Ύπαρξη χωρίς διάρκεια

Σε τι χρησιμεύει η Τέχνη; Στο να μας δημιουργεί μια φευγαλέα λαμπερή ψευδαίσθηση της καμέλιας, ανοίγοντας στον χρόνο την συναισθηματική ρωγμή, που φαίνεται ακατανίκητη στη λογική του ζώου. Πως γεννιέται η Τέχνη; Προκύπτει από την ικανότητα του πνεύματος να σμιλεύει το αισθητηριακό πεδίο. Τι πραγματώνει η Τέχνη για μας; Μορφοποιεί και κάνει ορατά τα συναισθήματα μας και, έτσι, τους βάζει μια σφραγίδα αιωνιότητας, εκείνην που έχουν όλα τα έργα τα οποία, μέσω μιας συγκεκριμένης μορφής, ενσαρκώνουν την οικουμενικότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων.
Η σφραγίδα της αιωνιότητας... Ποια απουσία υποδουλώνουν τούτα τα εδέσματα, οι κούπες, τα χαλιά και τα ποτήρια στην ψυχή μας; Πέρα από τα όρια του πίνακα, αναμφίβολα, τον σάλο και την πλήξη της ζωής, τούτο τον αέναο και μάταιο εξουθενωτικό αγώνα ταχύτητος των σχεδίων. Αλλά κάπου στα ενδότερα, την πληρότητα μιας αιωρούμενης στιγμής, που αρπάχτηκε από τον χρόνο της ανθρώπινης απληστίας. Η ανθρώπινη απληστία! Επιθυμούμε ακατάπαυστα και αυτό μας εξιδανικεύει και μας σκοτώνει. Η επιθυμία! Μας παρασέρνει και μας σταυρώνει, οδηγώντας μας κάθε μέρα στο πεδίο της μάχης, στο οποίο ηττηθήκαμε την προηγούμενη, αλλά που, κάτω απ' τον ήλιο, μας φαίνεται και πάλι πεδίο κατακτήσεων, και, ενώ αύριο πρόκειται πάλι να πεθάνουμε, μας κάνει να χτίζουμε αυτοκρατορίες προορισμένες να γίνουν σκόνη, λες και η γνώση που έχουμε για την επερχόμενη πτώση τους δεν επηρέασε καθόλου την λαχτάρα μας ως τον θάνατο με σχέδια, τα οποία μόλις περατωθούν αμέσως ξαναγεννιούνται. Μα είναι τόσο εξουθενωτικό να επιθυμείς αδιάκοπα... Έπειτα από λίγο προσδοκούμε μια απόλαυση χωρίς αναζήτηση, ονειρευόμαστε μια κατάσταση ευφορίας δίχως αρχή και τέλος, κατά την οποία η ομορφιά δε θα ήταν πλέον σκοπός ούτε σχέδιο, αλλά η ίδια η μαρτυρία της φύσης μας. Η κατάσταση αυτή είναι, λοιπόν, η Τέχνη. Γιατί τούτο το τραπέζι, έπρεπε να το είχα στρώσει; Αυτά τα εδέσματα, πρέπει να τα εποφθαλμιώ για να τα δω; Κάπου αλλού, κάποιος θέλησε τούτο το γεύμα, φιλοδόξησε τούτη τη μεταλλική διαφάνεια και επιδίωξε την απόλαυση, να χαϊδεύει με την γλώσσα του την απαλή αλμύρα ενός στρειδιού με λεμόνι. Χρειάστηκε αυτό το σχέδιο, χωμένο ανάμεσα σ' εκατό άλλα, αναδεικνύοντας συνάμα χίλια άλλα, χρειάστηκε αυτή η πρόθεση προετοιμασίας και γευστικής απόλαυσης της πανδαισίας των κοχυλιών, αυτό το σχέδιο του άλλου, στ' αλήθεια, για να πάρει μορφή ο πίνακας.

Μα όταν κοιτάμε μια νεκρή φύση, όταν απολαμβάνουμε χωρίς να έχουμε επιδιώξει τούτη την ομορφιά, που κουβαλάει μαζί της την εξιδανικευμένη και ακίνητη μορφοποίηση των πραγμάτων, απολαμβάνουμε ό,τι δε χρειάστηκε να επιδιώξουμε, παρατηρούμε ό,τι δε χρειάστηκε να επιθυμήσουμε. Έτσι, η νεκρή φύση, επειδή απεικονίζει μια ομορφιά που μιλάει στην επιθυμίας μας, αλλά γεννήθηκε από την  επιθυμία κάποιου άλλου, επειδή ταιριάζει στην απόλαυση μας χωρίς να υπεισέρχεται σε κανένα από τα σχέδια μας, επειδή μας δίνεται χωρίς να προσπαθήσουμε να την επιθυμήσουμε, ενσαρκώνει την πεμπτουσία της Τέχνης, αυτή τη βεβαιότητα του άχρονου. Στη βουβή σκηνή, στην οποία δεν υπάρχει ούτε ζωή ούτε κίνηση, ενσαρκώνεται ένας χρόνος που αποκλείει τα σχέδια, μια τελειότητα αρπαγμένη από τη διάρκεια και τη δική της αποκαμωμένη απληστία, μια απόλαυση χωρίς επιθυμία, κάποια ύπαρξη δίχως διάρκεια, μια ομορφιά χωρίς βούληση.
Γιατί η Τέχνη είναι συγκίνηση χωρίς την επιθυμία.


Απόσπασμα από το βιβλίο "Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου", της Muriel Barbery

Laughing Wild

Και μετά του είπα με ειρωνικό χαμόγελο... "γελάω άγρια, εν το μέσω αδυσώπητης θλίψης".
Και εκείνος με κοίταξε τελείως ανέκφραστα και εγώ του είπα "ΓΕΛΑΩ ΑΓΡΙΑ!"

Neffa - Lontano dal tuo sole

Μακριά από τον ήλιο σου...

Αποφθέγματα #33

• Όταν σκέφτεσαι ότι ίσως δεν μπορείς, έχεις δίκιο. Δεν μπορείς. -Henry Ford-
• Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου. -Franz Kafka-
• Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις. -Ζαν-Ζακ Ρουσσώ-
• Κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις κατώτερος χωρίς τη συγκατάθεσή σου. -Eleanor Roosevelt-
• Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. -Bertolt Brecht-

Italy: Love It, or Leave It

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ αυτό, που πέραν των άλλων βραβείων πήρε και το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, και που το θέμα που πραγματεύεται μου θυμίζει τον τίτλο του τραγουδιού "Should I stay or should I go?"μου έμειναν τα εξής...


* "Se in quel momento nel tuo paese le cose vanno male. Io credo, che si abbia il dovere, non ti fuggire, ma di restare sul posto, di difendere con estrema coerenza le proprie idee. E di non mollare mai! Perché altrimenti andandosene via, lo spazio che noi lasciamo, viene inevitabilmente coperto, occupato proprio da quello, da cui noi stiamo scappando" Andrea Camilleri

Μετάφραση: "Αν αυτή τη στιγμή στη χώρα σου τα πράγματα πάνε άσχημα. Εγώ πιστεύω πως έχεις την υποχρέωση, όχι να φύγεις, μα να μείνεις για να υπερασπιστείς με άκρα συνοχή τις ιδέες σου. Και να μην τα παρατήσεις ποτέ! Γιατί διαφορετικά φεύγοντας μακριά, το χώρο που εμείς αφήνουμε, αναπόφευκτα καλύπτεται, γεμίζει ακριβώς από αυτόν από τον οποίο (προσπαθούμε) να ξεφύγουμε."
* "Chi si sente pungere, se ne va!" Proverbio Siciliano 

Μετάφραση: "Όποιος νιώθει ότι θίγεται, φεύγει!"
* "Fa più rumore un albero che cade, che una foresta che cresce."
Μετάφραση: "Κάνει πιο πολύ θόρυβο ένα δέντρο που πέφτει, από ένα δάσος που μεγαλώνει"
Και για το τέλος άφησα το καλύτερο...
* " La vita è troppo breve per non essere italiani..." (felici)
Μετάφραση: "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είμαστε Ιταλοί" (ευτυχισμένοι στο αυθεντικό)

Nothing else matters

Έξω βρέχει! Ναι είναι αυτή η καλοκαιρινή βροχή που τόσο αγαπώ...
Όλα γυαλίζουν. Η καλοκαιρινή βροχή είναι κάτι ευεργετικό και διεγερτικό για μένα. Με δροσίζει, με χαλαρώνει!

Ιδίως σήμερα, γυρνώντας από την δουλειά, νιώθοντας την ψύχρα να τρυπώνει από κάθε πόρο του κορμιού μου. Το κεφάλι μουδιασμένο, αφηρημένο και τα ακουστικά στα αυτιά να μου μεταγγίζουν στιγμές  ευτυχίας παίζοντας το "Nothing else matters".
Θέλω να κοιμηθώ, είχα δύσκολη μέρα! Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω ξαπλωμένη σε μια παραλία, με το αλάτι της θάλασσας ακόμα πάνω μου και ένα milkshake σοκολάτας στο χέρι μου... 

Excuse me?

Μερικοί άνθρωποι τελικά έχουν πολύυυ θράσος! Μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω...
Βρέχει, κατεβαίνω στη στάση δίπλα στο σπίτι μου να πάρω το λεωφορείο να πάω στη δουλειά μου. Και εσύ εκεί, θρονιασμένη κυράτσα (γιατί να μη το πω... αφού είσαι!) κάθεσαι και τρως το παγωτό σου. Μόλις "τολμάω" και στέκομαι λίγο παραδίπλα σου, μου λες με εκνευριστική αφέλεια και θράσος "Καλέ, πήγαινε παρά κει για να βλέπω!"
Συγνώμη; Άκουσα καλά; Τι νομίζεις ότι είμαι; Κανένα σκυλάκι που σου κατουράει το χαλί και το διώχνεις...;
Και συγνώμη κιόλας που υπάρχουμε και σου κόβουμε τη θέα! Και αν το παρατήρησες, δεν ξέρω τι γίνεται στον δικό σου, αλλά στον δικό μας πλανήτη βρέχει και δεν έχω πολλές επιλογές στο να σταθώ κάπου χωρίς να βρέχομαι και ταυτόχρονα να έχω στο νου μου μην χαλάσω την bella vista σου! Αλλά, ακόμα και αν είχα δεν θα σου έκανα την χάρη, πρώτον γιατί η απαίτηση σου αυτή καθαυτή είναι παράλογη, και δεύτερον και λογική να ήταν, δεν θα το έκανα για τον απλούστατο λόγο ότι είμαι ανθρώπινο ον και απαιτώ τον ελάχιστο σεβασμό και την στοιχειώδη ανθρώπινη συμπεριφορά!