Nothing else matters

Έξω βρέχει! Ναι είναι αυτή η καλοκαιρινή βροχή που τόσο αγαπώ...
Όλα γυαλίζουν. Η καλοκαιρινή βροχή είναι κάτι ευεργετικό και διεγερτικό για μένα. Με δροσίζει, με χαλαρώνει!

Ιδίως σήμερα, γυρνώντας από την δουλειά, νιώθοντας την ψύχρα να τρυπώνει από κάθε πόρο του κορμιού μου. Το κεφάλι μουδιασμένο, αφηρημένο και τα ακουστικά στα αυτιά να μου μεταγγίζουν στιγμές  ευτυχίας παίζοντας το "Nothing else matters".
Θέλω να κοιμηθώ, είχα δύσκολη μέρα! Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω ξαπλωμένη σε μια παραλία, με το αλάτι της θάλασσας ακόμα πάνω μου και ένα milkshake σοκολάτας στο χέρι μου... 

Excuse me?

Μερικοί άνθρωποι τελικά έχουν πολύυυ θράσος! Μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω...
Βρέχει, κατεβαίνω στη στάση δίπλα στο σπίτι μου να πάρω το λεωφορείο να πάω στη δουλειά μου. Και εσύ εκεί, θρονιασμένη κυράτσα (γιατί να μη το πω... αφού είσαι!) κάθεσαι και τρως το παγωτό σου. Μόλις "τολμάω" και στέκομαι λίγο παραδίπλα σου, μου λες με εκνευριστική αφέλεια και θράσος "Καλέ, πήγαινε παρά κει για να βλέπω!"
Συγνώμη; Άκουσα καλά; Τι νομίζεις ότι είμαι; Κανένα σκυλάκι που σου κατουράει το χαλί και το διώχνεις...;
Και συγνώμη κιόλας που υπάρχουμε και σου κόβουμε τη θέα! Και αν το παρατήρησες, δεν ξέρω τι γίνεται στον δικό σου, αλλά στον δικό μας πλανήτη βρέχει και δεν έχω πολλές επιλογές στο να σταθώ κάπου χωρίς να βρέχομαι και ταυτόχρονα να έχω στο νου μου μην χαλάσω την bella vista σου! Αλλά, ακόμα και αν είχα δεν θα σου έκανα την χάρη, πρώτον γιατί η απαίτηση σου αυτή καθαυτή είναι παράλογη, και δεύτερον και λογική να ήταν, δεν θα το έκανα για τον απλούστατο λόγο ότι είμαι ανθρώπινο ον και απαιτώ τον ελάχιστο σεβασμό και την στοιχειώδη ανθρώπινη συμπεριφορά!

1 Μαΐου

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 1, Νέα Κρήνη

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 2

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 3

Villa Luna, Πανόραμα

Με θέα την Θεσσαλονίκη

C'est la vie!

Η μοίρα, η τύχη, ο Θεός, το πεπρωμένο... όπως θέλετε πέστε το!
Το θέμα είναι ότι πολλές φορές μας παίζει περίεργα παιχνίδια.
Η μια σκέψη φέρνει την άλλη και ξαφνικά οδηγήθηκα μέσα από τον λαβύρινθο των αναμνήσεων σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα...

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Χωρίς να θυμάμαι πως κατέληξα σε αυτήν την ανάμνηση, θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπούσα την γαλλική γλώσσα στο σχολείο, συγκεκριμένα στο γυμνάσιο όταν αρχίσαμε να τη μαθαίνουμε σαν δεύτερη ξένη γλώσσα. Τόσο πολύ που έγραφα στα διαλείμματα στους πίνακες "J'aime la France" και άλλα παρόμοια, και έγραφα ευθαρσώς στις εκθέσεις μου ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω καθηγήτρια Γαλλικών. Θυμάμαι ακόμα τον εαυτό μου στον πίνακα να διαβάζω την έκθεση μου στους συμμαθητές μου (γιατί για κάποιο λόγο είχε αρέσει στην φιλόλογο μου). Οι περισσότεροι απ' αυτούς νομίζανε ότι αυτή η έκδηλη αγάπη μου προς την γλώσσα είναι απλά ένα τέχνασμα για να "γλύψω" την καθηγήτρια των Γαλλικών μου, όμως αυτό ήταν ψέμα, καθότι ήμουν όντως καλή και αν και μέτρια μαθήτρια στα υπόλοιπα μαθήματα στα Γαλλικά δεν είχα ποτέ κάτω από 19! Τα διάβαζα με μανία, μάθαινα τους διαλόγους των μαθημάτων απέξω και στην τελική νομίζω πως πραγματικά τα αγαπούσα!

Όλη αυτή η αγάπη βέβαια δεν μου βγήκε τελικά σε κακό, γιατί η καθηγήτρια των Γαλλικών ήταν πολύ αστέρι και μέσω ενός ευρωπαϊκού προγράμματος, διάλεξε τους καλύτερους μαθητές στα γαλλικά (μέσα σε αυτούς και εγώ φυσικά) και μας πήγε ένα 8ήμερο ταξίδι στην Μασσαλία με όλα τα έξοδα πληρωμένα παρακαλώ!
Γυρνώντας στο σήμερα όμως... βλέπω πως η αγάπη των γαλλικών έμεινε ανεκμετάλλευτη γιατί δυστυχώς δεν έδωσα όταν έπρεπε εξετάσεις για κανένα πτυχίο πρώτον. Δεύτερον η αγάπη αυτή εξασθένησε και έδωσε την θέση της σε μια ακόμα μεγαλύτερη αγάπη, και λατρεία μπορώ να πω... Τα Ιταλικά!!! Και τρίτον και τελευταίο που προκύπτει βέβαια και από τα παραπάνω ότι... τελικά δεν έγινα καθηγήτρια Γαλλικών όπως διατεινόμουν.
Τα γαλλικά μου αρέσουν ακόμα και θα ήθελα δοθείσης ευκαιρίας να τα συνεχίσω, αλλά ακόμα αναρωτιέμαι πως μεταλλάχτηκε έτσι η ιστορία... Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ίσως όλο αυτό πηγάζει από την ανάγκη μου να αγαπάω πολύ μια ξένη γλώσσα και να την ξεχωρίζω απ' όλες τις υπόλοιπες, και μαζί με την γλώσσα τουλάχιστον για μένα πάει πακέτο και η κουλτούρα. Τότε ήταν τα γαλλικά γιατί δεν μπορούσε να είναι και τίποτε άλλο, τα αγγλικά ήταν πολύ τετριμμένα και καταναγκαστικά που ποτέ δεν τα πολυσυμπάθησα, μετά ήρθαν τα γαλλικά και ηχούσαν διαφορετικά, όμορφα... Τέλος ωριμάζοντας, ακούγοντας και συγκρίνοντας ανακάλυψα αυτή που με κάνει να νιώθω χαρούμενη κάθε φορά που την ακούω την μιλάω, την σκέφτομαι και αυτή είναι μόνο μια γλώσσα... η Ιταλική!

May(be)

Μέτα από την τόση βροχή φέτος, έχει πρασινίσει ο τόπος! Και αυτό είναι φανερό ακόμα και μέσα στην πόλη, πόσο μάλλον στην ύπαιθρο...
Και σκεπτόμενη την ύπαιθρο και την φύση που οργιάζει, πιάνω τον εαυτό μου να θέλω μια εκδρομούλα, να χαρώ αυτή την ομορφιά... Να μαζέψω λουλούδια, να κυλιστώ στα γρασίδια (όπως λέει και ένας αγαπητός φίλος, που τώρα που το διαβάζει αυτό είμαι σίγουρη πως γελάει)! Τέλος πάντων , δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να την πραγματοποιήσω αυτή μου την φαντασίωση , αλλά συνεχίζω να το ελπίζω... Πού ξέρεις; Την άλλη εβδομάδα έρχεται η πρωτομαγιά! Μόνο αυτό θα πω, και κλείνω...

παιδί του... Μοντιλιάνι

Όπως λέει και το ποίημα του Νίκου Καββαδία με τίτλο Θεσσαλονίκη, 

«Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγαν οι Χιλιάνοι
άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι
που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί».

Τι με έπιασε όμως τώρα και μιλάω για τον Μοντιλιάνι; 

Η απάντηση είναι απλή. 

Προχθές αποφάσισα να δω (με κάποια καθυστέρηση ομολογουμένως καθότι η ταινία είναι του 2004) την ταινία "Modigliani" που όπως μαρτυρά και ο τίτλος της είναι βιογραφική! Η ταινία παρ' όλες τις αρνητικές κριτικές που δέχθηκε, εμένα προσωπικά κατάφερε να με αγγίξει. Κατάφερε να με κινητοποιήσει στο να ψάξω και να μάθω περισσότερα για τον "ιδιόρρυθμο" αυτόν καλλιτέχνη!

Για τον Μοντιλιάνι ήξερα ελάχιστα πράγματα, και αυτά χάρις στο μικρό αφιέρωμα που κάναμε για αυτόν στο μάθημα τον Ιταλικών. Λίγα πράγματα μόνο για την τεχνοτροπία του, τα οβάλ γερτά πρόσωπα με τα αμυγδαλωτά μάτια και τις μακρόστενες μύτες. Δεν ήξερα όμως τίποτα για την ζωή του... Από την ταινία λοιπόν παρακινήθηκα και έμαθα ότι παρ' όλο που πέθανε μόλις στα 36 του, έζησε μια ζωή ταραχώδη που άλλοι δεν την ζουν ούτε ζώντας 136 χρόνια!

Σας την παραθέτω μέσα από τα παρακάτω links: Wikipedia & Καθημερινή

Το συμπέρασμα που θέλω να καταλήξω είναι όμως άλλο...

Πέρα του ότι τελικά διαπιστώνω πως μου αρέσουν πολύ αυτές οι ταινίες γιατί έστω και μ' αυτόν τον εύκολο και μπακαλίστικο τρόπο μαθαίνω κάποια πράγματα για ανθρώπους που για τους δικούς τους λόγους έμειναν στην ιστορία.

Επίσης ότι στον καλλιτέχνη, παρ' όλο που αυτό που κυρίως μας αφορά είναι το έργο που μας άφησε, μας ιντριγκάρει να μάθουμε τι άνθρωπος ήταν, που ζούσε και ποιες ήταν οι συνθήκες διαβίωσης του, τι τον οδήγησε στην τέχνη και τι τον ενέπνεε...

Πιστεύω λοιπόν πως, όσο πιο περιθωριακός και ιδιόρρυθμος υπήρξε ένας καλλιτέχνης τόσο πιο ελκυστική και ενδιαφέρουσα γίνεται η ζωή και το έργο του. Τελικά ίσως έχουν δίκιο αυτοί που υποστηρίζουν πως αν ο "καλλιτέχνης" δεν έχει μια δόση τρέλας και αντισυμβατικότητάς δεν είναι πραγματικός "καλλιτέχνης". Ξέρω ίσως ακούγεται σαν υπεραπλουστευμένη και χονδροειδής γενίκευση αλλά ο κανόνας αυτό μας υποδεικνύει!

Σ' αναζητώ...