Αποφθέγματα #32

• Τα πάντα αλλάζουν. Οι άνθρωποι παίρνουν στα σοβαρά τους κωμικούς και τους πολιτικούς ως ένα αστείο. -Will Rogers-
• Πρέπει να ζούμε σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο και να μελετάμε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα. -Μαχάτμα Γκάντι-
• Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις. -Οδυσσέας Ελύτης-
• Ποιητής δεν είναι ο εμπνευσμένος, είναι εκείνος που εμπνέει. -Paul Eluard-
• Σε αποφάσεις δευτερευούσης σημασίας, είναι χρήσιμο να εξετάζουμε τα υπέρ και τα κατά. Σε κρίσιμα ζητήματα όμως, η απόφαση πρέπει να προέρχεται από την καρδιά. -Ζίγκμουντ Φρόυντ-

Απρίλης

Απρίλης μήνας της άνοιξης... πριν από ένα χρόνο είχα την έμπνευση να γράψω για τον Απρίλη που βίωνα!

Κόσμος... ηλιόλουστα Σάββατα με βόλτες στο κέντρο. Ξεκινάμε με μια σπέσιαλ μπουγάτσα στο Σερραϊκόν για να πάρουμε δυνάμεις. Κάνουμε μια βόλτα στην Φράγκων και στους δρόμους πάνω απ' τα Λαδάδικα, σημεία της πόλης που μέχρι πρότινος ήταν άγνωστα σε μένα. Η πόλη είναι γεμάτη με μυρωδιές, μια τα λουλούδια που μοσχομυρίζουν στα λουλουδάδικα, μια η χαρακτηριστική "τσουρεκίλα" στην πλατεία Αριστοτέλους έξω από τον Τερκενλή, στην Ερμού μυρίζουν τα μπαχάρια, τα ψάρια και τα κρέατα στο πέρασμα μπροστά από την αγορά Μοδιάνο. Πλανόδιοι  διαλαλούν κουλούρια, λαχεία, παιχνίδια. Μπήκε επιτέλους η άνοιξη και ο κόσμος βγαίνει απ' τα καβούκια του και ξεχύνεται με χαρά στους δρόμους. Κοσμοσυρροή στα φανάρια, στα μαγαζιά, στα λεωφορεία, στις καφετέριες. Όλοι ζούμε και νιώθουμε την κρίση, αλλά όσο λάμπει αυτός ο λαμπερός ήλιος πάνω από τα κεφάλια μας, έχουμε λόγο να ελπίζουμε... Άλλωστε όπως λέει και η διαφημιστική καμπάνια για την προώθηση του ελληνικού τουρισμού η ομορφιά, ο ήλιος και η θάλασσα μας δεν είναι σε κρίση!

Benigni... a Salonicco!

Ήμουν και εγώ εκεί! Ακόμα και αν δεν μπόρεσα να κάτσω μέχρι το τέλος λόγω της έλλειψης οξυγόνου στην κατάμεστη αίθουσα, αλλά τουλάχιστον μπόρεσα να ζήσω από κοντά αυτή την ιδιαίτερη στιγμή για την Θεσσαλονίκη και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, της αναγόρευσης του Roberto Benigni (αυτής της χαρισματικής προσωπικότητας κατά την γνώμη μου), σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας.

Όσον αφορά τις εντυπώσεις, γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά... εγώ ξεχώρισα δύο και σας τα παραθέτω!

Τίτλος: Το κουστούμι του Benigni

Είναι Ιταλός. Θα περίμενες ότι όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες του θα φορούσε με χάρη το καλοραμμένο, ακριβώς πάνω στα μέτρα του, κοστούμι Αρμάνι ή Κορνελιάνι. Όμως όχι. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι δεν είναι από «αυτούς» τους Ιταλούς.
Στην αίθουσα τελετών της Παλαιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ όπου έγινε η αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, επικρατούσε το αδιαχώρητο. Έπρεπε να σηκωθείς στις μύτες των ποδιών σου για να διακρίνεις τον ύψους μόλις 1,65 μ. σταρ ανάμεσα στο πλήθος των σεκιούριτι, των ακαδημαϊκών, των φωτογράφων και των απλών φαν που τον περιέβαλλε. Και τι θα έβλεπες όταν τελικά κατάφερνες να τον εντοπίσεις; Τα μανίκια από το σακάκι του που σχεδόν του κάλυπταν την παλάμη, το ίδιο το κοστούμι, σε ένα παλιομοδίτικο γκρι, που του έπεφτε τουλάχιστον δύο νούμερα μεγαλύτερο από όσο θα έπρεπε. Η εμφάνιση του Μπενίνι παραπέμπει όχι σε σταρ αλλά σε λογιστή της δεκαετίας του ’60.
Λογιστής είναι ο 60χρονος Μπενίνι. Τουλάχιστον αυτό σπούδασε, σε τεχνικό εκπαιδευτήριο της πατρίδας του, της Τοσκάνης. Δεν πάτησε ποτέ το πόδι του για να σπουδάσει σε πανεπιστήμιο. Τώρα πώς έφτασε να αποτελεί μέλος του ακαδημαϊκού κύκλου και να λάβει εννέα φορές μέχρι σήμερα τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα πανεπιστημίου διεθνώς, αυτό είναι μία άλλη ιστορία.
Είναι μία ιστορία από αυτές που εμείς οι Έλληνες, δύσκολα θα κατανοήσουμε και θα αποδεχτούμε. Τη βραδιά της αναγόρευσης του στο ΑΠΘ, οι πιο αυστηροί ανάμεσα στο πλήθος ξίνισαν ελαφρώς με τα σκέρτσα του ακαδημαϊκού Μπενίνι, που όταν δεν πηδούσε πάνω στους πάγκους, έκανε μορφασμούς στο κοινό, γελούσε μ’ εκείνο το προκάτ κλοουνίστικο χαμόγελό του, κελαηδούσε ε σε χαριτωμένα ελληνικά για καλησπέρες και σουτζουκάκια. Μα έτσι κάνουν οι ακαδημαϊκοί;
Φυσικά και έτσι κάνουν και οι ακαδημαϊκοί. Γιατί κατά έναν τρόπο, η προσφορά του Μπενίνι ως «ανθρώπου της κουλτούρας», όπως είπαν και ξαναείπαν οι καθηγητές του ΑΠΘ στην τελετή, είναι πολύ πιο σημαντική από αρκετούς άλλους «σοβαρούς» ακαδημαϊκούς.
Εδώ και έξι χρόνια τουλάχιστον, αυτός ο Ιταλός κωμικός που θα μπορούσε να έχει κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ, τριγυρίζει σε πόλεις όλου του κόσμου πλασάροντας με τέχνη ένα από τα πιο πολύτιμα προϊόντα της πατρίδας του. Όχι εσπρέσο, ούτε παγωτό, αλλά λογοτεχνία. Tutto Dante. Δάντη. Θεία Κωμωδία. Παράδεισο και Κόλαση. Οι αναλύσεις του Μπενίνι πάνω στους στίχους του Δάντη δεν είναι ό,τι πιο προχωρημένο και πολυσύνθετο από φιλοσοφικής ή φιλολογικής άποψης θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Συγκεκριμένα πράγματα λέει, για το πώς ο Δάντης έκλεψε συστηματικά από τον Αριστοτέλη και την Ηθική του, για το πώς περιγράφει τους αμαρτωλούς να καίγονται στους μαύρους κύκλους του Άλλου Κόσμου, για τα βαριά αμαρτήματα όπως η πορνεία, οι πράξεις βιαιότητας, η τοκογλυφία, για την ανάβαση στον Παράδεισο. Όμως ποιος ακαδημαϊκός θα κατάφερνε να μιλάει 40 λεπτά, χωρίς ανάσα, από στήθους σε μία γλώσσα που καταλάβαιναν ελάχιστα από τα τουλάχιστον 1.000 άτομα που υπήρχαν στην αίθουσα και παρόλα αυτά να τον παρακολουθούν όλοι καθηλωμένοι, να χειροκροτούν, να σφυρίζουν με ενθουσιασμό;
Δείξε μου έναν καθηγητή να μου μιλάει 40 λεπτά non stop στα ιταλικά για τον Δάντη, να σου δείξω έναν άνθρωπο που κοιμάται. Στην αίθουσα του ΑΠΘ, ένας από τους υπαλλήλους του Πανεπιστημίου άνοιξε κάποια στιγμή στη διάρκεια της τελετής το μεγάλο παράθυρο στο βάθος για να πάρει αναπνοή το συνωστισμένο πλήθος και να πέσει κάπως η θερμοκρασία που άρχισε να θυμίζει δαντική Κόλαση.
Ο ίδιος ο Μπενίνι, πάνω στο πάθος του λόγου του, σταμάτησε για να βγάλει από πάνω του την τήβεννο δείχνοντας ότι τον ζέσταινε αφόρητα. Στην πραγματικότητα ο Μπενίνι ξέρει πότε ακριβώς ένα ρούχο είναι στα μέτρα του.

Πηγή: Parallaximag.gr, της Χρύσα Νάνου

Τίτλος: Inferno

Οι συγκλητικοί κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια τους εκατοντάδες φοιτητές. Ποτέ άλλοτε, δεν είχαν δει τόσο κόσμο στην αίθουσα τελετών της Παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι, από χθες επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Ιταλικής γλώσσας και Φιλολογίας, καθόταν μόνος του σε μια ξύλινη καρέκλα, σαν σκηνοθέτης. Τιμώμενο πρόσωπο και ταυτόχρονα αποστασιοποιημένος θεατής. Ίσως να σκεφτόταν πλάνα για μια μελλοντική ταινία. Πιθανώς να αναρωτιόταν, γιατί αν και είχε απαγορευτεί ρητά η είσοδος σε φωτογράφους, κατόπιν δικής του παράκλησης, για δέκα λεπτά τυφλωνόταν από τα αμέτρητα φλας. Ήταν και οι κάμερες εκεί. Πεινασμένα σκυλιά που τρέχουν πίσω από τη λαμπερή δημοσιότητα. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Ναι, σωστά. Οι εργοδότες τους φταίνε. Έπρεπε όμως να τους δείτε. Πώς σπρώχνονταν μεταξύ τους, πώς έβριζαν, πώς λυσσούσαν για μια φωτογραφία ή ένα βίντεο.
Παρά τα όσα ακούγονταν την τελευταία βδομάδα, το παρασκήνιο της εκδήλωσης δεν είχε δημοσιογραφικό ψωμί, ούτε καν ψίχουλα. Η αναγόρευση ήταν λιτή, όπως αρμόζει στο ακαδημαϊκό περιβάλλον. «Το τμήμα γιορτάζει φέτος τα πενήντα χρόνια λειτουργίας του κι επ’ ευκαιρίας του εορτασμού τιμούμε ένα σημαντικό άνθρωπο της κουλτούρας και της τέχνης», μου δήλωσε  τηλεφωνικά ο πρόεδρος του τμήματος, κύριος Φοίβος Γκικόπουλος. Τον ρώτησα αν υπάρχει περίπτωση το τμήμα να συγχωνευτεί, μιας και το Α.Π.Θ τον τελευταίο χρόνο, συν τοις άλλοις έχει εξελιχθεί σε μια νεροτριβή που ξεπλένει φήμες.«Δεν έχουμε καμία πρόθεση να συγχωνευτούμε, επιθυμούμε να διατηρήσουμε και να προστατεύσουμε την ανεξαρτησία μας. Η ζωή του πανεπιστημίου δεν σταματάει, οφείλουμε να το κρατήσουμε ζωντανό», ήταν η κομψή απάντηση του.
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις κατά την αναγόρευση, του κυρίου Γιάννη Μυλόπουλου, πρύτανη του Α.Π.Θ. «Η αναγόρευσή αυτή, αποδεικνύει έμπρακτα ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας γυάλινος πύργος, δεν είναι ένα κλειστό εσωστρεφές ίδρυμα. Είναι ένας θεσμός με βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία, της οποίας αφουγκράζεται τον παλμό, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες της». Ενδεχομένως να υπάρχει κάποιο λάθος στη μέτρηση των παλμών, γιατί οι μεταπτυχιακές σχολές του νέου νόμου βρίσκονται ακόμη στον αέρα. Επίσης, και το Συμβούλιο του Ιδρύματος που προβλέπεται από τις διατάξεις της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου, αφού οι εκλογές έχουν ακυρωθεί ήδη τρεις φορές.
«Θέλω να σας φιλήσω όλους στο στόμα», είπε στα ελληνικά ο Ρομπέρτο Μπενίνι μόλις ανέβηκε στο βήμα, ενώ προηγουμένως είχε σκαρφαλώσει πάνω στον πάγκο με τα μικρόφωνα για να χαιρετίσει το ενθουσιασμένο πλήθος. «Φάε Ρομπέρτο σουτζουκάκια, φάε σουτζουκάκια», συνέχισε ο ιταλός ηθοποιός, αναφερόμενος στη σύντομη βόλτα που πήγε στην πόλη. Μέχρι να καταπιαστεί με το βασικό θέμα της ομιλίας του, το ενδέκατο άσμα της Κόλασης, από τη θεία κωμωδία του Δάντη, ένιωθα ότι δίνει παράσταση. Χειροκροτούσε, μοίραζε φιλιά, υποκλινόταν. Δεν ξέρω αν κάποιος τον είχε ενημερώσει για την κατάσταση στη Θεσσαλονίκη. Πάντως, στον έβδομο κύκλο της Κολάσεως, οι τοκογλύφοι (Καραμπέρης και Σία), μαζί με τους βλάσφημους και τους σοδομίτες, είναι καταδικασμένοι σε μια πύρινη έρημο κάτω από πύρινη βροχή. Εδώ, οι δικοί μας κρατάνε βραδύφλεκτες ομπρέλες και τα παπούτσια τους είναι εξοπλισμένα με αυτοψυχόμενες σόλες. Αργεί το Καθαρτήριο.
Παράξενο το συναίσθημα, διχαστικό. Από τη μία να βλέπεις τη χαρά ενός ανθρώπου που τιμάται για τη συνολική προσφορά και την αφοσίωσή του στην τέχνη. Από την άλλη, να βρίσκεσαι μέσα σε έναν ιστορικό χώρο, ο οποίος στενάζει από προβλήματα και η προσωρινή λάμψη της τελετής δεν σε βοηθάει να ξεχαστείς ούτε για λίγο. 387 π.Χ, Ακαδημία Πλάτωνος. 2012 μ.Χ, άσυλο, παρατάξεις, φοιτητικές εκλογές, νόμοι πλαίσια, καταλήψεις και βαλσαμωμένα πανεπιστημιακά κτίρια που βρωμάνε σαν πτώματα. Δεν μπορεί, εμείς πρέπει να ξεκινήσαμε από τον Παράδεισο. Γιατί τώρα σίγουρα είμαστε στην Κόλαση. Φυσικά, σε διαφορετικούς Κύκλους ο καθένας.

Πηγή: Protagon.gr, του Γιάννη Παπαδημητρίου

Βλέποντας από το παράθυρο... (και μέσα!)

Σε προηγούμενη ανάρτηση, έγραψα για τις διαδρομές... για τα παράθυρα, για τους ανθρώπους! Και αναρωτιέμαι, πως είναι δυνατόν να μίλησα για παράθυρα και να ξέχασα το βασικότερο, το πιο σημαντικό και όμορφο παράθυρο απ' όλα! Κάθε φορά που περνάω από εκεί το βραδάκι επιστρέφοντας από την δουλειά σηκώνω τα μάτια και βλέπω ένα φωτεινό δωμάτιο πλημμυρισμένο στα βιβλία. Κάθε τοίχος είναι καλυμμένος από την τεράστια βιβλιοθήκη... ακόμα και πάνω από το δοκάρι της πόρτας, παντού βιβλία! Στη μέση ένα γραφείο και μια φιγούρα που πιστεύω πως πρόκειται για γυναίκα. Πόσο όμορφο θέαμα...

Έξοδος Κινδύνου

Let the Sunshine in

Αν ήμουν η "υστέρω" που καλούμαι να υποδυθώ στο θέατρο, σίγουρα θα αντιδρούσα αλλιώς! Σίγουρα δεν θα είχα την μακροθυμία να το καταπιώ έτσι εύκολα αυτό, και θα σου την έλεγα! Ναι, σε σένα μιλάω περίεργε τύπε, που μπήκες και κάθισες απέναντι μου στο λεωφορείο, και χωρίς να ρωτήσεις έκλεισες με το έτσι θέλω το σκίαστρο (ή όπως αλλιώς το λένε, δεν έχει σημασία). Και μένα μου έκοψες την θέα προς τον έξω κόσμο! Το μόνο που κάνει ενδιαφέρουσα την μονότονη διαδρομή μου, αν θες να ξέρεις (που φαντάζομαι πως δεν σου καίγεται καρφί...). Τέλος πάντων, μέσα σε όλες αυτές τις παρενθέσεις που τόσο πολύ μ' αρέσει να ανοίγω, ευκαιρία να ανοίξω μια ακόμα... και να μιλήσω για την αγαπημένη μου στιγμή της διαδρομής! Είναι εκείνα τα λίγα λεπτά που το λεωφορείο διασχίζει την παραλία της Αρετσούς! Και εγώ αδειάζω το μυαλό μου απ' όλα και αφήνομαι στην ενατένιση της θάλασσας! (Ούτε λόγος φυσικά, κάθομαι πάντα από την αριστερή πλευρά και δίπλα στο παράθυρο). Κοιτάω τις βαρκούλες και τα σκάφη που πλέουν στα ολόφωτα νερά, αχ... και κάθε, μα κάθε φορά τους ζηλεύω, ζηλεύω τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε αυτά. Μετά χαζεύω μέχρι πέρα... το Μεγάλο Καραμπουρνού και σκέφτομαι πως κάπου εκεί στην άκρη του υπάρχει ένας φάρος που περιμένει να ανάψει στα πρώτα λεπτά μετά την δύση του ηλίου.
Είναι η στιγμή μου,αναμφίβολα... Δυναμώνω την μουσική στο MP3 και ξεχνιέμαι!
Και μετά τσουπ κλείνει η παρένθεση και επανέρχομαι στο θέμα μας... Έρχεσαι εσύ, και θες να μου χαλάσεις τη στιγμή μου! Και το μόνο που μου μένει τώρα έτσι όπως σε έχω απέναντι μου είναι να βλέπω την μούρη σου, να σε παρατηρώ... (Κάτι που ούτως ή άλλως μ' αρέσει να κάνω). Φοράς ένα παλιό φθαρμένο δερμάτινο, πουκάμισο και γιλέκο, ένα γκρι καλούτσικο παντελόνι και ματομπούκαλα περασμένων δεκαετιών! Έχεις ύφος περίλυπου και ταλαιπωρημένου καθηγητή ή μήπως υπαλλήλου που έχει φάει τη ζωή του στη γραφειοκρατεία...; Δεν μπορώ να αποφασίσω! Φτάσαμε πλατεία Αριστοτέλους και είσαι ακόμα εδώ! Και που ευχόμουν να κατέβεις νωρίς μήπως και δω Θεού φως...!
Τι σε πειράζει βρε ο ήλιος; Τόσο καιρό τον στερηθήκαμε τον φετινό χειμώνα. Άσε τον ήλιο να μπει!!!

Μη περιμένεις πια...

Περιμένω να μπει ο Απρίλης... Περιμένω να έρθει το Πάσχα και να φύγει (μιας και ποτέ δεν το έκρυψα, δεν πολύσυμπαθώ αυτή τη γιορτή)... Περιμένω να έρθει το καλοκαίρι... Τι συγκεκριμένο περιμένω όμως, παρ' όλα αυτά, ούτε και εγώ ξέρω! Τα περιμένω όλα, και δεν περιμένω τίποτα...
Είναι μια διαδικασία που υποβάλλω αθέλητα τον εαυτό μου, μόνο και μόνο για να παρηγορηθώ... να παρηγορηθώ ίσως επειδή δεν νιώθω τόσο ικανοποιημένη από το σήμερα... Και όμως σε στιγμές διαύγειας καταλαβαίνω πως δεν έχω λόγους να το κάνω, το σήμερα είναι εξίσου καλό με το χθες και το αύριο... εγώ το επέλεξα, το επιλέγω και πιθανόν να το επιλέγω και στο μέλλον!
Τι με έπιασε πάλι και άρχισα τις αμπελοφιλοσοφίες; Πάνω που ετοιμαζόμουν για τη δουλειά... και μιας και έχω λίγο χρόνο ακόμα τα παράτησα όλα και με έπιασε μια ακατανίκητη επιθυμία να γράψω... Να γράψω αυτό ακριβώς... Περιμένω! Και εδώ είναι που ξαφνικά μου έρχεται στο νου το τραγούδι "μια ζωή περιμένω... μα δεν γίνονται θαύματα..." και πετάγομαι από τον ένα συνειρμό στον άλλο και θυμάμαι το απόφθεγμα... "Ολόκληρος ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα, αλλά τα έχουμε τόσο συνηθίσει που τα αποκαλούμε καθημερινότητα." (H.C.Andersen)
Και κάπου εδώ τελειώνω αυτό το δίχως λογική ντελίριο μου...