Urban Fish

Τετάρτη 2 Μαΐου 2012

1 Μαΐου

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 1, Νέα Κρήνη

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 2

Πάρκο Ούλοφ Πάλμε 3

Villa Luna, Πανόραμα

Με θέα την Θεσσαλονίκη

Πέμπτη 26 Απριλίου 2012

Η μοίρα, η τύχη, ο Θεός, το πεπρωμένο... όπως θέλετε πέστε το!
Το θέμα είναι ότι πολλές φορές μας παίζει περίεργα παιχνίδια.
Η μια σκέψη φέρνει την άλλη και ξαφνικά οδηγήθηκα μέσα από τον λαβύρινθο των αναμνήσεων σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα...

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Χωρίς να θυμάμαι πως κατέληξα σε αυτήν την ανάμνηση, θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπούσα την γαλλική γλώσσα στο σχολείο, συγκεκριμένα στο γυμνάσιο όταν αρχίσαμε να τη μαθαίνουμε σαν δεύτερη ξένη γλώσσα. Τόσο πολύ που έγραφα στα διαλείμματα στους πίνακες "J'aime la France" και άλλα παρόμοια, και έγραφα ευθαρσώς στις εκθέσεις μου ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω καθηγήτρια Γαλλικών. Θυμάμαι ακόμα τον εαυτό μου στον πίνακα να διαβάζω την έκθεση μου στους συμμαθητές μου (γιατί για κάποιο λόγο είχε αρέσει στην φιλόλογο μου). Οι περισσότεροι απ' αυτούς νομίζανε ότι αυτή η έκδηλη αγάπη μου προς την γλώσσα είναι απλά ένα τέχνασμα για να "γλύψω" την καθηγήτρια των Γαλλικών μου, όμως αυτό ήταν ψέμα, καθότι ήμουν όντως καλή και αν και μέτρια μαθήτρια στα υπόλοιπα μαθήματα στα Γαλλικά δεν είχα ποτέ κάτω από 19! Τα διάβαζα με μανία, μάθαινα τους διαλόγους των μαθημάτων απέξω και στην τελική νομίζω πως πραγματικά τα αγαπούσα!

Όλη αυτή η αγάπη βέβαια δεν μου βγήκε τελικά σε κακό, γιατί η καθηγήτρια των Γαλλικών ήταν πολύ αστέρι και μέσω ενός ευρωπαϊκού προγράμματος, διάλεξε τους καλύτερους μαθητές στα γαλλικά (μέσα σε αυτούς και εγώ φυσικά) και μας πήγε ένα 8ήμερο ταξίδι στην Μασσαλία με όλα τα έξοδα πληρωμένα παρακαλώ!
Γυρνώντας στο σήμερα όμως... βλέπω πως η αγάπη των γαλλικών έμεινε ανεκμετάλλευτη γιατί δυστυχώς δεν έδωσα όταν έπρεπε εξετάσεις για κανένα πτυχίο πρώτον. Δεύτερον η αγάπη αυτή εξασθένησε και έδωσε την θέση της σε μια ακόμα μεγαλύτερη αγάπη, και λατρεία μπορώ να πω... Τα Ιταλικά!!! Και τρίτον και τελευταίο που προκύπτει βέβαια και από τα παραπάνω ότι... τελικά δεν έγινα καθηγήτρια Γαλλικών όπως διατεινόμουν.
Τα γαλλικά μου αρέσουν ακόμα και θα ήθελα δοθείσης ευκαιρίας να τα συνεχίσω, αλλά ακόμα αναρωτιέμαι πως μεταλλάχτηκε έτσι η ιστορία... Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ίσως όλο αυτό πηγάζει από την ανάγκη μου να αγαπάω πολύ μια ξένη γλώσσα και να την ξεχωρίζω απ' όλες τις υπόλοιπες, και μαζί με την γλώσσα τουλάχιστον για μένα πάει πακέτο και η κουλτούρα. Τότε ήταν τα γαλλικά γιατί δεν μπορούσε να είναι και τίποτε άλλο, τα αγγλικά ήταν πολύ τετριμμένα και καταναγκαστικά που ποτέ δεν τα πολυσυμπάθησα, μετά ήρθαν τα γαλλικά και ηχούσαν διαφορετικά, όμορφα... Τέλος ωριμάζοντας, ακούγοντας και συγκρίνοντας ανακάλυψα αυτή που με κάνει να νιώθω χαρούμενη κάθε φορά που την ακούω την μιλάω, την σκέφτομαι και αυτή είναι μόνο μια γλώσσα... η Ιταλική!

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

May(be)

Μέτα από την τόση βροχή φέτος, έχει πρασινίσει ο τόπος! Και αυτό είναι φανερό ακόμα και μέσα στην πόλη, πόσο μάλλον στην ύπαιθρο...
Και σκεπτόμενη την ύπαιθρο και την φύση που οργιάζει, πιάνω τον εαυτό μου να θέλω μια εκδρομούλα, να χαρώ αυτή την ομορφιά... Να μαζέψω λουλούδια, να κυλιστώ στα γρασίδια (όπως λέει και ένας αγαπητός φίλος, που τώρα που το διαβάζει αυτό είμαι σίγουρη πως γελάει)! Τέλος πάντων , δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να την πραγματοποιήσω αυτή μου την φαντασίωση , αλλά συνεχίζω να το ελπίζω... Πού ξέρεις; Την άλλη εβδομάδα έρχεται η πρωτομαγιά! Μόνο αυτό θα πω, και κλείνω...

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

παιδί του... Μοντιλιάνι

Όπως λέει και το ποίημα του Νίκου Καββαδία με τίτλο Θεσσαλονίκη,

«Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγαν οι Χιλιάνοι
άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι
που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί».

Τι με έπιασε όμως τώρα και μιλάω για τον Μοντιλιάνι;

Η απάντηση είναι απλή.

Προχθές αποφάσισα να δω (με κάποια καθυστέρηση ομολογουμένως καθότι η ταινία είναι του 2004) την ταινία "Modigliani" που όπως μαρτυρά και ο τίτλος της είναι βιογραφική! Η ταινία παρ' όλες τις αρνητικές κριτικές που δέχθηκε, εμένα προσωπικά κατάφερε να με αγγίξει. Κατάφερε να με κινητοποιήσει στο να ψάξω και να μάθω περισσότερα για τον "ιδιόρρυθμο" αυτόν καλλιτέχνη!

Για τον Μοντιλιάνι ήξερα ελάχιστα πράγματα, και αυτά χάρις στο μικρό αφιέρωμα που κάναμε για αυτόν στο μάθημα τον Ιταλικών. Λίγα πράγματα μόνο για την τεχνοτροπία του, τα οβάλ γερτά πρόσωπα με τα αμυγδαλωτά μάτια και τις μακρόστενες μύτες. Δεν ήξερα όμως τίποτα για την ζωή του... Από την ταινία λοιπόν παρακινήθηκα και έμαθα ότι παρ' όλο που πέθανε μόλις στα 36 του, έζησε μια ζωή ταραχώδη που άλλοι δεν την ζουν ούτε ζώντας 136 χρόνια!

Σας την παραθέτω μέσα από τα παρακάτω links: Wikipedia & Καθημερινή

Το συμπέρασμα που θέλω να καταλήξω είναι όμως άλλο...

Πέρα του ότι τελικά διαπιστώνω πως μου αρέσουν πολύ αυτές οι ταινίες γιατί έστω και μ' αυτόν τον εύκολο και μπακαλίστικο τρόπο μαθαίνω κάποια πράγματα για ανθρώπους που για τους δικούς τους λόγους έμειναν στην ιστορία.

Επίσης ότι στον καλλιτέχνη, παρ' όλο που αυτό που κυρίως μας αφορά είναι το έργο που μας άφησε, μας ιντριγκάρει να μάθουμε τι άνθρωπος ήταν, που ζούσε και ποιες ήταν οι συνθήκες διαβίωσης του, τι τον οδήγησε στην τέχνη και τι τον ενέπνεε...

Πιστεύω λοιπόν πως, όσο πιο περιθωριακός και ιδιόρρυθμος υπήρξε ένας καλλιτέχνης τόσο πιο ελκυστική και ενδιαφέρουσα γίνεται η ζωή και το έργο του. Τελικά ίσως έχουν δίκιο αυτοί που υποστηρίζουν πως αν ο "καλλιτέχνης" δεν έχει μια δόση τρέλας και αντισυμβατικότητάς δεν είναι πραγματικός "καλλιτέχνης". Ξέρω ίσως ακούγεται σαν υπεραπλουστευμένη και χονδροειδής γενίκευση αλλά ο κανόνας αυτό μας υποδεικνύει!

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

Σ' αναζητώ...

Τρίτη 17 Απριλίου 2012

Νόμοι του Murphy

Όλοι έχουμε φτάσει κάποια στιγμή στη ζωή μας σε σημείο να αναρωτηθούμε «Πώς είναι δυνατόν όλα να πηγαίνουν τόσο στραβα;». Την απάντηση έρχεται να δώσει κάποιος από τους διάσημους νόμους του Murphy. Οι νόμοι αυτοί, τους οποίους παραθέτουμε στη συνέχεια, συνοψίζονται στην βασική θεωρία «Αν ο,τιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει».

Τα περίπλοκα προβλήματα, έχουν απλές, και αυτονόητα λανθασμένες απαντήσεις.
Κάθε φορά που θες να “χτυπήσεις ξύλο”, διαπιστώνεις ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αλουμίνιο ή πλαστικό.
Για να καθαριστεί κάτι, πρέπει να βρωμίσει κάτι άλλο… μπορείς όμως να βρωμίσεις τα πάντα χωρίς να καθαρίσεις τίποτα. Το αντίστροφο δεν ισχύει.
Οι διπλανές ουρές κινούνται πιο γρήγορα… Αν αλλάξεις ουρά, η ουρά που ήσουν πριν θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα από την ουρά στην οποία βρίσκεσαι τώρα.
Ο καλύτερος τρόπος για να θυμηθείς κάτι που ήθελες να γράψεις σε ένα γράμμα είναι να κλείσεις το γράμμα.
Τα κενά αέρος εμφανίζονται πάντα όταν η αεροσυνοδός αρχίζει να σερβίρει καφέ... Συμπέρασμα: Το σερβίρισμα καφέ προκαλεί κενά αέρος.
Σε όποια έξοδο αποσκευών και αν βρίσκεσαι, οι αποσκευές σου θα βγουν από κάποια άλλη.
Το λανθάνειν ανθρώπινο, αλλά για να τα κάνεις τελείως θάλασσα χρειάζεσαι και ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Είναι πολύ απλό να κάνεις τα πράγματα περίπλοκα αλλά πολύ περίπλοκο να κάνεις τα πράγματα απλά.
Η εγγύηση των 60 ημερών εγγυάται ότι το προϊόν θα χαλάσει την 61η μέρα.
Όταν παίρνεις λάθος νούμερο, δεν είναι ποτέ κατειλημμένη η γραμμή.
Μην ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα. Είναι απασχολημένοι με το να ανησυχούν τι σκέφτεσαι εσύ για αυτούς.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αδύνατον να ξέρεις – αλλά είναι αδύνατον να ξέρεις ποια είναι αυτά τα πράγματα.
Αν κοιτάξει κανείς το πρόβλημά του από κοντά, θα διαπιστώσει ότι αποτελεί και αυτός μέρος του προβλήματος.
Είναι αδύνατον να προφυλάξεις κάτι από τη βλακεία, διότι οι βλάκες είναι ικανότατοι.
Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά ή πόσο καιρό έψαξες για κάποιο αντικείμενο, θα το βρεις κάπου φθηνότερα, αφού όμως το έχεις ήδη αγοράσει.
Όσοι δυσκολεύονται να πληρώσουν νοίκι, πληρώνουν νοίκι. Όσοι έχουν την άνεση να πληρώνουν νοίκι, ιδιοκατοικούν.
Όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις έχουν γίνει κατά λάθος.
Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους.
Μην διαφωνείς δημόσια με έναν ηλίθιο… Ο κόσμος μπορεί να μην καταλάβει τη διαφορά.
Ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις τα όρια του δυνατού, είναι να αρχίσεις από τα αδύνατα.
Το άθροισμα της ομορφιάς και της εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό.
Η ομορφιά είναι μόνο επιφανειακή, αλλά η ασχήμια έχει βάθος.
Εξ ορισμού όταν ερευνάς το άγνωστο, δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις.
Ο άνθρωπος κάποτε σκοντάφτει πάνω στην αλήθεια… αλλά σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο του.