Η ταινία είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του γνωστού ηθοποιού Fabrizio Bentivoglio και αφηγείται τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τις περιπέτειες και τις απογοητεύσεις ενός 18χρονου νεαρού που θέλει να γίνει κιθαρίστας και να κατακτήσει το ιταλικό μουσικό στερέωμα. Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 στην Καζέρτα, μια πόλη του Ιταλικού Νότου και ο Φαουστίνο μπλέκεται με άλλους φτωχοδιάβολους επίδοξους μουσικούς σε μια τουρνέ προορισμένη από πριν σε μεγαλειώδη αποτυχία, ενώ από το μακρινό και μυθικό Μιλάνο εμφανίζεται ένας παρηκμασμένος και αποτυχημένος ιμπρεσάριος και ανιχνευτής ταλέντων, ερμηνευμένος από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Ο Fabrizio Bentivoglio αναπαράγει με μαεστρία το κλίμα της εποχής, σε μια διάσταση σάτιρας, μελαγχολίας, νοσταλγίας αλλά και κυνισμού, σκιαγραφώντας, σχεδόν ανάγλυφα, όλες αυτές τις ηττημένες εξ αρχής –αλλά εξαιρετικά ζωντανές παρ’ όλα αυτά και γεμάτες ζωτικότητα γκροτέσκες φιγούρες- που παίζουν σ’ αυτό το μουσικό θέατρο σκιών της Β΄ Εθνικής και που δεν θ’ ανέβουν ποτέ στη μεγάλη κατηγορία. Δεν έχει σημασία μοιάζει να μας λέει ο σκηνοθέτης σ’ αυτή την μουσική ελεγεία-παρωδία των αποτυχημένων : αυτό που μετρά είναι η αναζήτηση της επιτυχίας, το κυνήγι του ονείρου, οι χαρές και οι πίκρες (κυρίως) του ταξιδιού.
Ιταλία, 2007, έγχρωμο, 93΄
Σκηνοθεσία: Fabrizio Bentivoglio
Τετάρτη 27 Μαΐου 2009
Κυριακή 24 Μαΐου 2009
Mini Cooper
Μίνι Μέγεθος, Μάξι Ιστορία.
Μισό αιώνα από την ημέρα που το πρώτο Μίνι ξεπρόβαλε από τη γραμμή παραγωγής, ο μύθος του ίσως του πιο επιτυχημένου μικρού αυτοκινήτου παραμένει ακμαίος.
"Φτιάξτε επιτέλους το αναθεματισμένο πράγμα" ("Build the bloody thing" για όσους θέλουν τις ιστορικές ατάκες στην αυθεντική τους γλώσσα) είπε ο σερ Λέοναρντ Λορντ, αφεντικό της British Motor Corporation, και η επιθυμία του ήταν προσταγή. Η Βρετανία έπρεπε πάση θυσία να αποκτήσει ένα τετράτροχο-αντίπαλο δέος στο γαλλικό Ντεσεβό, στο γερμανικό Σκαραβαίο και στο ιταλικό 500αράκι.
Είναι 8 Μαίου του 1959 στο εργοστάσιο της αυτοκινητοβιομηχανίας Austin στο Longbridge, κοντά στο Birmingham. Τα μηχανήματα ζεσταίνονται και όταν είναι πλέον έτοιμα μπαίνουν σε λειτουργία και συναρμολογούν τα εξαρτήματα. Στο τέλος της γραμμής παραγωγής βρίσκεται το πρώτο Mini 621 AOK, που έμεινε στην ιστορία απλώς ως Μίνι. Το πρώτο μοντέλο έσβηνε αν τύχαινε να περάσει από λάκκο με νερό, ενώ ο συμπλέκτης του δεν άντεχε να δουλέψει για περισσότερα από 800 χιλιόμετρα. Το Μίνι δεν άφησε φυσικά αυτά τα μικρά ελαττώματα να ανακόψουν την πορεία του, τα διόρθωσαν άλλωστε με ευφάνταστες λύσεις οι πρώτοι ιδιοκτήτες του. Όταν άρχισαν να το χρησιμοποιούν (και να κερδίζει) σε αγώνες ταχύτητας, η γέννηση ενός θρύλου ήταν γεγονός.
Ακολούθησαν πολλοί και διάσημοι οδηγοί, όπως οι Beatles, η Twiggy, η Mariana Faithful, αλλά και ριψοκίνδυνες διαδρομές στους δρόμους του Τορίνου για την "The Italian Job" (1969), με τον Michael Caine στο τιμόνι, δημιουργώντας μια λατρεία που κρατάει γερά πενήντα χρόνια τώρα. Τα εύσημα για το πρωτότυπο σχεδιασμό του μεσήλικου πλέον αυτοκινήτου ανήκουν στον ελληνοβρετανό σερ Άλεκ Ισιγόνη, ο οποίος ζωγράφισε το αρχικό περίγραμμα στην επιφάνεια μιας χαρτοπετσέτας.
Πηγή: ΒΗΜαgazino (24/5/09)
Μισό αιώνα από την ημέρα που το πρώτο Μίνι ξεπρόβαλε από τη γραμμή παραγωγής, ο μύθος του ίσως του πιο επιτυχημένου μικρού αυτοκινήτου παραμένει ακμαίος.
"Φτιάξτε επιτέλους το αναθεματισμένο πράγμα" ("Build the bloody thing" για όσους θέλουν τις ιστορικές ατάκες στην αυθεντική τους γλώσσα) είπε ο σερ Λέοναρντ Λορντ, αφεντικό της British Motor Corporation, και η επιθυμία του ήταν προσταγή. Η Βρετανία έπρεπε πάση θυσία να αποκτήσει ένα τετράτροχο-αντίπαλο δέος στο γαλλικό Ντεσεβό, στο γερμανικό Σκαραβαίο και στο ιταλικό 500αράκι.
Είναι 8 Μαίου του 1959 στο εργοστάσιο της αυτοκινητοβιομηχανίας Austin στο Longbridge, κοντά στο Birmingham. Τα μηχανήματα ζεσταίνονται και όταν είναι πλέον έτοιμα μπαίνουν σε λειτουργία και συναρμολογούν τα εξαρτήματα. Στο τέλος της γραμμής παραγωγής βρίσκεται το πρώτο Mini 621 AOK, που έμεινε στην ιστορία απλώς ως Μίνι. Το πρώτο μοντέλο έσβηνε αν τύχαινε να περάσει από λάκκο με νερό, ενώ ο συμπλέκτης του δεν άντεχε να δουλέψει για περισσότερα από 800 χιλιόμετρα. Το Μίνι δεν άφησε φυσικά αυτά τα μικρά ελαττώματα να ανακόψουν την πορεία του, τα διόρθωσαν άλλωστε με ευφάνταστες λύσεις οι πρώτοι ιδιοκτήτες του. Όταν άρχισαν να το χρησιμοποιούν (και να κερδίζει) σε αγώνες ταχύτητας, η γέννηση ενός θρύλου ήταν γεγονός.
Ακολούθησαν πολλοί και διάσημοι οδηγοί, όπως οι Beatles, η Twiggy, η Mariana Faithful, αλλά και ριψοκίνδυνες διαδρομές στους δρόμους του Τορίνου για την "The Italian Job" (1969), με τον Michael Caine στο τιμόνι, δημιουργώντας μια λατρεία που κρατάει γερά πενήντα χρόνια τώρα. Τα εύσημα για το πρωτότυπο σχεδιασμό του μεσήλικου πλέον αυτοκινήτου ανήκουν στον ελληνοβρετανό σερ Άλεκ Ισιγόνη, ο οποίος ζωγράφισε το αρχικό περίγραμμα στην επιφάνεια μιας χαρτοπετσέτας.
Πηγή: ΒΗΜαgazino (24/5/09)
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
1ο Φεστιβάλ Ιταλικού Κινηματογράφου
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιταλίας και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου ανακοινώνουν την διοργάνωση του 1ου Φεστιβάλ Ιταλικού Κινηματογράφου που θα πραγματοποιηθεί από τις 21 Μαΐου έως τις 27 Μαΐου 2009 στη Θεσσαλονίκη, στον κινηματογράφο Ολύμπιον και από τις 28 Μαΐου έως τις 3 Ιουνίου 2009 στην Αθήνα, στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος – Prince Filmcenter.
Το νέο αυτό φεστιβάλ εγκαινιάζεται φέτος και θεσμοθετείται με σκοπό να καθιερωθεί σε μόνιμη και σταθερή βάση. Το πρόγραμμα, αφιερωμένο στον σύγχρονο ιταλικό κινηματογράφο, αναδεικνύει τις δυνάμεις μιας κινηματογραφίας με πλούσιο παρελθόν, δυναμικό παρόν και ελπιδοφόρο μέλλον. Στόχος της πρωτοβουλίας είναι να ανακαλύψει το ελληνικό κοινό το σύνολο της ιταλικής κινηματογραφικής παραγωγής, και την ίδια στιγμή, να προσεγγίσουν οι ιταλοί δημιουργοί, θεατές με τους οποίους τους συνδέει κοινό μεσογειακό αίσθημα.
Στο 1ο Φεστιβάλ Ιταλικού Κινηματογράφου θα προβληθούν συνολικά εφτά ταινίες παραγωγής 2001 – 2007, δυο από τις οποίες πραγματοποιούν πρεμιέρα στην Ελλάδα, το La giusta distanza / Η σωστή απόσταση σε σκηνοθεσία Carlo Mazzacurati και το Lascia perdere, Johnny! / Μη χάνεις τον καιρό σου, Τζόνυ, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ηθοποιού Fabrizio Bentivoglio. Πραγματικές ιστορίες, ψυχολογικά θρίλερ, κοινωνικά ζητήματα, ο αγώνας των ανθρώπων να συμφιλιωθούν με το πέρασμα του χρόνου, οι κοινωνικές συμβάσεις που καταπιέζουν τις επιθυμίες, ο πρόωρος χαμός της παιδικής αθωότητας, τα νεανικά όνειρα, οι φιλοδοξίες, αλλά και τα κρυμμένα μυστικά που ταλανίζουν τους οικογενειακούς δεσμούς αποτελούν κάποιους από τους θεματικούς άξονες που θίγονται με αριστοτεχνικό τρόπο από τους νέους ιταλούς δημιουργούς.
1. Η σωστή απόσταση "La giusta distanza" (Carlo Mazzacurati,107')
2. Μη χάνεις τον καιρό σου, Τζόνυ "Lascia perdere, Johnny!" (Fabrizio Bentivoglio,93')
3. Μην το πεις "La bestia nel cuore" (Cristina Comencini,120')
4. Πρώτος έρωτας "Primo Amore" (Matteo Garrone,100')
5. Το κορίτσι της λίμνης "La ragazza del lago" (Andrea Molaioli,95')
6. Το τελευταίο φιλί "L' ultimo bacio"(Gabriele Muccino,115')
7. Ψυχή και σώμα "Prendimi l' anima" (Roberto Faenza,90')
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
Πηγή: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
I am back!!!
Ναι λοιπόν... επέστρεψα!!! Πέρασε καιρός I know! Αλλά να...
Τι να πρωτογράψω λοιπόν...; τα πιο ενδιαφέροντα γεγονότα που συνέβησαν τους τελευταίους μήνες τις απουσίας μου είναι το ταξιδάκι μου στην αγαπημένη (ή καλύτερα λατρεμένη μου) Κέρκυρα (αχ τι ωραία που ήταν, υπόσχομαι σύντομα να παραθέσω και το σχετικό φωτογραφικό υλικό...) οι Πασχαλινές διακοπές (που για να λέμε και του στραβού το δίκιο δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο) και πρόσφατα οι εξετάσεις που έδωσα για το πτυχίο των Ιταλικών (ουφ... πέρασε και αυτό το άγχος...).
Το τι με περιμένει είναι άλλο θέμα... θα συμμετέχω (όχι με τρελή προθυμία βέβαια) σε μια συναυλία που διοργανώνει το ωδείο μου... ελπίζω πως με περιμένει ένα ταξίδι στην Τοσκάνη (το έχω τάξει και στον αδελφό μου άλλωστε) και κάποιες έκτακτες καλοκαιρινές αποδράσεις...
Από κει και πέρα είμαστε μόλις στο κατώφλι του καλοκαιριού και έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας...
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
Σάββατο 4 Απριλίου 2009
Amicizia
Una madre e suo figlio stanno camminando sulla spiaggia.
Ad un certo punto il bambino dice: "Mamma come si fa a mantenere un’amicizia?"
La madre guarda il figlio sorridendo e poi gli dice: "Raccogli un po’ di sabbia."
Il ragazzo si china e raccoglie una manciata di sabbia finissima.
La madre allora, sempre sorridendo: "Ora stringi il pugno…"
Il ragazzo stringe la mano attorno alla sabbia e vede che, più stringe,
più la sabbia gli esce dalla mano.
"Mamma, la sabbia se ne scappa…"
"Lo so, caro… Ora tieni la mano completamente aperta…"
Il ragazzo ubbidisce, ma una folata di vento porta via parte della rimanente.
"Anche così non riesco a tenerla…"
E la madre, sempre sorridendo:
"Adesso raccogline un altro po’, e tienila con la mano aperta a cucchiaio…
così.. abbastanza chiusa per custodire, e abbastanza aperta per la libertà".
Il ragazzo riprova, e questa volta la sabbia non sfugge dalla mano, ed è protetta dal vento.
"Ecco come far durare un’amicizia…"
Μετάφραση
Μια μητέρα με το παιδί της περπατούσαν στην παραλία.
Κάποια στιγμή το παιδί λέει: "Μαμά πως μπορεί κανείς να κρατήσει μια φιλία;"
Η μητέρα κοιτάει το παιδί και γελώντας έπειτα του λέει: "Μάζεψε λίγη άμμο"
Το παιδί σκύβει και μαζεύει μια χούφτα ψιλή άμμο.
Η μητέρα λοιπόν πάντα γελώντας (λέει): "Τώρα σφίξε τη χούφτα..."
Το αγόρι σφίγγει τη χούφτα ολόγυρα από την άμμο και βλέπει ότι, όσο σφίγγει,
τόσο η άμμος βγαίνει από το χέρι του.
"Μαμά, η άμμος μου φεύγει..."
"Το ξέρω, καλό μου... Τώρα κράτα το χέρι εντελώς ανοικτό..."
Το αγόρι υπακούει, αλλά μία ριπή του ανέμου παίρνει μακριά την υπόλοιπη.
"Ούτε έτσι καταφέρνω να την κρατήσω..."
Και η μητέρα πάντοτε γελώντας (λέει):
Τώρα μάζεψε λίγη ακόμα, και κράτα την με το χέρι ανοιγμένο σαν κουτάλι...
έτσι... αρκετά κλειστό για να τη φυλάς, και αρκετά ανοικτό για να είναι ελεύθερη"
Το αγόρι ξαναδοκιμάζει, και αυτή τη φορά η άμμος δεν του φεύγει από το χέρι, και είναι προστατευμένη από τον άνεμο.
"Έτσι κάνουμε μια φιλία να διαρκέσει..."
Ad un certo punto il bambino dice: "Mamma come si fa a mantenere un’amicizia?"
La madre guarda il figlio sorridendo e poi gli dice: "Raccogli un po’ di sabbia."
Il ragazzo si china e raccoglie una manciata di sabbia finissima.
La madre allora, sempre sorridendo: "Ora stringi il pugno…"
Il ragazzo stringe la mano attorno alla sabbia e vede che, più stringe,
più la sabbia gli esce dalla mano.
"Mamma, la sabbia se ne scappa…"
"Lo so, caro… Ora tieni la mano completamente aperta…"
Il ragazzo ubbidisce, ma una folata di vento porta via parte della rimanente.
"Anche così non riesco a tenerla…"
E la madre, sempre sorridendo:
"Adesso raccogline un altro po’, e tienila con la mano aperta a cucchiaio…
così.. abbastanza chiusa per custodire, e abbastanza aperta per la libertà".
Il ragazzo riprova, e questa volta la sabbia non sfugge dalla mano, ed è protetta dal vento.
"Ecco come far durare un’amicizia…"
Μετάφραση
Μια μητέρα με το παιδί της περπατούσαν στην παραλία.
Κάποια στιγμή το παιδί λέει: "Μαμά πως μπορεί κανείς να κρατήσει μια φιλία;"
Η μητέρα κοιτάει το παιδί και γελώντας έπειτα του λέει: "Μάζεψε λίγη άμμο"
Το παιδί σκύβει και μαζεύει μια χούφτα ψιλή άμμο.
Η μητέρα λοιπόν πάντα γελώντας (λέει): "Τώρα σφίξε τη χούφτα..."
Το αγόρι σφίγγει τη χούφτα ολόγυρα από την άμμο και βλέπει ότι, όσο σφίγγει,
τόσο η άμμος βγαίνει από το χέρι του.
"Μαμά, η άμμος μου φεύγει..."
"Το ξέρω, καλό μου... Τώρα κράτα το χέρι εντελώς ανοικτό..."
Το αγόρι υπακούει, αλλά μία ριπή του ανέμου παίρνει μακριά την υπόλοιπη.
"Ούτε έτσι καταφέρνω να την κρατήσω..."
Και η μητέρα πάντοτε γελώντας (λέει):
Τώρα μάζεψε λίγη ακόμα, και κράτα την με το χέρι ανοιγμένο σαν κουτάλι...
έτσι... αρκετά κλειστό για να τη φυλάς, και αρκετά ανοικτό για να είναι ελεύθερη"
Το αγόρι ξαναδοκιμάζει, και αυτή τη φορά η άμμος δεν του φεύγει από το χέρι, και είναι προστατευμένη από τον άνεμο.
"Έτσι κάνουμε μια φιλία να διαρκέσει..."
Παρασκευή 3 Απριλίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
