρόβλημα;
Ξέρω ίσως βούτηξα στα βαθιά σήμερα, και μπορεί κάποιοι να μη καταλαβαίνουν το νόημα όλης αυτής της λογοδιάρροιας.
Απλά διαπιστώνω, για να το πω με πιο απλά λόγια, πως συχνά χρειάζεται να κάνουμε τον ψυχαναλυτή των άλλων... Για πόσο; Για ποιον λόγο; Και τι δύναμη χρειάζεται να προσπαθείς να βοηθήσεις τον άλλον όταν δεν έχεις λύσει καλά καλά τα δικά σου προβλήματα;

Υ.Γ. Αυτά παθαίνει κανείς όταν διαβάζει Μπουκάι και Βαμβουνάκη...

Όλοι έχουμε ανάγκη το όνειρο...

Πέρασε τόσος καιρός, χωρίς μια λέξη, μια φωτογραφία, ένα απόφθεγμα ζωής...

Χάθηκα, ήμουν αλλού, έχουν αλλάξει πολλά από την τελευταία φορά που έγραψα. Έτσι είναι ζωή, το έχω πάρει απόφαση πια! Μια με τα πάνω της, μια με τα κάτω της... Τότε ήμουν ψηλά, πετούσα, έκανα όνειρα. Κάποια στιγμή προσγειώθηκα, απότομα ίσως, αλλά αναπόφευκτα, στη γη θα κατέληγα απ' τη στιγμή που δεν είχα δυνατές και σταθερές φτερούγες. Τώρα είμαι κάπου στο ενδιάμεσο, όπως ήμουν πάντα άλλωστε. Μ' αρέσει να είμαι ρεαλίστρια, να πατάω σε στέρεες βάσεις και να νιώθω τη σιγουριά της γης κάτω από τα πόδια μου... Αλλά, άνθρωπος είμαι, μ' αρέσει όμως κάπου κάπου να αφήνω τα γήινα και να ονειροπολώ, να ίπταμαι... Όχι για πολύ, για λίγο σας διαβεβαιώ, έτσι για να ξεχαστώ λίγο. Η πραγματικότητα είναι δύσκολη, είναι σκληρή, είναι φορές που σε πνίγει. Χρειάζεσαι ένα διάλειμμα, όλοι το χρειαζόμαστε, να αναπνεύσεις καθάριο αέρα, όλοι έχουμε ανάγκη το όνειρο...

я удачная

Ο καλός Θεός πρέπει να μ' αγαπάει πολύ για να στείλει εσένα στον δρόμο μου...
Ξέρω, ίσως είναι πολύ νωρίς για να πω κάτι τέτοιο, αλλά πραγματικά νιώθω πολύ τυχερή που σε γνώρισα.
Είναι λίγος ο χρόνος που γνωριζόμαστε, αλλά ήδη νιώθω τέτοια χαρά και αγαλλίαση που επιτέλους σε βρήκα. Εσένα έψαχνα...
Έναν άνθρωπο τρυφερό, αγνό και καλόκαρδο! 
Σε ξέρω τόσο λίγο, αλλά η διαίσθηση μου, και όλο μου το είναι φωνάζει προχώρα!!! 
Σε ξέρω τόσο λίγο, αλλά ήδη σε εμπιστεύομαι... 
Σε ξέρω τόσο λίγο και όμως νιώθω σαν να σε ξέρω καιρό!
Όχι, ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος το ξέρω... 
Αλλά πιστεύω ακόμα στους ανθρώπους! Θέλω να πιστεύω σε αυτούς, γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, υπάρχουν ακόμα πλάσματα εκεί έξω που έχουν στην καρδιά τους αγάπη και καλοσύνη! 
Νιώθω, πιστεύω, ελπίζω πως ένας από αυτούς (τους λίγους) είσαι και εσύ.

"Δεύτερη Ζωή δεν έχει..."

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. 

Και να μη βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. 
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.

Οδυσσέας Ελύτης (1911 - 1996)

Ό,τι πιο όμορφο διάβασα τον τελευταίο καιρό... Δεν μπορούσα να κρατηθώ, δεν μπορούσα να μη το μοιραστώ, λόγια σαν και αυτά πρέπει να τα αποστηθίζουμε.

Κωνσταντινούπολη

Αχ, αυτή η Πόλη! Πόσες φορές ήταν να πάω και τελικά δεν πήγα...  Να, όμως που τελικά μου δόθηκε η κατάλληλη ευκαιρία και την επισκέφθηκα την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Οι εντυπώσεις μου; Οι καλύτερες, κατ' αρχήν γιατί περίμενα μια Πόλη λιγότερο σύγχρονη με κατοίκους αδαείς και κουτοπόνηρους. Αλλά βρήκα μια Πόλη σύγχρονη, πολύ πιο μπροστά από μας σε πολλούς τομείς αλλά ιδιαίτερα στο θέμα  τ ο υ ρ ι σ μ ό ς! Οι Τούρκοι όλοι ευγενικότατοι και πολύ εξυπηρετικοί. Τα μνημεία, ας μη μιλήσω καλύτερα... Και τα φαγητά... τι μπορώ να πω για τα φαγητά και τα γλυκά τους; Μια βόλτα στην οδό İstiklâl θα σας πείσει πως πρόκειται για γαστριμαργικό παράδεισο!
Ακολουθεί ως είθισται, φωτογραφικό αφιέρωμα.

Road next to Chora Church

Mosaic in Church of the Holy Saviour in Chora

Sultanahmet Camii (Blue Mosque)

Αγία Σοφία (Ayasofya) interior

Clownfish in Turkuazoo Aquarium

Saray Muhallebicisi, İstiklâl Caddesi

Grand Bazaar (Kapalıçarşı) interior

Grand Bazaar (Kapalıçarşı) interior 2

Dolmabahçe Palace (Dolmabahçe Sarayı)

Bosphorus Bridge (Boğaziçi Köprüsü)

Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως 
(Fener Rum Ortodoks Patrikhanesi)

Panoramic view of the city from Pierre Loti Hill

Τα σταράκια που μισούσες...

Ε και...; Εσύ μπορεί να τα μισούσες εγώ όμως τα αγαπώ! Είναι από τα πιο πολυφορεμένα μου παπούτσια, δυσκολεύτηκα να τα βρω στο χρώμα και στο νούμερο μου! Περιμένω πως και πως να φτιάξει λίγο ο καιρός για να μπορώ να τα φορέσω πιο άνετα.
Και όχι, δεν τα φοράνε μόνο έφηβοι, αλλά και όλοι οι έφηβοι στην ψυχή και στο πνεύμα! Θέλω να πιστεύω πως είμαι, και θα είμαι πάντα μια τέτοια έφηβη!
Τα σταράκια που μισούσες είναι κάτι σαν φιλοσοφία, που αν δεν είσαι μυημένος δεν μπορείς να καταλάβεις...

Και για του λόγου το αληθές...