Urban Fish

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008

Capturing The Nanosecond...

These photos explain what a nanosecond really is.

From E-mail.

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008

Όπως ανοίγει ο ουρανός μπροστά σου
και πλημμυρίζει με φως τα όνειρα σου
μια ανεξήγητη κραυγή κι ένα σου δάκρυ
λύσε κι εσύ το γρίφο της αγάπης.

Με στελνεις, με στέλνεις... με παρασέρνεις
Με στελνεις, με στέλνεις... στο πουθενά.

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008

Βιβλία του Καλοκαιριού

Ναι...!!! Επιτέλους, με αυτή μου την ανάρτηση συμπληρώνω αισίως τις 100 αναρτήσεις... και για να το γιορτάσω, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας έστω και περιληπτικά τις καλοκαιρινές μου αναγνώσεις...

Πρώτο βιβλίο που διάβασα φέτος το καλοκαίρι ήταν το περιβόητο "Καμιά Πατρίδα για τους μελλοθάνατους" του Cormac McCarthy. Τι να πω για αυτό το βιβλίο... μάλλον ότι το περίμενα σαφώς καλύτερο αλλά ικανοποίησε ελάχιστα τις προσδοκίες μου, το ίδιο σαφώς ισχύει και για την ταινία, παρ' όλο που ξέρω πως πολλοί έχουν αντίθετη άποψη...
Ακολούθησε ένα βιβλίο που δανείστηκα από την Βιβλιοθήκη του Λιτοχώρου και που τουλάχιστον η περίληψη στο οπισθόφυλλο μου φάνηκε καλή, "O Κανόνας των Τεσσάρων" των Caldwell Ian και Thomason Dustin. Το αποτέλεσμα θα το χαρακτήριζα μάλλον μέτριο... είναι ένα βιβλίο που ακολουθεί την "πετυχημένη" συνταγή των μυθιστορημάτων των τελευταίων χρόνων, με διάφορα μυστηριώδη έγγραφα και συγγράμματα που κρύβουν δυσερμήνευτους κώδικες, στην προκειμένη περίπτωση οι φοιτητική παρέα των πρωταγωνιστών προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει την "Υπνερωτομαχία Πολυφίλου".
Πριν μερικούς μήνες είχα διαβάσει "Ο Έρωτας στα χρόνια της Χολέρας" και μου άρεσε... όχι τόσο η ιστορία όσο η αφηγηματική δεινότητα του Marquez, έτσι αποφάσισα να διαβάσω το επίσης γνωστό και για πολλούς ωραιότερο έργο του Marquez δηλαδή το "100 Χρόνια Μοναξιά". Η άποψη μου είναι πως ίσως να έχουν δίκιο τουλάχιστον αφηγηματικά το βιβλίο είναι πολύ καλό, αλλά η ιστορία και η όλη γενικά υπόθεση νομίζω πως υστερεί σε σχέση με το "Ο Έρωτας στα χρόνια της Χολέρας". Η ιστορία με δυο λόγια περιγράφει την εκατονταετή πορεία της οικογένειας "Μπουένδια", τις περιπέτειες, τις δυσκολίες και τα συναισθήματα. Αν έπρεπε να σας προτείνω ένα από τα δύο βιβλία του Marquez νομίζω πως τελικά θα ήταν "Ο Έρωτας στα χρόνια της Χολέρας".
Ένα ακόμα βιβλίο που διάβασα και για να πω την αλήθεια δεν μου άρεσε είναι "Το Ταχυδρομείο" του Charles Bukowski. Το βιβλίο αν δεν κάνω λάθος είναι το πρώτο του, και διηγείται περιστατικά κ ιστορίες που έζησε ο ίδιος ο συγγραφέας εν όσο ήταν ακόμα νεαρός και υπάλληλος του Ταχυδρομείου του Λος Άντζελες.
Το επόμενο βιβλίο ήταν "Η Βίλα της Παρασκευής" του Αλμπέρτο Μοράβια. Το βιβλίο δεν είναι μια ενιαία ιστορία όπως πίστευα αρχικά, αλλά πολλά μικρά διηγηματάκια που παρά τις όποιες διαφορές στην υπόθεση κοινό τους στοιχείο είχαν το θέμα της μοιχείας.
"Η Χαμένη Κιβωτός της Διαθήκης" ήταν το βιβλίο που ακολούθησε. Ένα βιβλίο που το αγόρασα για μυθιστόρημα και τελικά ήταν ιστορία, ιστορία της μελέτης και εκτεταμένης έρευνας του Βρετανού καθηγητή - ερευνητή Tudor Parfitt. Το βιβλίο κατάφερε να μου δώσει μια πιο λεπτομερή εικόνα γύρω από το μυθικό αυτό ιερό αντικείμενο, πόσες πιθανότητες και ενδείξεις υπάρχουν που να μας δείχνουν ότι υπήρξε στα αλήθεια και πόσες ακόμα ώστε να εξακολουθεί να υπάρχει και που. Από το όλο βιβλίο κατάλαβα πως μάλλον υπήρξε στα αλήθεια, αλλά οι πιθανότητες να έχει διατηρηθεί και να υπάρχει ακόμα και σήμερα είναι απειροελάχιστες... ας παρηγορηθούμε λοιπόν μόνο με την ταινία "Indiana Jones and The Raiders of the Lost Ark"
Έβδομο βιβλίο και ίσως και το καλύτερο ήταν η "Εξιλέωση" του Ian McEwan που γι' αυτήν έχω μιλήσει σε προηγούμενο ποστάκι (οπότε όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει), το μόνο θα έλεγα "αρνητικό" στο βιβλίο είναι μια μικρή "κοιλία" που κάνει περί τα μέσα του βιβλίου εκεί που αρχίζει να διηγείται τα περιστατικά του πολέμου.
"Ο Σολίστας" του Jack Higgins ήταν ένα αρκετά καλό βιβλίο. Μιλάει για την ιστορία ενός επαγγελματία δολοφόνου που ταυτόχρονα είναι και κορυφαίος και καταξιωμένος πιανίστας και δη Έλληνας. Λόγω της φήμης του και του κύρους του καταφέρνει να πραγματοποιεί φόνους σε διάφορα σημεία της Γης και να είναι υπεράνω κάθε υποψίας, μέχρι την στιγμή που σκοτώνει από λάθος την κόρη ενός σκληροτράχηλου στρατιωτικού που φτάνει στα άκρα μέχρι να βρει και να εκδικηθεί τον υπεύθυνο για το θάνατο της κόρης του.
Ένα βιβλίο που μιλάει κατά κύριο λόγο για τα γηρατειά και τις δυσκολίες που τα ακολουθούν είναι ο "Καθένας" του Philip Roth. Το βιβλίο κατάφερε να μου μεταδώσει αν και νεαρή στην ηλικία, τα αισθήματα και τους προβληματισμούς που έχουν και βιώνουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Μια χαρακτηριστική φράση που μου έμεινε από το βιβλίο είναι "Τα γηρατειά δεν είναι μάχη, τα γηρατειά είναι σφαγή".
Τέλος διάβασα το βιβλίο "Κλεοπάτρα" της Karen Essex, το οποίο διηγείται την ιστορία της γνωστής σε όλους μας Κλεοπάτρας της τελευταίας βασίλισσας της Αιγύπτου. Η ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι πως μιλάει κυρίως για τα γεγονότα της παιδικής και εφηβικής της ηλικίας. Τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, το δέσιμο με τον πατέρα της, την δολοπλοκία των αδελφών της και την εξορία της. Το βιβλίο τελειώνει λίγο πριν την μυθική πρώτη εμφάνιση της μπροστά στον Ιούλιο Καίσαρα, με άλλα λόγια το βιβλίο έχει όλη την προηγούμενη και πρώιμη ιστορία της Κλεοπάτρας, αυτής που δεν μας είναι γνωστή απ' τις ανάλογες ταινίες...

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2008

Αποφθέγματα #10

Η ευτυχία δε βρίσκεται στη γνώση, αλλά στην απόκτηση της γνώσης. - Έντγκαρ Άλαν Πόε -
Ένα βιβλίο είναι ένας κήπος που μπορείς να κουβαλήσεις στην τσέπη σου. - Αραβική παροιμία -
Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι... και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου. - Gabriel Garcia Marquez -
Μπορεί οι απαισιόδοξοι να έχουν μακροπρόθεσμα δίκιο, οι αισιόδοξοι όμως περνούν καλύτερα στο μεταξύ. - Ανώνυμος -
Εγωισμός δεν είναι να ζει κάποιος όπως θέλει, αλλά να ζητά από τους άλλους να ζήσουν όπως αυτός θέλει. - Oscar Wilde -

Green Day - Wake Me Up When September Ends

Όλα του Σεπτέμβρη δύσκολα...

Λοιπόν τελικά το έχει ο μήνας... πόσες φορές είπα στον εαυτό μου να κάτσω και να γράψω κάτι και πόσες ακόμα το ανέβαλλα για την επόμενη μέρα.
Ο Σεπτέμβρης ομολογουμένως είναι ένας δύσκολος μήνας... όσο είμαστε ακόμα μικροί είναι ο μήνας που ανοίγουν τα σχολεία και τελειώνουν οι χαρούμενες και ξένοιαστες μέρες των διακοπών, μετέπειτα όταν μεγαλώνουμε και σπουδάζουμε πάλι έρχεται αυτός ο δύσκολος Σεπτέμβρης που ξεκινάνε οι εξετάσεις και το διάβασμα... και τέλος ακόμα και όταν έχουν τελειώσει όλα αυτά με τις σπουδές, ο Σεπτέμβρης σηματοδοτεί πάντα την αρχή μιας νέας περιόδου...
Γενικά νομίζω πως ο Σεπτέμβρης αντιπροσωπεύει όλα αυτά που δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε όσο διανύουμε το καλοκαίρι γιατί με το που μπαίνει αρχίζουμε να οργανώνουμε και να προγραμματίζουμε το πλάνο όλου του χειμώνα, ακόμα και αν δεν έχουμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας, τα πράγματα μόλις μπει ο Σεπτέμβριος δείχνουν από μόνα τους να παίρνουν το δικό τους δρόμο και να μπαίνουν σε έναν ρου.