Scusa ma ti chiamo amore

• "Amare è breve, dimenticare è lungo." -Pablo Neruda-
• "Chiunque abbia amato porta una cicatrice." -De Musset-
• "Siamo fatti della stessa sostanza dei sogni." -William Shakespear-
• "Una notte d' amore è un libro letto in meno." -Honore Dé Balzac-
• "E' meglio aver amato, e perso, che non aver mai amato." -Alfred Tennyson-
• "Il vero amore è come i fantasmi, tutti ne parlano ma sono pochi quelli che lo hanno visto davvero." François de La Rochefoucauld

(Frasi dal film)

La storia:
Όταν ο 37χρονος Alex τρακάρει με το πολυτελές τζιπάκι του, το σκουτεράκι της 17χρονης Niki, οι ζωές τους διασταυρώνονται και μπλέκονται σε ένα τρελό ερωτικό κομφούζιο. Εκείνος, έχοντας δοκιμάσει μια απογοήτευση όταν η μνηστή του τον εγκαταλείπει ξαφνικά, ο Alex αναστατώνεται από την παρουσία της έφηβης και σιγά σιγά αρχίζει να την ερωτεύεται. Αν και αρχικά δεν το συνειδητοποιεί, στην πορεία όμως πανικοβάλλεται γιατί τον τρομάζουν τα 20χρόνια που τους χωρίζουν. Εκείνη, βρίσκεται στην τελευταία τάξη του λυκείου. Γεμάτη από τη χαρά της ζωής, γλυκιά, πανέμορφη και αξιαγάπητη, δεν δείχνει να ενοχλείται ιδιαίτερα από την διαφορά ηλικίας τους. Στην ιστορία μπερδεύονται επίσης, οι φίλοι τους, οι γονείς της Niki, οι συνάδελφοι του Alex, ακόμα και η πρώην μνηστή του με τον νυν εραστή της. Ο Alex βρίσκεται αντιμέτωπος με τη λογική του από τη μια, που του λέει πως η διαφορά ηλικίας είναι μεγάλη, και με τα αισθήματά του από την άλλη, που του δείχνουν ξεκάθαρα πως η Niki είναι η γυναίκα της ζωής του. Τελικά, η μνηστή του επιστρέφει, του ζητά συγχώρεση κι εκείνος θα πρέπει πια να πάρει μια απόφαση.


Σκηνοθεσία - Σενάριο: Federico Moccia
Πρωταγωνιστούν: Raoul Bova, Michela Quattrociocche, Luca Angeletti, Riccardo Sardonè
Πηγή: Cinemanews

Γιάννης Σαββιδάκης - Δεν πειράζει

Κεφαλονιά!

Έπεται συνέχεια...

To Be Continued...

27 Νοεμβρίου...

Volare... oOo... cantare... OoOo... nel blu dipinto di blu...

Home Alone

Όχι δεν αναφέρομαι στην χαριτωμένη ταινία (ή μάλλον ταινίες).
Αναφέρομαι στην αφεντιά μου...
Οϊμέ...! H μοίρα και οι συγκυρίες το θέλησαν να μείνω για πρώτη φορά στη ζωή μου για 2 1/2 (προσοχή όχι 9 1/2!) ολόκληρες εβδομάδες ΜΟΝΗ μου!
Από αυτή την πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία έβγαλα κάποια πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα!

Έχουμε λοιπόν και λέμε:
1ον: Δεν μ' αρέσει καθόλου η μοναξιά (καλά αυτό το είχα διαπιστώσει και πρωτύτερα, απλά το επιβεβαίωσα). Και πραγματικά δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που λένε πως απολαμβάνουν τη μοναξιά τους!

2ον: Όταν είμαι μόνη... που ψάχνω αφορμές για να βγω έξω... ακόμα και αν έξω ρίχνει καρεκλοπόδαρα (δες προηγούμενη ανάρτηση).

3ον: Όταν είμαι μόνη μου... βλέπω περισσότερη τηλεόραση (από κει που την είχα "γραμμένη" τώρα την ανοίγω συχνότερα, και καλά "για παρέα", τώρα τι σόι παρέα είναι η τηλεόραση είναι άλλο θέμα...).

4ον: Όταν είμαι μόνη μου... πρήζω συνεχώς τους γύρω μου να κανονίσουμε καμιά βόλτα!

5ον: Όταν είμαι μόνη... ασχολούμαι με τον υπολογιστή (και με το internet) τον ίδιο χρόνο (μη σου πω και λιγότερο) ενώ κανείς θα περίμενε το αντίθετο...

6ον: Όταν είμαι μόνη... τέλος, όπως όλα δείχνουν, διαβάζω λιγότερο... αυτό το τελευταίο βέβαια δεν μπορώ να το καταλάβω... να έχω τον χρόνο και την ησυχία, αλλά... να μην έχω την όρεξη!

Αυτά προς το παρόν...

Απλά είμαι κοινωνικός άνθρωπος και...
... σέλω παλεούλα πειλάζει;

Η καλή μέρα...

... απ' το πρωί φαίνεται! Λέει ο σοφός λαός
Και δεν έχω παρά να συμφωνήσω αν κρίνω απ' την σημερινή!
Είδα τον καιρό βροχερό και ως προνοητικός άνθρωπος πήρα την ομπρελίτσα μου μαζί...
Αλλά εκτός από τη βροχή είχα να αντιμετωπίσω και τον δυνατό αέρα... με αποτέλεσμα η συμπαθέστατη κατά τα άλλα γαλάζια ομπρελίτσα μου να σπάσει και να γίνει μη χειρότερα...
Εντάξει είπα θα τα βγάλω πέρα και χωρίς ομπρέλα... πόσο μπορώ να βραχώ πια;!
Εσύ είσαι που το λες; Έγινα παπί... τα μαλλιά μου έσταζαν και τα ρούχα μου κολλούσαν... αλλά παρ' όλα αυτά η ανόητη ξεροκεφαλιά μου με ωθούσε να συνεχίσω όλες τις δουλείες που είχα βάλει στο μυαλό μου να κάνω (μολονότι είχα το χρονικό περιθώριο να τις τελειώσω και άλλη μέρα... αυτό το άγχος θα με φάει!)
Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω ενόσω καθόμουν στο λεωφορείο ανακουφισμένη έρχεται ο ελεγκτής (πότε δεν είχα πρόβλημα με τους κυρίους καθότι νομοταγής πολίτης που χτυπάει πάντα εισιτήριο :Ρ) και μου ζητάει το εισιτήριο... πάω να του το δώσω και βλέπω πως δεν είναι ακυρωμένο! Τι να του πω του ανθρώπου και να με πιστέψει;
Η αλήθεια είναι πως αυτή τη κίνηση την κάνω πλέον μηχανικά και πως και στην συγκεκριμένη περίπτωση θυμάμαι ότι το χτύπησα! Ευτυχώς έπεσα σε καλό άνθρωπο (πράγμα σπάνιο αν κρίνω από άλλες περιπτώσεις...) με πίστεψε όταν του έδειξα ότι είχα εισιτήριο και ότι προφανώς θα ξέχασα να το ακυρώσω ζαλισμένη από τον κόσμο και τη βροχή (θα τον έπεισαν τα βρεγμένα μου μαλλιά!)... (να 'ναι καλά ο άνθρωπος!)
Έτσι, στο τσακ τη γλίτωσα από το πρόστιμο του ΟΑΣΘ!

Το συμπέρασμα...;
Αν βρέχει καταρρακτωδώς όπως σήμερα και δεν έχεις ομπρέλα... καλύτερα ανέβαλλε ότι έχεις να κάνεις για άλλη μέρα...

Και αν τυχόν έχεις ξεχάσει να χτυπήσεις εισιτήριο στο λεωφορείο... φρόντισε να έχεις βρεγμένα μαλλιά :Ρ

Υ.Γ. Σήμερα με όλα αυτά θυμήθηκα την παροιμία:
"Ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται"
(- εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης!)

Duran Duran - What Happens Tomorrow

Child, don't you worry
It's enough you're growing up in such a hurry
Brings you down the news they sell you
To put in your mind that all mankind is a failure

But nobody knows what's gonna happen tomorrow
We try not to show how frightened we are
If you let me I'll protect you however I can

You've got to believe
it'll be alright in the end

Fighting, because we're so close
There are times we punish those who we need the most
No, we can't wait for a saviour
Only got ourselves to blame for this behaviour

And nobody knows what's gonna happen tomorrow
We try not to show how frightened we are
Would seem lonely, if you were the only star in the night

You've got to believe
it'll be alright in the end

You've got to believe
it'll be alright again

Time is a river
a silent icy river
pulls us all
running deep
deep and fast enough to get lost down in the flow
thrashing around me
tiny lives mean everything

And nobody knows what's gonna happen tomorrow
So don't let go, now we've come this far
Hope I have peace
Understand me
you're never alone

We've got to believe
it'll be alright in the end

nobody knows...

You've got to believe
it'll be alright my friend

So don't let go...

Unless we believe
it'll be alright again

Nobody knows

Παγκόσμια Ημέρα Άρτου

Αλεύρι, αλάτι και προζύμι: τρία απλά συστατικά, σαν τα τρία γράμματα που συνθέτουν την λέξη "ζωή", τα οποία ενοποιημένα στον πυθμένα της σκάφης και αδιαίρετα στην έξαψη του φούρνου μεταλλάσσονται στο πιο αναγκαίο βιοτικό αγαθό που η επάρκεια του, στις παραδοσιακές τουλάχιστον κοινωνίες, ταυτίστηκε πάντα με την ευημερία και η έλλειψη του με τον φόβο του λιμού.

Το ψωμί: ένα έδεσμα με μεγάλη διατροφική αξία που συνοδεύει το φαγητό σ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης, υπογραμμίζοντας και αναδεικνύοντας με την υπόγλυκη του ουδετερότητα κάθε άλλη γεύση που ξεχωρίζει. Δημοφιλές παντού, αλλάζει ιθαγένειες, ονόματα, είδη και σχήματα, χωρίς να χάνει πουθενά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο τραπέζι, είτε λέγεται tortillas στο Μεξικό, είτε naan στην Ινδία, baguette στη Γαλλία, ekmek στην Τουρκία, chapata στην Ιταλία και αλλιώς αλλού, για να μην αναφερθούμε με λεπτομέρειες στο φημισμένο "πολύτεκνο" γερμανικό ψωμί ή στις πασίγνωστες μεσανατολίτικες πίτες.


Απόσπασμα από το "Άρτου εγκώμιον" του Ευτύχη Μπλέτσα
περιοδικό "wine plus magazine" #32 Οκτώβριος 2009
Περισσότερα: Σαν Σήμερα, World Bread Day