Αποφθέγματα #19

• Εμπειρία, είναι το όνομα που δίνει ο καθένας στα λάθη του. -Oscar Wilde-
  
• Όταν μία πόρτα κλείνει μια άλλη ανοίγει. Αλλά συχνά κοιτάμε τόσο πολύ και με τόση πικρία τη κλειστή πόρτα, που δε βλέπουμε αυτή που έχει ανοιχτεί για μας. -Alexander Graham Bell-
• Η αγάπη είναι πράξη, όχι συναίσθημα. Η αγάπη είναι επιλογή. Στην πραγματικότητα, η αγάπη είναι εντολή. -Mack Timberlake-
• Οι άνθρωποι και τα έθνη δεν είναι σπουδαίοι λόγω της αξίας του πλούτου τους, αλλά λόγω του πλούτου των αξιών τους. -Ed Cole-
• Η φαντασία μας, μας παρηγορεί για όλα εκείνα που δεν μπορούμε να είμαστε και το χιούμορ μας γι' αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα. -Άγνωστος-

Istruzioni per l' uso

Τελικά με διαβάζετε...
Και εγώ που νόμιζα ότι μόνη μου τα γράφω, μόνη μου τα βλέπω... (εντάξει όχι και τελείως μόνη, έπεσε το σχετικό σύρμα για το blog σε μερικούς εκλεκτούς φίλους).
Τι να πω... Χαίρομαι!
Είναι ευκαιρία λοιπόν να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα...
Αυτά που γράφω, επιλέγω και τα γράφω. Τις περισσότερες φορές βέβαια πρόκειται για θέματα γενικού ενδιαφέροντος και ποικίλης ύλης (τραγούδια, ταινίες, βιβλία, φωτογραφίες, άρθρα από τα τελευταία φροντίζω πάντα να αναφέρω την πηγή).
Όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν αναφέρομαι σ' αυτά... αναφέρομαι στα άλλα, τα πιο προσωπικά!
Οφείλω να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ...
Εννοείται πως αυτά που επιλέγω να γράψω δεν είναι τα μόνα πράγματα που σκέφτομαι και με απασχολούν! Έχω πολλά στο μυαλό μου... (το ποιο; χι,χι).
Τέλος πάντων το θέμα είναι πως καλώς ή κακώς επιλέγω και γράφω κάποια. Εγώ το βλέπω σαν καταγραφή, σαν "ημερολόγιο" κατά μια έννοια, ένα "ημερολόγιο" που σας αφήνω να του ρίχνεται μια κλεφτή ματιά.
Επιλογή μου...
Απλά θέλω να μοιράζομαι κάτι από αυτά που σκέφτομαι...
Τώρα αν κάποιος τυχόν πιστεύει πως με γνωρίζει σαν άνθρωπο και σαν χαρακτήρα, και καταλαβαίνει τι ακριβώς νιώθω διαβάζοντας τις 10-15 σειρούλες που γράφω κάθε τόσο...
Γελιέται!

Monte Carlo, Monaco

L' opportunità perduta

Ho promesso (a me) di non scriverti mai di nuovo...
Ma ecco sono qua, pronta di violare la mia promessa!
Non so... però col tempo comincio a dubitare della mia decisione, la decisione che ho preso quel particolare ora...
Ma lascia stare... allora non posso cambiare qualcosa e sinceramente non voglio cambiare qualcosa. Questo ch' è fatto è fatto oppure (per essere più giusta) questo che non è fatto.
Per me le cose sono state sempre chiare...
1+1 fanno 2 e in nessun caso o particolare occasione 4 o 8 o 152.
Non mi pento... no, soltanto dubito...
Perché scrivo in Italiano? (Sicuramente ho fatto sbagli, ma non mi importa)
Perché cosi mi piace...

Ora, hai perso la tua opportunità... :P

Walking Away (Versione Italiana)

Staring at the door, but knows

i want you girl to stay,
but we both knows i gots to walk away
we’ve been here so many times before
can’t take the arguments no more
so many night just get a little night away so

I’m walking away from the troubles in my life
I’m walking away oh to find a better day
I’m walking away from the troubles in my life
I’m walking away oh to find a better day
I’m walking away
Sometimes some people get me wrong
when it’s something I’ve said or done
sometimes you feel there is no fun
that’s why you turn and run

Vivo tutto a modo mio
e quando sbaglio pago io
compromessi non faccio mai
io non potrei
la notte non ci dormirei
se mi conosco un po’
con quale coraggio poi
negli occhi ti guarderei

I’m walking away from the troubles in my life
I’m walking away oh to find a better day
I’m walking away from the troubles in my life
I’m walking away oh to find a better day
I’m walking away

Ormai sono stanco vedi
non vorrei più difendermi da te
lo sai che la mia dignità
è la mia libertà
sai che io non permetterei
lati oscuri tra di noi
dovresti capire che ti
sbagli su di me
io detesto le falsità
le mezze verità
con quale coraggio poi
negli occhi ti guarderei

I’m walking away from the troubles in my life
I’m walking away oh to find a better day
I’m walking away from the troubles in my life
I’m walking away oh to find a better day
I’m walking away

Pranzo di Ferragosto

"Αυγουστιάτικο Γεύμα στη Ρώμη"
Ο Τζάνι είναι ένας μεσήλικας που ζει μαζί με τη χήρα μητέρα του σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Ρώμης. Την εβδομάδα πριν την αργία του Δεκαπενταύγουστου, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας του, ζητά στον Τζάνι να φιλοξενήσει την ηλικιωμένη μητέρα του ώστε να μπορέσει να φύγει δύο ημέρες με την οικογένεια του. Ως αντάλλαγμα, θα του καλύψει ένα μερίδιο από τα κοινόχρηστα που χρωστά. Ο διαχειριστής, όμως, εντέλει, εκτός από τη μάνα του πηγαίνει στον Τζάνι και τη θεία του! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τζάνι αναγκάζεται να φιλοξενήσει και τη μητέρα του φίλου του και προσωπικού του γιατρού! Θα τα καταφέρει να τα βγάλει πέρα με την παρουσία όλων αυτών των δυναμικών γυναικών; Κομεντί που ξεχώρισε στο περσινό φεστιβάλ Βενετίας, ανθρωποκεντρική και έτσι δοσμένη ώστε να αφήνει στον θεατή γλυκά συναισθήματα.

Αυτή η περίεργα επίκαιρη ταινία θα σας κερδίσει με τη χαμηλών τόνων γοητεία της καθώς με προσοχή ολοκληρώνει ένα γλυκό πορτρέτο της τρίτης ηλικίας και εξετάζοντας παράλληλα το πώς το πνεύμα δεν εξαρτάται από τη σωματική εξασθένηση.

Ο ήρωας μας βλέπει τη φροντίδα των ηλικιωμένων ως βάρος, και πίσω από μια σειρά τρυφερών και αστείων επεισοδίων κρύβεται μια ειλικρινής στάση από τον δημιουργό, που χωρίς διαθέσεις εύκολου εντυπωσιασμού κοιτάζει με σχεδόν ντοκιμαντεριστική ευαισθησία και με χρήση λεπτού χιούμορ το χάσμα των γενεών με τρόπο φρέσκο και διαφορετικό.

Η ταινία, μια παραγωγή του Ματέο "Γόμορρα" Γκαρόνε, αγαπήθηκε παντού από το κοινό, και στη Βενετία τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου πρώτου φιλμ για τον 59χρονο (!) σκηνοθέτη Τζιάνι Ντι Γκρεγκόριο.

Πηγή: Εφημερίδα Εξώστης, Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ.
Περισσότερα: Imdb, Wikipedia, YouTube Trailer.

Φεύγουν Καράβια...

Να 'σουνα, θάλασσα κι εσύ
και η ζωή μικρό νησί
και η ζωή μικρό νησί
να 'ρθω ν' αράξω.
Να 'χα καρδιά μα και πυγμή
όλα στη γη σε μια στιγμή
όλα στη γη σε μια στιγμή
για να τ' αλλάξω.

Στίχοι: Πάνος Φαλάρας


Έτσι... γιατί μου ' ρθε!