Fall

Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, και ξαφνικά νιώθω την ακόρεστη επιθυμία να γράψω κάτι εδώ. Δεν μπορώ να αφήσω την ευκαιρία να χαθεί...
Έχω ξαφνικά και το χρόνο και την όρεξη να μοιραστώ αυτά που σκέφτομαι.
Φθινοπώριασε, μέσα σε λίγες μέρες, λίγες ώρες καλύτερα, η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα, το τελευταίο μπάνιο του Σαββατοκύριακου φαντάζει μακρινό όνειρο...
Και θαρρείς πως όλα συνδέονται με ένα αόρατο νήμα, και μαζί με την ουσιαστική έλευση του φθινοπώρου ήρθαν και πολλά άλλα μαζί.
Εγώ πάνω που ξεκίνησα να δουλεύω, κατέληξα να με δουλεύουν. Και μαζί με αυτή την ταραχή προέκυψαν και άλλα προβλήματα που δεν έχω κουράγιο να εξηγώ.
Μα πως γίνεται όλα να έρχονται μαζί;  Ευτυχώς που τουλάχιστον κάποια πράγματα μένουν αναλλοίωτα γιατί διαφορετικά θα μάζευα πάλι τα κομμάτια μου.
Πάλι παράξενα τα γράφω, αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς να τα πω...
Το Καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν για μένα μια ονειρική περίοδος, γεμάτη χαρά και ξεγνοιασιά. Η αντίθεση του Φθινοπώρου μου φαντάζει τραγική ειρωνεία, δεν μπορεί μέσα σε τόσες λίγες ώρες να προσγειώνεσαι σε ανώμαλο έδαφος εντελώς απροετοίμαστος.

It's true that all good things must come to an end, and August is no exception. They don't call it fall for nothing...

Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο...

Τι κακό και αυτό, τι προβληματισμός κάθε φορά με το πως θα ξεκινήσω μια καινούρια ανάρτηση! Γιατί ως γνωστόν "η αρχή είναι το ήμισυ του παντός".

Τέλος πάντων, νιώθω πάλι την ανάγκη να γράψω κάτι, για κάποιον που μπήκε στη ζωή μου τόσο αναπάντεχα, αλλά που την έχει σημαδέψει ανεξίτηλα (σε ελεύθερη μετάφραση την έχει κάνει μαντάρα).

Για σένα λοιπόν, που σε ξέρω τόσο λίγο... Για σένα που έχω αρχίσει να αγαπώ τόσο πολύ!

Για σένα που είσαι ο μοναδικός που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις αυτό το παλιό "καταφύγιο" μου... Που νιώθω ότι θες να με γνωρίσεις από άκρη σε άκρη και να φωτίσεις την κάθε σκοτεινή γωνία του μυαλού και της καρδιάς μου.

Για σένα λοιπόν δεν θα μπορούσα να σιγήσω και να μη γράψω κάτι στα απομνημονεύματα μου. Άλλωστε είσαι αξιομνημόνευτος από πολλές απόψεις! 

Πάνω που είχα απελπιστεί, πάνω που το είχα πάρει απόφαση ότι το θέμα "σχέση" δεν είναι για μένα, πάνω που έκανα σχέδια για το μέλλον με μοναδικό παράγοντα τον εαυτό μου... Κάπου εκεί λοιπόν, να σου και εμφανίστηκες!

Και δεν έχω λόγια να εκφράσω το πόσο χαρούμενη με κάνεις, το πόσο όμορφα και ξένοιαστα περνάω την κάθε στιγμή μαζί σου...

Εύχομαι αυτό το συναίσθημα, αυτή η χαρά να κρατήσει για πάντα. Είναι ότι πιο ωραίο έχω νιώσει ποτέ!

Τα καλύτερα του 2016

Εντάξει οφείλω να ομολογήσω πως το '16 δεν ήταν από τις καλύτερες χρονιές μου, τουναντίον μάλλον από τις χειρότερες θα έλεγα. Αλλά, δεν παύει να είχα και μερικές καλές στιγμές και μικρο- πράγματα που την ομόρφυναν. Γι' αυτό το λόγο με μια ξαφνική παρόρμηση, αποφάσισα να γράψω αυτά τα λίγα εδώ. Σίγουρα αν αποφάσιζα να γράψω τα χειρότερα θα έγγραφα μια πιο "αξιοπρεπή" σε μέγεθος ανάρτηση, αλλά είπαμε, όλο τα άσχημα τα αφήνουμε πίσω μας και γυρνάμε σελίδα...

Λοιπόν, ας ξεκινήσω από το σπορ που εξάσκησα περισσότερο αυτή την χρονιά και ήταν το διάβασμα! Είναι κάτι όμως που το απήλαυσα ιδιαίτερα φέτος και είχα την τύχη να διαβάσω πολλά ενδιαφέροντα βιβλία. Ας αφήσω όμως τα πολλά πολλά, και ας περάσω στο παρασύνθημα. Αγαπημένο βιβλίο για το 2016 ανακηρύσσεται πανηγυρικά "Το νέο όνομα", το δεύτερο μέρος από την Τετραλογία της Νάπολης της Elena Ferrante. Ένα ακόμα βιβλίο που μου άρεσε ιδιαίτερα και θέλω πολύ να το αναφέρω είναι το "Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε" του Jonas Jonasson. Ο λόγος που μου άρεσαν πολύ αυτά τα δύο βιβλία είναι ότι το πρώτο έχει ένα φοβερό και αξιομνημόνευτο τρόπο γραφής που σπάνια κανείς συναντά, και το δεύτερο γιατί είναι μια σπαρταριστή ιστορία που εκτός του ότι σου μαθαίνει πολλά από παγκόσμια ιστορία σου προκαλεί και γέλιο μέσα από τις περιπέτειες του κεντρικού ήρωα.
Ταινίες... Εδώ, "χωλαίνω" λίγο καθότι οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είδα και πολλές ταινίες, οπότε πρέπει να σκεφτώ λίγο καλύτερα για να πω ποια μου άρεσε... Την βρήκα! Και τι ταινία! "Quo Vado?", στα ελληνικά ήρθε με τον τίτλο "Που πάω, Θεέ μου;" Καλά, το ότι είναι Ιταλική είναι πιστέψτε με, εντελώς συμπτωματικό (όχι δεν φταίει η "μούρλα" που έχω με την Ιταλία σε αυτό). Μια από τις πιο απίθανες κωμωδίες που έχω ποτέ δει που αυτό που καυτηριάζει θυμίζει και κάτι από Ελλάδα!
Σειρά έχουν οι σειρές. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα και μπορώ να πω πως είδα λίγες μεν αλλά για τα δικά μου δεδομένα αξιόλογες σειρές. Αυτή όμως που διαλέγω είναι "El tiempo entre costuras" γνωστή ως "Η μοδίστρα". Σειρά ισπανικής παραγωγής 17 επεισοδίων που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της María Dueñas.
Αγαπημένος προορισμός για το 2016 ήταν το Πήλιο. Ήταν η πρώτη φορά που το επισκέφθηκα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τις ομορφιές του.
Αγαπημένη γεύση, οι τυρόπιτες που έτρωγα τις 3 - 4 φορές που επισκέφθηκα φέτος (ή μάλλον πέρσι) την πόλη Gotse Delchev της γειτονικής Βουλγαρίας.
Αγαπημένη δραστηριότητα "Η Φωτογραφία" γιατί καλά να τραβάμε φωτογραφίες στο Manual στα ταξίδια, αλλά είναι καιρός να μάθουμε και 5 πράγματα επιπλέον.
Και τέλος αγαπημένο τραγούδι, θα γράψω το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό και είναι:



Hasta la vista...

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Απουσία. Μεγάλη απουσία, αδικαιολόγητη... Δεν ξέρω, μπορεί να ήταν τελικά και δικαιολογημένη.
Πόσο καιρό τώρα γυροφέρνω στο μυαλό μου μια κάποια επιστροφή, αλλά πραγματικά δεν ξέρω από που να αρχίσω.
Ανοίγω διστακτικά το Blogger και βλέπω πως η τελευταία ανάρτηση μου είναι τον Νοέμβρη του 2014. Πόσα αλλάξαν από τότε... Πολλά. Όλα. Πρώτη και καλύτερη εγώ άλλαξα, δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Μέσα σε ένα διάστημα ενάμισι χρόνου, έζησα εμπειρίες και καταστάσεις που δεν είχα βιώσει σε όλο το προηγούμενο διάστημα των 29 μου χρόνων.
Δεν μετανιώνω για τίποτα, ήταν όλα ένα μεγάλο και χρήσιμο μάθημα για μένα. Και ξέρω πως ότι και να λέω τώρα "κατόπιν εορτής" πάλι τα ίδια θα έκανα, δεδομένης της μέχρι τότε μηδαμινής εμπειρίας μου.
Πολύ αινιγματικά τα γράφω ξέρω. Όποιος τύχει και τα διαβάσει θα προσπαθήσει να μαντέψει "τι θέλει να πει ο ποιητής". Αν και δεν νομίζω να πολυνοιάζει κανένα το τι μπορεί εγώ να εννοώ. 

Το βασικότερο όλων είναι πως νιώθω κουρασμένη, κουρασμένη από τους ανθρώπους, από την ιδιοτέλεια τους, αλλά κυρίως κουρασμένη από τα "μεγάλα λόγια". Και εγώ είπα πολλά μεγάλα λόγια το παραδέχομαι, ονειροβατούσα και πίστεψα πως μπορώ και εγώ επιτέλους να μιλώ για αγάπες παντοτινές. Δεν έκανα και δεν κάνω λάθος, υπάρχουν και αυτές οι αγάπες. Το κακό ήταν πως η δική μου δεν ήταν μια από αυτές. Ήθελα πολύ να είναι, πάλεψα με νύχια και με δόντια για να το αποδείξω. Αλλά δεν τα κατάφερα. Ήταν μια άνιση μάχη. Μπορεί οι περισσότεροι να κοιτάξουν μόνο το αποτέλεσμα και να με υποτιμήσουν, αλλά κανείς μα κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει το αναφέρετο δικαίωμα μου να υποστηρίζω πως προσπάθησα πολύ, πάρα πολύ, έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω, πέρασε πια καιρός... Όλα τα βλέπω να ξεμακραίνουν και να γίνονται μια ανάμνηση. Σαν μια κινηματογραφική ταινία που τελείωσε...

It Takes Two To Tango

Σήμερα αποφάσισα να επιστρέψω στα ιστολογικά μου λημέρια με μια ιστορία. Μπορεί να φανεί σε κάποιους κοινότυπη, αλλά δε με νοιάζει... Εγώ αποφάσισα να την πω ούτως ή άλλως.  Στο κάτω κάτω δικό μου το blog και γράφω ότι γουστάρω!

Ας ξεκινήσω λοιπόν... Κάποτε ήταν ένα συμπαθητικό και ονειροπόλο κορίτσι που το λέγαν Πελαγία, όπως λέει και το όνομα της ονειρευόταν συχνά πέλαγα και θάλασσες και αγαπούσε πολύ τα ταξίδια. Αγαπούσε και άλλα όμορφα πράγματα όπως τη μουσική, τα βιβλία, τη σοκολάτα και τα χαμόγελα των ανθρώπων. Τα αγαπούσε γιατί πίστευε πως μέσω αυτών ξέφευγε έστω και για λίγο από τη μουντή και γκρίζα καθημερινότητα της. 

Τα χρόνια περνούσαν όμορφα και ήρεμα για την Πελαγία χωρίς μεγάλες διακυμάνσεις και ανατροπές στην φιλήσυχη ζωή της. 

Χρόνο με το χρόνο διαπίστωνε πως αυτή η ησυχία την κούραζε και άρχισε να τη βαριέται και ενδόμυχα ευχόταν ένα βότσαλο να αναταράξει τα ήσυχα νερά της λίμνης της.

Έλα όμως που η πρωταγωνίστρια μας όπως είπαμε και στην αρχή ήταν ονειροπόλα και επιθυμούσε το βότσαλο αυτό που θα τάραζε τα νερά της να ήταν ένας πρίγκιπας με το άσπρο του άλογο (καλά ας ήταν και μαύρο δεν θα κολλήσουμε στα χρώματα τώρα...).

Ήθελε ένα πρίγκιπα σαν το μικρό πρίγκιπα που θα του άρεσαν τα ταξίδια νοερά και πραγματικά και θα την αγαπούσε όπως αγαπούσε ο μικρός πρίγκιπας το τριαντάφυλλο του...

Αυτή η ιδέα του πρίγκιπα κράτησε (ευτυχώς ή δυστυχώς) πολύ λίγο καιρό και η φίλη μας βλέποντας τα δεδομένα της εποχής κατάλαβε πως τον πρίγκιπα μικρό ή μεγάλο θα ήταν μάταιο να τον περιμένει και καλό θα ήταν να αρκεστεί σε κάτι πιο σημερινό και πιο απτό...

Ο χρόνος όμως κυλούσε χωρίς να σταματάει ούτε λεπτό... Ακόμα και κάποιες ελάχιστες φορές που ευχήθηκε μέσα της να σταματήσει και η στιγμή ευτυχίας που ζούσε να παρατεινόταν έστω και λίγο, τίποτα... Αυτός αδυσώπητος συνέχισε τη ροή του.

Δοκίμασε  αρκετές φορές είναι η αλήθεια να βρει τον συνταξιδιώτη και συνοδοιπόρο της ζωής της στα μάτια διαφόρων νεαρών... Όμως πάντα έλειπε αυτή η έντονη σπιρτάδα και επιθυμία που κάνει τη ζωή πιο νόστιμη!

Ακόμα και μια φορά που ξεγελάστηκε και για πρώτη φορά ένοιωσε να ταράζονται τα νερά της λίμνης της, τελικά έκανε λάθος... Λάθος συναγερμός. Βλέπεται το πρόβλημα ήταν ότι ενώ αυτή ανοιγόταν στους άλλους και δινόταν με την ελπίδα να έχει κάποια ανταπόδοση, όπως είναι το φυσιολογικό να γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις όλη η προσπάθεια της να κρατήσει μια φλόγα ζωντανή έπεφτε στο κενό. Ίσως έφταιγαν τα φεγγάρια που λέει και το τραγούδι... Ίσως πάλι έφταιγαν οι δυνατοί άνεμοι της νέας εποχής που δεν άφηναν καμία φλόγα να διατηρηθεί στις ψυχές των ανθρώπων. Η μόνη φλόγα που θέριευε και θεριεύει ακόμα με κίνδυνο να κάψει τα πάντα είναι αυτή του εγωισμού και της φιλαυτίας.  

Μόνο που στις σχέσεις των ανθρώπων δεν χωράει ο εγωισμός και ενώ η Πελαγία από νωρίς ευτυχώς το είχε καταλάβει αυτό κανείς άλλος γύρω της δεν φαινόταν να το είχε καταλάβει!

Περιμένει ακόμα λοιπόν καρτερικά κάποιον που θα ναι πρόθυμος να θυσιάσει το Εγώ του για το Εμείς... Κάποιον που μόλις θα την δει να ξεμακραίνει μετά τα πρώτα σημάδια που προμηνύουν μια νέα απογοήτευση, θα τρέξει να την προλάβει και δεν θα φοβηθεί, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα την πείσει πως αξίζει τον κόπο, άλλωστε το τανγκό θέλει δυο... Και το τανγκό είναι μα την αλήθεια πολύ ωραίος  χορός, δεν συμφωνείτε;

Every Single Day

Εντάξει, δεν θα αρχίσω πάλι τη φλυαρία, για το πόσο καιρό έχω να γράψω (είναι φανερό άλλωστε) και να αραδιάσω δικαιολογίες! Δεν μου ήρθε, δεν έγραψα. Απλό!
Αλλάξαν κάποια από τα δεδομένα μου τον τελευταίο χρόνο και μου πήρε λίγο καιρό να προσαρμοστώ. Έτσι στην ανακατανομή του χρόνου μου βγήκα ζημιωμένη. Από πολλές απόψεις κέρδισα και έμαθα πολλά, από άλλες όμως έχασα.
Ας σταματήσω όμως την αοριστολογία και ας μιλήσω ξεκάθαρα. 
Τέλος η απογευματινή δουλειά! Εδώ και 3 χρόνια είχα συνηθίσει να δουλεύω αποκλειστικά απόγευμα. Και αυτό, τελείως αναπάντεχα (και αναίτια, αλλά ας μη το κάνουμε θέμα) άλλαξε. Μόνιμο, κατά πάσα πιθανότητα δε θα είναι αλλά όπως και να χει τους τελευταίους 6 μήνες άλλαξε η καθημερινότητα μου.
Ξυπνάω πρωί πρωί με την αυγούλα, τόσο που το χειμώνα προλάβαινα να βλέπω τον ήλιο που ανατέλλει. Και ακολουθώ πάντα την ίδια προκαθορισμένη διαδρομή.
Και από τη στιγμή που κάτι επαναλαμβάνεται καθημερινά, επαναλαμβάνονται και οι προσλαμβάνουσες εικόνες αλλά και τα πρόσωπα που συναντάει κανείς σε αυτή την επαναληπτική πραγματικότητα.
Θα μιλήσω λοιπόν για αυτές τις εικόνες, και για αυτά τα πρόσωπα...
Θα μιλήσω για τους ίδιους ανθρώπους κάθε πρωί στη στάση του λεωφορείου. Ο ψηλός εύσωμος κύριος με το μούσι, η κοντή και υπερβολικά αδύνατη κυριούλα με το δυσανάλογα μεγάλο στήθος, την άλλη με το ξανθό μαλλί που πιάνει συνήθως κουβέντα με την ψιλικατζού, ή τον ξανθό νεαρό με το κομψό ντύσιμο και τα γυαλιά που μέχρι πρότινος φορούσε κασκόλ (προφανώς κρυουλιάρης).
Στο αστικό ανεβαίνουν κάθε πρωί σχεδόν οι ίδιοι άνθρωποι, εκτός από τις μέρες που πληρώνονται οι συντάξεις και όλοι οι ηλικιωμένοι κατεβαίνουν παγανιά και κατακλύζουν από πολύ πρωί τα λεωφορεία. (Που πας άνθρωπε μου αξημέρωτα, δε φεύγει η σύνταξη από τη θέση της...).
Εκτός όμως απ' αυτούς τους ηλικιωμένους μου κάνουν περισσότερο εντύπωση κάποιοι άλλοι... Πιο μερακλήδες, που ξυπνάνε από νωρίς και συναντιούνται κάθε πρωί την ίδια ώρα στο καφέ "Λίντο από το 1962" επί της οδού Βασιλίσσης Όλγας στη γωνία με Αγίας Τριάδος.
Μετά φτάνουμε στο κέντρο... Ανεβαίνω στο λεωφορείο Νο25 και φτάνω Εγνατία, πολλές φορές συναντώ μια χαρακτηριστική παχουλούλα αλλά πολύ μοντέρνα ντυμένη κοπέλα με κοντά κόκκινα μαλλιά και γυαλιά με κοκάλινο σκελετό. Στην Κολόμβου πάλι ανεβαίνει ένας κύριος με ένα μυρωδάτο καφέ από τα Starbucks στο χέρι. Όταν φτάνω στην οδό Λαγκαδά (στα παλιά μου λημέρια) βλέπω κάθε πρωί καθισμένο μπροστά στη μπουγάτσα "Σαρρής"  ένα νεαρό με γυαλιά βυθισμένο στην καρέκλα να απολαμβάνει τον πρωινό καφέ του και να κοιτάζει εξεταστικά τους περαστικούς. Και μετά από λίγο φτάνω στον τελικό προορισμό μου... 
Τώρα θα μου πείτε όσοι είχατε το κουράγιο να διαβάσετε μέχρι τέλους, τι σας ενδιαφέρουν εσάς όλες αυτές οι περιγραφές και τα πρόσωπα... Εντάξει ίσως και τίποτα, αλλά για μένα όλη αυτή η επανάληψη και η ρουτίνα κρύβει και μια μαγεία (ή τουλάχιστον εγώ προσπαθώ να το βλέπω έτσι για να μη νιώθω ανία) κάθε μέρα προσδοκάς κάτι που θα διαφέρει από την προηγούμενη, κοιτάς τους ανθρώπους τα πράγματα και ψάχνεις διαφορές...
 Ίσως δεν είναι συναρπαστικό, αλλά για μένα είναι αρκετό.

Το λίγο

Pourquoi pas?

Καμιά φορά... όπως τώρα για παράδειγμα, αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω να γράφω εδώ.
Γιατί απλά, (όπως έκανα παλιότερα) δεν παίρνω ένα χαρτί και ένα μολύβι και όλα "αυτά" δεν τα γράφω, κάπου αλλού, κρυφά, ιδιωτικά.
Τι με παρακινεί 6 χρόνια τώρα να κάθομαι και να γράφω τις "αρλούμπες" μου εδώ;
Καλά, αρλούμπες έγραφα πάντοτε, και τότε και τώρα, αλλά τι ικανοποίηση μπορεί να βρίσκω με το να τις βλέπω δημοσιευμένες και σε κοινή θέα στο διαδίκτυο;
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια... ίσως πάλι η καταπιεσμένη και υπολανθάνουσα ανάγκη μου για συγγραφή (λέω εγώ τώρα...).
Μια ουσιαστική και επιτυχημένη συγγραφή, για να είμαι ακριβής.
Δυστυχώς όμως, τέτοιο ταλέντο δεν έχω ούτε είχα ποτέ, αλλά μου αρέσει να βαυκαλίζομαι, πιστεύοντας ότι έστω και λίγο, μπορεί να την πλησιάζω, γράφοντας όλες αυτές τις αράδες.
Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ξέρω πως ελάχιστοι με διαβάζουν, δύο τρεις φίλοι, και κανένας περαστικός αναγνώστης που έτυχε να σκοντάψει "πάνω μου" ψάχνοντας κάτι άλλο.
Όσο γι' αυτό δεν μπορώ να πω, στα 6 αυτά χρόνια, έχω γράψει αρκετούτσικα πραγματάκια, και έτσι υπάρχει πάντα η πιθανότητα όλο και κάποιος να με ανακαλύψει.
Θα ήταν πολύ ωραία, αν μιαν ημέρα ξυπνούσα και είχα την δυνατότητα και την έμπνευση να γράψω κάτι πραγματικά καλό, και όχι ένα από τα πολλά βιβλία "της οκάς" που μπορεί να συναντήσει κανείς σήμερα στα ράφια των βιβλιοπωλείων.
Τέλος πάντων, προς το παρόν αρκούμαι σ' αυτό, για να γεμίζω το κενό μου, για να περνάω την ώρα μου, για να εξωτερικεύω κάποιες σκέψεις μου, για να έχω έστω και φευγαλέα την αίσθηση πως κάνω και εγώ κάτι ξεχωριστό...

Happy New Year!

Abba - Happy New Year  ♫ ♪ 

Βιβλία 2013

1. Ο Χιονάνθρωπος - Jo Nesbø
Με μια λέξη εκπληκτικό! Απ' τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει, ευφάνταστο, καθηλωτικό, ανατρεπτικό. Ένας serial killer με σήμα κατατεθέν τον χιονάνθρωπο. Που μέχρι την ανακάλυψη του, αλλάζουμε τους χιονάνθρωπους "σαν τα πουκάμισα"...

2. Ξενοδοχείο Μπρούνι - Valerio Massimo Manfredi
Ένας διαφορετικός Manfredi! Αφήνει στην άκρη τα αρχαία μυστήρια, τις ανασκαφές και τις περιπέτειες, και μας διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας, της οικογένειας Μπρούνι, και την γεμάτη αντιξοότητες ζωή τους στην Ιταλική επαρχεία την περίοδο των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Καλή προσπάθεια, αλλά εγώ τον προτιμώ στα προαναφερθέντα αρχαία μυστήρια.

3. Το Τετράδιο της Μάγια - Isabele Allende
Το βιβλίο είναι όπως λέει και ο τίτλος του, τα απομνημονεύματα της Μάγια, μιας έφηβης που μετά τον θάνατο του πιο αγαπημένου της προσώπου, καταφεύγει στην μάστιγα των καιρών, τα ναρκωτικά. Ύποπτες παρέες, βία και εξαθλίωση συνθέτουν το νέο σκηνικό της ζωής της. Μέχρι την κάθαρση... Μια κάθαρση σε ένα μακρινό νησάκι της Χιλής. Σ' αυτή (όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) την ήρεμη γωνιά του κόσμου θα ξεκινήσει τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής της : το ταξίδι στα βάθη της ψυχής της για να βρει τον εαυτό της. Παρ' όλο που η ιστορία δεν είναι εκ πρώτης όψεως τόσο ευχάριστη, το βιβλίο έχει τον τρόπο του και διαβάζεται πολύ ευχάριστα.

4. Solar - Ian Mc Ewan
Ένας πενηντάρης, εγωιστής , νομπελίστας επιστήμονας που έχει χάσει προ πολλού την όρεξη του για την επιστήμη και την έρευνα και οι περιπέτειες του... Ειλικρινά αν και έχει περάσει καιρός από τότε που διάβασα την "Εξιλέωση", δυσκολευόμουν να πιστέψω πως πρόκειται για τον ίδιο συγγραφέα. Τελείως διαφορετική θεματολογία, και από μια άποψη θα έλεγε κανείς και άλλη γραφή, με εριστική και σατιρική χροιά για τον επιστημονικό κόσμο.

5. Ο Κατάσκοπος του Θεού - Juan Gómez Jurado

Βατικανό, δολοφονίες, καρδινάλιοι, μυστικά και συνωμοσίες, συνθέτουν το σκηνικό αυτού του αστυνομικού μυθιστορήματος. Γρήγορο και ευφυές  εμπνέεται από τα σεξουαλικά σκάνδαλα που ταλανίζουν εδώ και χρόνια το Βατικανό και μπλέκει αριστοτεχνικά σε αυτά μια αστυνομική ιστορία με ένα serial killer.
6. Το Φονικό Φιλί - Mehmet Murat Somer 
Το ομολογώ με παρέσυρε το όμορφο, illustrasion εξώφυλλο, η χαμηλή τιμή και η υπόσχεση πως θα περιηγηθώ έστω και νοερά στην Πόλη (μιας και σε αυτήν εξελίσσεται η ιστορία). Εις μάτην όμως, το βιβλίο κατά την γνώμη μου θα μπορούσε να ήταν καλύτερο αν δεν αναλωνόταν στις συχνές και πλούσιες περιγραφές των σεξουαλικών ιδιαιτεροτήτων του ήρωα. Μην μπείτε στον κόπο κατά την ταπεινή μου άποψη.

7. Κάτω από το χιόνι - A. D. Miller

Ρωσία... έχω πει πολλές φορές πως από μόνη της αποτελεί το αγαπημένο μου μυθιστορηματικό σκηνικό. Τι είναι αυτό που τόσο με προσελκύει δεν έχω εξηγήσει ακόμα. Το βιβλίο μου άρεσε γιατί και ο ίδιος ο συγγραφέας κάνει μέσω του ήρωα του αυτή την ερώτηση. Παρουσιάζει τον ήρωα του ευάλωτο στην νοοτροπία της μετασιοβετικής Ρωσίας.    "Μια χώρα ηδονισμού και απελπισίας, διαφθοράς και αθωότητας, με μαγικές ντάτσες και χλιδάτα νυχτερινά κέντρα, όπου μυστικά -και πτώματα- αποκαλύπτονται μόνο όταν αρχίζει να λιώνει το χιόνι."
8. Ο Αιχμάλωτος του Ουρανού - Carlos Ruiz Zafón

Το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα που είχα την τύχη να διαβάσω, και λέω τύχη γιατί πραγματικά είναι τύχη να διαβάζεις τα βιβλία του. Η γραφή του ρέει αβίαστα και σε οδηγεί σε μια παραμυθένια, ονειρική Βαρκελώνη που μπλέκεται αριστοτεχνικά με τα άλλα δύο βιβλία της σειράς "Η Σκιά του Ανέμου" και "Το Παιχνίδι του Αγγέλου". Το συγκεκριμένο είναι πιο "ανάλαφρο" από τα δύο προηγούμενα με απολαυστικούς διαλόγους ανάμεσα στον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου που είναι αυτή τη φορά ο Φερμίν Ρομέρο ντε Τόρες και στους υπόλοιπους παλιούς και νέους ήρωες των μυθιστορημάτων του. Το έχω πει και θα το ξαναπώ άλλη μια, όλα του τα βιβλία καλά αλλά για μένα το καλύτερο είναι... "Το Παιχνίδι του Αγγέλου"!
9. Ο Χορός του Γλάρου - Andrea Camilleri
Ούτε και εγώ θυμάμαι πια πόσα βιβλία του Σικελού συγγραφέα έχω διαβάσει, είναι cult για μένα, οι σπαρταριστοί διάλογοι μεταξύ του  επιθεωρητή Μονταλμπάνο και του Καταρέλλα είναι από τις πιο κωμικές στιγμές που μπορούν εύκολα να αποσπάσουν από τον αναγνώστη ένα χαμόγελο. Ο ήρωας του "ο Μονταλμπάνο" έχει μεταφερθεί πολλές φορές στην οθόνη... εκεί είναι όμως που ο συγγραφέας μας εμπαίζει έξυπνα και γράφει σχόλια μέσα στα ίδια του τα βιβλία, τύπου: "Πως τι με νοιάζει; Αν βρεθώ κατά τύχη πρόσωπο με πρόσωπο με τον ηθοποιό που ερμηνεύει εμένα... πως τον λένε... Ζινγκαρέλλι...". Εκ κατακλείδι, είναι μια καλογραμμένη αστυνομική ιστορία, σαν αυτές που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας.
10. Ο Λύκος της Στέπας - Hermann Hesse
Ο λύκος της στέπας από δω, ο λύκος της στέπας από κει... Ένα βιβλίο που το άκουγα συχνά πυκνά γύρω μου, και που ήρθε ο καιρός να μου φύγει και εμένα η απορία και να το διαβάσω! Λοιπόν, δεν είναι εύκολο βιβλίο, ειδικά κάπου στην αρχή που ξεκινάει "Η πραγματεία για το Λύκο της Στέπας" εκεί είναι που πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος για να μη σου ξεφύγει ούτε γραμμή! Πολλά και βαθιά νοήματα, προτιμώ να μην τα σχολιάσω και αναλύσω περαιτέρω γιατί θαρρώ δεν επαρκούν οι γνώσεις και οι εμπειρίες μου για τη ζωή ώστε να το κάνω.
11. Κυνηγοί Κεφαλών -  Jo Nesbø
Το βιβλίο αυτό αν και δεν ακολουθεί την αστυνομική σειρά με πρωταγωνιστή τον διάσημο επιθεωρητή Χάρι Χόλε, είναι ένα ακόμα έξυπνο και καλοστημένο μυθιστόρημα για ένα κλέφτη περιωπής.
12. Απόρρητος φάκελος Κωνσταντινούπολη - Laurence O' Bryan
Αρκετά καλό, αλλά για να πω την αλήθεια έχω διαβάσει και καλύτερα... Δεν με έπεισε σαν υπόθεση, ούτε απήλαυσα τόσο τα σημεία με την δράση. Δεδομένου ότι χρησιμοποιεί για backgroud την Κωνσταντινούπολη, θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί και καλύτερα.
13. Όλοι φοβούνται τον Έρωτα - Μάρω Βαμβουνάκη
Όλοι τελικά φοβούνται τον έρωτα, έχει δίκιο η κυρία Βαμβουνάκη. Ολιγοσέλιδο και περιεκτικό σε ερωτήματα και νοήματα. Τι είναι αυτό που στην πραγματικότητα φοβόμαστε από τις σχέσεις; Μπαίνει τόσο βαθιά στο θέμα που πραγματικά σε κάνει να αμφισβητείς και αυτά τα οποία πίστευες μέχρι τώρα για τον εαυτό σου. Φοβόμαστε να μην απορριφθούμε ή φοβόμαστε να δεθούμε... Ιδού το ερώτημα!
14. Ο Κοκκινολαίμης - Jo Nesbø
Το πρώτο βιβλίο της σειράς με πρωταγωνιστή τον Χάρι Χόλε. Έκαναν λοιπόν τόσο πάταγο τα μετέπειτα πονήματα του Nesbø, που είπαν οι εκδότες να βγάλουν και τα προηγούμενα... Έτσι λοιπόν, κάνουμε ένα πισωγύρισμα και πάμε στην αρχή της ιστορίας του ήρωα! Ψάχνουμε για ένα πρώην αγωνιστή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που φαίνεται να έχει μείνει προσκολλημένος στο παρελθόν του πολέμου. Μέσα στο βιβλίο μαθαίνουμε πληροφορίες για ένα αρκετά επίκαιρο θέμα, το κίνημα των νεοναζί στην Νορβηγία την ψυχοσύνθεση και νοοτροπία τους. 
15. Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα - Mikhail Bulgakov
Ωραία, το διάβασα λοιπόν και τούτο το βιβλίο, αλλά νομίζω δεν είμαι σε θέση ούτε να το σχολιάσω, ούτε να το κρίνω! Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως "βγάζω το καπέλο" στο συγγραφέα, δεν είναι άλλωστε τυχαία η φήμη (του ίδιου και του έργου του). Είναι το πρώτο βιβλίο του που διάβασα, αλλά σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο...

Non vivo più senza te

In attesa

Έχω αρχίσει να κουράζομαι... αλλά συνεχίζω! Σφίγγω τα δόντια και κάνω υπομονή... (μπας και γίνει και για μένα ο ουρανός πιο γαλανός...)
Μέρα, με τη μέρα απογοητεύομαι όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους!
Αδυνατώ να τους καταλάβω, αδυνατώ να παραδεχθώ πως υπάρχει τόση κακία και τόσος φθόνος.
Αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται, ακόμα και όταν όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, μέσα σε μια μέρα, μέσα σε μια ώρα να γυρίζει ο κόσμος σου ανάποδα.
Φταίω εγώ ίσως, που εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, που ελπίζω σε αυτούς...
Δεν θέλω να γίνομαι απαισιόδοξη και αχάριστη, δεν έχω λόγο. Μερικές αναποδιές δεν πρέπει να με καταβάλουν.
Είμαι πρόθυμη να κάνω θυσίες, έχω κάνει και κάνω καθημερινά.
Δεν ζητάω πολλά, μόνο αυτές μου οι θυσίες να πιάνουν τόπο, να νιώθω πως υπάρχουν άνθρωποι που τις εκτιμούν.
Ο Δεκέμβρης μπήκε ομολογουμένως πολύ επεισοδιακά, εύχομαι πως από δω και πέρα μόνο ευχάριστες εκπλήξεις μου επιφυλάσσει...

10 anni fa...

2003 - 2013

Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια! 10 χρόνια από τότε που τελείωσα το σχολείο.

(Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω γι' αυτό, αλλά τελευταία νιώθω πως δεν μπορώ τόσο εύκολα να διαχειριστώ τον ελεύθερο μου χρόνο... Είναι συνήθως τόσα πολλά αυτά που θέλω να κάνω, και ο ελεύθερος χρόνος κάθε μέρα συρρικνώνεται, ώστε τελικά καταλήγω να γράφω αυτά που σκέφτομαι με μια καθυστέρηση... Αλλά δε βαριέσαι, κάλλιο αργά παρά ποτέ!)

Πέρασαν λοιπόν 10 χρόνια... Θα μου επιτρέψετε κάπου εδώ να χρησιμοποιήσω την παρακάτω κλισέ φράση: "Κύλησαν γρήγορα τα χρόνια, σαν το νερό". Ναι, είναι αλήθεια, κύλησαν γρήγορα, αλλά όχι χωρίς να το καταλάβω... Τα κατάλαβα ένα προς ένα και μάλιστα πολύ καλά. Κάθε χρόνος από την περασμένη δεκαετία, μου άφησε το στίγμα του, μου έμαθε κάτι, με έκανε κατιτίς πιο σοφή! 

Μπορώ να πω, πως είμαι σχεδόν ένας άλλος άνθρωπος... Τότε ήμουν μόλις 17 και τώρα 27!

Τότε δεν ήξερα που παν τα τέσσερα, και εξακολουθώ να μη ξέρω... Σίγουρα έχω μάθει πέντε πράγματα παραπάνω, αλλά ακόμα μαθαίνω, μαθαίνω καθημερινώς και αδιαλείπτως, από τα πιο βασικά μέχρι τα πιο επουσιώδη.

Μέσα σε αυτή τη δεκαετία λοιπόν, ξεκίνησα και τελείωσα το Πανεπιστήμιο, έμαθα 2 ακόμα ξένες γλώσσες, έμαθα να οδηγάω (και το ξέχασα κιόλας), πήγα καμιά δεκαπενταριά ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας, άλλαξα 3-4 δουλειές, ερωτεύτηκα και ξ-ερωτεύτηκα, έκανα καινούριους φίλους, αλλά έχασα και κάποιους παλιούς.

Κάνοντας λοιπόν αυτή τη μικρή αναδρομή σε αυτά τα χρόνια, πιστεύω πως είναι καιρός να πάψω να θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω... Γιατί να το θέλω άλλωστε; Ο χρόνος πέρασε και νομίζω πως στάθηκε γενναιόδωρος απέναντι μου! Τελικά, αυτό είναι που πραγματικά μετράει. 
Καλά τα περασμένα, αλλά τα καλύτερα πιστεύω πως δεν τα έχω ζήσει ακόμα...

"La Grande Bellezza"

Κατηφορίζω βιαστικά την Φιλικής Εταιρείας... Όχι αυτή στη γειτονία μου, την άλλη στο κέντρο, αυτή που σαν σε παράθυρο βλέπει απευθείας στο Λευκό Πύργο. Μόλις τελείωσε το σινεμά, ωραία ταινία για ακόμα μια φορά, με ταξίδεψε στους δρόμους και τις πλατείες της Ρώμης. 
Αλλά ας αφήσουμε καλύτερα τη Ρώμη, φοβάμαι πως αν την πιάσω θα ξημερωθούμε... Ας μιλήσουμε για την δικιά μας, την Θεσσαλονίκη. 
Βρέχει σήμερα, για δες καιρό που διάλεξαν να κάνουν τα εγκαίνια της νέας - παλιάς παραλίας! Δε πειράζει, ίσως και να έχουν δίκιο τελικά, η πόλη έχει κάτι μαγικό όταν βρέχει...
Θα θελα να ήμασταν μαζί, να κατηφορίζουμε αγκαζέ την Φιλικής Εταιρείας. Να μοιραζόμασταν την ίδια ομπρέλα. Να βλέπαμε στο βάθος το Λευκό Πύργο, γυαλιστερό από τη βροχή.
Ίσως νιώθει συνεχώς προδομένη η Θεσσαλονίκη μου, που θαυμάζω άλλες πόλεις. Και προσπαθεί να με πείσει, είναι σα να μου λέει κατηφορίζοντας την οδό "κοίτα, και εγώ είμαι όμορφη, και εγώ αξίζω την προσοχή σου". Και έχει δίκιο, το βλέπω τώρα, η αίσθηση είναι τόσο ξεχωριστή, που νιώθω μια παράξενη μακαριότητα. 
Με γεια τη νέα μας παραλία λοιπόν, με γεια τον χειμώνα που μόλις μπήκε...

Blue Suede Shoes

Ωραίο αυτό το τραγουδάκι του Elvis... Αδυναμίες είναι αυτές, και ο "βασιλιάς" αποτελεί μια από αυτές!
Στην προκειμένη περίπτωση δεν θέλω να μιλήσω όμως για τον "βασιλιά" (το έχω ήδη κάνει στο παρελθόν), αλλά για τα "Blue Suede Shoes", και όχι απαραίτητα για τα blue suede αλλά γενικά για τα shoes!
Μόνο σε μένα συμβαίνει λοιπόν να παρατηρώ τα παπούτσια των ανθρώπων...; Μόνο εγώ είμαι αυτή που από αυτά βγάζω κάποια (ασφαλή ή όχι, δεν ξέρω) συμπεράσματα για τον χαρακτήρα του ανθρώπου που τα φέρει... 
Δεν ξέρω γιατί και πως, αλλά το σίγουρο είναι πως σε μένα τα παπούτσια "μιλάνε". Όχι, δεν είμαι ψυχοπαθής που ξαφνικά βλέπω παπούτσια να μου ανοίγουν συζήτηση, απλά εννοώ πως σαν άνθρωπος δίνω αρκετή έως πολύ σημασία στα παπούτσια των ανθρώπων. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως εγώ φορώ τα καλύτερα, πιο μοδάτα και ομορφότερα παπούτσια.
Δεν κυκλοφορώ λοιπόν με Louboutin (και να το ήθελα, δεν το επιτρέπει η τσέπη μου)...
Αλλά να, ειδικά όταν πρόκειται για άτομα του αντίθετου φύλου, που είμαι ακόμα στη φάση της απλής γνωριμίας μαζί τους, προσέχω τα παπούτσια! Καλά, προσέχω φυσικά και όλα τα υπόλοιπα, όμως δίνω μια μικρή έμφαση στα παπούτσια. 
Όχι, πείτε μου άδικο έχω, ένα όμορφο (και λέγοντας όμορφο δεν εννοώ κάτι εξεζητημένο) παπούτσι δεν δίνει καλή εντύπωση για έναν άντρα;
Τέλος πάντων, ελπίζω να μην κούρασα με την παπουτσολογία, αλλά νομίζω δεν είμαι η μόνη που το παρατηρώ αυτό, με ένα απλό googlάρισμα βρήκα πάμπολλες αναφορές επί του θέματος...
Τι λένε τα παπούτσια σου για σένα...
για άνδρες
για γυναίκες
'Τα παπούτσια των άλλων " φωτογραφικό πρότζεκτ της Lifo

Και για να μη μείνει μόνο στον τίτλο...

Πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή

"Όποιος καεί απ' το χυλό φυσάει και το γιαούρτι"... ή μήπως "Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη";
Τι με έπιασε πάλι και έπιασα τις παροιμίες θα μου πείτε...
Τι μπορώ να κάνω όμως όταν αυτές ταιριάζουν "γάντι" στις καταστάσεις που βιώνω.
Και ναι στην δική μου περίπτωση ισχύει το πρώτο, ενώ στην δική σου νομίζω ισχύει το δεύτερο.
Είναι πραγματικά κρίμα, να γνωρίζεις ανθρώπους ξεχωριστούς, με καλοσύνη, με ειλικρίνεια και με ένα σωρό άλλα προτερήματα... Που όμως δεν ταιριάζεις! Που σαν άνθρωπος, σαν νοοτροπία, σαν τρόπο ζωής "δεν κολλάς"... Που ενώ τους θαυμάζεις δεν μπορείς να τους "ανεχτείς".
Το χειρότερο απ' όλα είναι να βλέπεις κάτι στραβό, κάτι λάθος και να μη μπορείς να το διορθώσεις...
Είτε γιατί δεν έχεις τις δυνάμεις, είτε γιατί δεν έχεις την όρεξη. Τι εννοώ πάλι... Για να το πιάσω αλλιώς μπας και μπορέσω να γίνω περισσότερο αντιληπτή.
Το ιδεατό είναι αυτό που γράφει ο ποιητής "Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή." Το θέμα είναι από μόνοι μας να βλέπουμε αν πήραμε λάθος τη ζωή, και κάποια στιγμή να παίρνουμε την μεγάλη απόφαση και να την αλλάζουμε την ριμάδα! Πριν είναι πολύ αργά, πριν φτάσουμε στα γεράματα και αρχίσουμε να μουτζώνουμε τον εαυτό μας για όλες τις ευκαιρίες που χάσαμε, για όλες τις όμορφες στιγμές που αφήσαμε να μας γλιστρήσουν από τα χέρια, για όλες τις φορές που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε... και δεν το κάναμε!
Και ο νοών νοείτω.

My Barcelona

Βαρκελώνη μέρος δεύτερο!

Ronda General Mitre

Mariposa

The view from Maremagnum

The view from Columbus Monument

The view from Columbus Monument

Plaça del Portal de la Pau

The view from mountain Montjuïc

The view from mountain Montjuïc

The view from Poble Espanyol

Poble Espanyol

Poble Espanyol

Poble Espanyol

Mercat de La Boqueria, La Rambla

Vamos a la playa... Barceloneta

Barceloneta

Η Βαρκελώνη του Gaudí

Ξεκινάμε με Gaudí, νομίζω είναι περιττό να γράψω πληροφορίες για τον ιδιοφυή και μεγάλο Ισπανό αρχιτέκτονα, καθότι πολύ ή λίγο γνωστός σε όλους...
Θα αφήσω καλύτερα τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους, αν και νομίζω δεν μπορούν να χωρέσουν όλα τα θαυμαστά του έργα!
Εγώ παραθέτω ένα μικρό δείγμα των όσων είδα και θαύμασα...

Sagrada Familia

The masterpiece of Gaudí

Parc Güell

The entrance of Parc Güell

Parc Güell

Parc Güell

Parc Güell

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Milà "La Pedrera"

Casa Batlló

Mis Vacaciones en Barcelona

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πραγματοποίησα το πατροπαράδοτο ταξιδάκι μου στο εξωτερικό.

Φέτος λόγω διαφόρων γεγονότων ένιωθα να το χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ... Γιατί κακά τα ψέματα, τα ταξίδια μας ανανεώνουν, μας γεμίζουν εικόνες, και δυνάμεις να συνεχίσουμε την καθημερινότητα μας... Για ένα μικρό χρονικό διάστημα ξεφεύγουμε από τα συνηθισμένα, και γινόμαστε πολίτες μιας άλλης πόλης, χώρας, γινόμαστε πολίτες του "κόσμου". 

Τι κακό και αυτό, να θέλω να γράψω κάτι και πάντα να καταλήγω σε (αμπελό)φιλοσοφίες.

Τέλος πάντων... Στο δια ταύτα, φέτος μετά από διάφορα εμπόδια και δυσκολίες, επισκέφθηκα την Ισπανία και συγκεκριμένα την Βαρκελώνη!

Δεν υπάρχει καλύτερο, από το να περιμένεις 5 από τα μέρη που θα επισκεφτείς και να σου δίνουν 10! Και τι 10... το 10 το καλό! Έτσι και η Βαρκελώνη αν και είχα ακούσει και διαβάσει πολλά πριν την επισκεφθώ όταν τελικά το έκανα με κατέπληξε!

Μόνο τον Gaudi να σκεφτεί κανείς και τα αρχιτεκτονικά του αριστουργήματα φτάνει και περισσεύει για να πεις πως αξίζει τον κόπο. 

Τα πολλά λόγια όμως είναι φτώχεια, (αν και εγώ μάλλον το αντίθετο με όλη αυτή την πολυλογία πρεσβεύω).

Ακολουθεί ως είθισται φωτογραφική αναδρομή - ξενάγηση.

Και αν τυχόν πέσετε τυχαία σε τούτη εδώ την ανάρτηση και το σκέφτεστε ακόμα, σας το λέω χωρίς περιστροφές... μην το σκέφτεστε άλλο βουρ για Βαρκελώνη!

Οι τρεις αλήθειες

Και να που μόλις ολοκλήρωσα την προηγούμενη ανάρτηση, πετυχαίνω τυχαία κάπου στο διαδίκτυο τις παρακάτω τρεις αλήθειες σύμφωνα με τον Χόρχε Μπουκάι. Και ξαφνικά νιώθω πως γράφτηκαν θαρρείς για να επιβεβαιώσουν τα γραφόμενα μου.

Πρώτη αλήθεια

Αυτό που είναι, είναι.

Η πραγματικότητα δεν είναι όπως με συμφέρει εμένα να είναι.

Δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι.

Δεν είναι όπως ήταν.

Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν έχουμε συναίσθηση της παρούσας κατάστασης.

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι.

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.

Είμαι αυτός που είμαι.

Όλες οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως θέλω εγώ να είσαι.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

Ο ορισμός μιας ώριμης και αληθινής σχέσης είναι η ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργείς χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

Δεύτερη αλήθεια

Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για ‘μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό.

Οπωσδήποτε αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

Αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω.

Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισιόδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις, δε γίνεται.)

Τρίτη αλήθεια

Είναι αλήθεια ότι κανείς δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλά ο καθένας μπορεί να ΜΗΝ κάνει ΠΟΤΕ αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.

Ποτέ να μην κάνω αυτό που δεν θέλω.

Αν είμαι ενήλικος, κανείς δε μπορεί να με αναγκάσει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Αρκεί να καταφέρω να απαλλαγώ απ’ την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.

Το να μάθει κανείς να ζει σύμφωνα με αυτή την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και κυρίως, δεν είναι δωρεάν.

(Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν κι αυτό είναι κάτι καλό).

Το κόστος είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει "όχι" αρχίζει να ανακαλύπτει κάποιες άγνωστες πλευρές των φίλων του: το σβέρκο, την πλάτη και όλα τα σημεία που γίνονται ορατά μόνο όταν ο άλλος φεύγει.

Πηγή: olympia.gr