Urban Fish

Timelapse in Greece

2012-01-18T11:10:00.002+02:00

Look Book

2012-01-03T12:46:00.004+02:00

Καλή Χρονιά σε όλους!

Υποδέχομαι την νέα χρονιά με μια σύντομη αναδρομή στις αναγνωστικές μου "επιδρομές"...

Το 2011 ήταν ομολογουμένως μια δύσκολη χρονιά για μένα, με πολύ λιγότερο ελεύθερο χρόνο σε σύγκριση με τις προηγούμενες. Αυτό όπως είναι λογικό είχε και κάποιο αντίκτυπο και στη διάθεση μου για ανάγνωση, ευτυχώς σχετικά μικρό...

Αναγνώσματα 2011

1. Να σου πω μια ιστορία - Χόρχε Μπουκάϊ

Η χρονιά ξεκίνησε με αυτό το τόσο ευχάριστο βιβλιαράκι του Μπουκάϊ, του πρώτου που είχα την τύχη να διαβάσω, αλλά όχι και το τελευταίο όπως θα καταλάβετε στην συνέχεια της λίστας. Μια νότα αισιοδοξίας, ιστορίες που σε κάνουν να βλέπεις την ζωή με άλλο μάτι και να πιστεύεις πως κανένα εμπόδιο δεν είναι ανυπέρβλητο. Βιβλίο που δανείστηκα από μια φίλη, αλλά που στο τέλος δεν άντεχα να μη το έχω στην κατοχή μου και έσπευσα να το αγοράσω.

2. Στη σκιά της πεταλούδας - Ισίδωρος Ζουργός

Βιβλίο ολίγον "βαρύ" (και με την κυριολεκτική και με την μεταφορική έννοια του όρου), αλλά πολύ ενδιαφέρον όσον αφορά την ιστορία της Θεσσαλονίκης που εμπεριέχει. Ευφυής και πρωτότυπος ο τρόπος γνωριμίας των πρωταγωνιστών, αν και τραβηγμένος στην ατυχή συγκυρία των ημερών.

3. Το σπίτι των πνευμάτων - Ιζαμπέλ Αλιέντε

Βιβλίο που με περίμενε υπομονετικά πολύ καιρό στο ράφι της βιβλιοθήκης μου, τελικά το διάβασα λίγο προτού φύγω για Κεφαλονιά. Κλασικό δείγμα της συγγραφέως, περιγραφικό, γλαφυρό... λατινοαμερικάνικο!

4. 30 ημέρες με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο - Αντρέα Καμιλλέρι

Καμιλλέρι, δεξιοτέχνης συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων με μοναδικό στυλ γραφής. Μονταλμπάνο ο αγαπημένος ήρωας του και ένας επιθεωρητής αλλιώτικος απ' τους άλλους. Σικελία, το σαγηνευτικό backround των ιστοριών.

Το βιβλίο περιέχει 30 μικρές αυτοτελείς, έξυπνες ιστοριούλες... που μας αποκαλύπτουν την εκκεντρική προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία του επιθεωρητή και τον τρόπο του να εξιχνιάζει όλες τις υποθέσεις όχι απαραίτητα με τους συνήθεις τρόπους αλλά με στυλ σικελικό...

5. Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν - Georges Simenon

Ήταν λοιπόν ένας άνθρωπος καθωσπρέπει, οικογενειάρχης κ.τ.λ μέχρις ότου ξαφνικά εν μια νυκτί όλα αλλάζουν, ολόκληρη η ζωή του καταρρέει, ο ίδιος δεν είναι πια ο παλιός του εαυτός, γίνεται ένας άλλος, ικανός για φόνο, για ληστεία, για απάτη. Όπως πολύ εύστοχα διάβασα σε μια κριτική "ο αντι-ήρωας αποτάσσει, ενσυνείδητα και ηθελημένα, ακολουθώντας μια ψυχρή λογική, όλες εκείνες τις συμβάσεις που πιστεύει ότι αποτελούν τα φτιασίδια του πραγματικού, γυμνού του εαυτού. Ενώ η "ντυμένη", συμβατική του ζωή στηρίζεται στο να περνά απαρατήρητος, να είναι πρότυπο κανονικότητας και του αστικού μέσου όρου, η "γύμνωση" του τον στρέφει έτσι ώστε να είναι "κοινό" πρόσωπο (κατ' αρχήν ως εγκληματίας), δακτυλοδεικτούμενος: υπόκοσμος, μετά απόβλητος, τέλος περιθώριο."

Ένα βιβλίο σταθμός στην εργογραφία του Σιμενόν, του συγγραφέα των 400 τίτλων.

6. Η Ροζαλία της Σικέλιας - Σιμονέτα Ανιέλο Χορνμπι
Απλά συμπαθητικό βιβλιαράκι που αφηγείται την παράξενη ιστορία μιας ιδιότροπης υπηρέτριας, που τελικά κρατάει στα χέρια της εξουσία που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Και που το κουβάρι των αποκαλύψεων ξετυλίγεται αργά αργά μετά τον θάνατο και την διαθήκη της.

7. Το κορίτσι με το τατουάζ - Stieg Larsson
Το πρώτο μέρος της τριλογίας Millennium, του διάσημου πλέον Σουηδού συγγραφέα Stieg Larsson. Η τριλογία του έγινε Best seller και τα βιβλία του μεταφέρθηκαν ήδη από τους Σουηδούς στην οθόνη και αναμένουμε προσεχώς και την Αμερικάνικη εκδοχή. Το πρώτο μέρος της τριλογίας μας συστήνει με τους κεντρικούς χαρακτήρες: τον Μίκαελ Μπλουμκβιστ, ένας κατετρεγμένος πλην τίμιος δημοσιογράφος και τη Λίσμπετ Σαλάντερ άκρως ιδιόρρυθμο, αλλά ευφυέστατο κορίτσι με τα τατουάζ. Οι δύο τους ψάχνουν να βρουν την λύση πίσω από το μυστήριο που καλύπτει την εξαφάνιση της Χάριετ Βάνιερ μια πλούσιας, δεκαεξάχρονης κοπέλας που τα ίχνη της είχαν χαθεί για περίπου 40 χρόνια!

8. Το κορίτσι που έπαιζε με την φωτιά - Stieg Larsson
Την σκυτάλη παίρνει το δεύτερο μέρος της τριλογίας και η όλη ιστορία περιπλέκεται γύρω από το δραματικό παρελθόν της Λίσμπετ. Πως το παρελθόν επιστρέφει και την καταδιώκει, πως άθελα της εμπλέκεται σε δολοφονίες, πως όλα τα ΜΜΕ στρέφονται εναντίον της και πως μόνη της με τις εκπληκτικές της ικανότητες στους υπολογιστές και με την βοήθεια του Μπλουμκβιστ προσπαθεί να ανακαλύψει και να ξεσκεπάσει την αλήθεια, προτού είναι αργά...

9. Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας - Stieg Larsson
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος η Λισμπέτ καταφέρνει να υπερπηδήσει όλα τα εμπόδια και αποκαλύπτει όλες τις πτυχές του παρελθόντος της. Όλα αυτά που την οδήγησαν στο σήμερα που την τραυμάτισαν και την έκαναν αυτό που είναι. Όλα όμως πλέον είναι υπέρ της, και στη δίκη όλες οι ψεύτικες αποδείξεις της ενοχής της καταρρέουν. Η αθωότητα της γίνεται ένα ηχηρό κατηγορώ απέναντι σε διεφθαρμένους πολιτικούς και σε σκοτεινές κρατικές και παρακρατικές οργανώσεις.

10. Βασίσου πάνω μου - Χόρχε Μπουκάϊ
Και ξαναγυρίζουμε στον Μπουκάϊ. Το "Βασίσου πάνω μου (Να δώσουμε μια ευκαιρία στην τύχη)" είναι η συνέχεια του "Να σου πω μια ιστορία". Και εδώ οι ιστοριούλες συνεχίζονται. "Το βιβλίο γενικά κινείται στον άξονα του Να σου πω μια ιστορία ως προς την εναλλαγή των αδιεξόδων και των λυτρωτικών ιστοριών, αλλά οι αναζητήσεις και τα συμπεράσματα διαφέρουν, προσαρμοσμένα στην ώριμη ηλικία των ηρώων και στις συνθήκες της (παγκοσμιοποιημένης) μοντέρνας ενήλικης ζωής."

11. Η παγωμένη πριγκίπισσα - Camilla Lackberg
Νέα συγγραφέας η Lackberg, αλλά τα καταφέρνει μια χαρά. Στο πρώτο της αυτό βιβλίο μας εξιστορεί πως η Έρικα ανακαλύπτει το νεκρό σώμα της παιδικής της φίλης Άλεξ, πως αυτό το δραματικό γεγονός αναστατώνει ολόκληρη την μικρή κοινωνία του χωριού. Και πως κομμάτι κομμάτι το παζλ του μυστηρίου πίσω από την δολοφονίας της ολοκληρώνεται και μέσα σ' αυτό διαφένονται πράγματα ανομολόγητα και καλά κρυμμένα εδώ και πολλά χρόνια. Το Σουηδικό μυθιστόρημα μετά τον Larsson έχει "ρεύμα", έτσι εκτός από την Lackberg, θα συναντήσετε και άλλους Σουηδούς συγγραφείς στα ράφια με τα ευυπόληπτα των βιβλιοπωλείων.

12. Ιστορίες να σκεφτείς - Χόρχε Μπουκάϊ

Ξαναγυρίζουμε για τελευταία φορά (τουλάχιστον για το 2011) στον Μπουκάϊ. Με ένα βιβλίο συλλογή ιστοριών, ποιημάτων και αποφθεγμάτων. Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου «Πάντα υποστήριζα ότι τα βιβλία μου αποτελούν, απλώς, ένα υλικό για το νου, ότι βοηθούν τον αναγνώστη να στοχαστεί για τον κόσμο και τον εαυτό του· να σκεφτεί τι δρόμο έχει χαράξει στη ζωή με όσα έκανε και όσα δεν μπόρεσε να κάνει· να αναλογιστεί όλα όσα συνέβησαν και, πάνω απ' όλα, πού οδηγείται ο ίδιος και πού θα ήθελε να οδηγηθεί.

Το μόνο πράγμα που θέλω απ' τα βιβλία μου, είναι να χρησιμεύσουν στους άλλους όπως χρησίμευσαν σ' εμένα άλλα βιβλία· να μπορέσουν να γίνουν δρόμος για κάποιους, επιβεβαίωση για κάποιους άλλους, αφορμή για όσους θέλουν να βρουν μια σύντομη διέξοδο, να ξεφορτωθούν ένα βάρος, να δουν με νέα μάτια κάποιο παλιό τους πρόβλημα.

Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο, είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα.»

Αποφθέγματα #31

2011-12-31T16:02:00.000+02:00

Στην θεωρία, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης. Στην πράξη όμως, υπάρχει. -Jan L. A. van de Snepscheut-
Οι περισσότεροι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα απ’ ό,τι νομίζουμε, αλλά στην πραγματικότητα κάνουμε λιγότερα απ’ ό,τι νομίζουμε.
Ο χρόνος είναι το μοναδικό πολύτιμο πράγμα που αξίζει κανείς να σπαταλήσει. -Θεόφραστος-
Η τελειότητα επιτυγχάνεται όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να προστεθεί, αλλά και τίποτα να αφαιρεθεί. -Antoine de Saint-Exupery-
Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται. -Horace Walpole-

Taormina

2011-12-29T11:38:00.001+02:00

Sicilia Phototour Part 7

(the last but not least)

Teatro Greco

View from Teatro Greco

View from Taormina

View from Teatro Greco 2

Panoramic from Teatro Greco

Taormina

Chiesa di San Giuseppe

Και φτάσαμε στο τέλος αυτής της φωτογραφικής ξενάγησης της Σικελίας. Και για να είμαι ειλικρινής, σας άφησα το καλύτερο για το τέλος. Ταορμίνα!
Αποχαιρετώ λοιπόν τον παλιό χρόνο με την ανάμνηση αυτού του μαγευτικού τόπου, ίσως πρόκειται χωρίς υπερβολή για ένα από τα ομορφότερα μέρη του κόσμου!
Επειδή όμως δεν είμαι σίγουρη αν θα τα καταφέρω αρκετά καλά να μιλήσω για αυτήν την εκπληκτική ομορφιά, θα παραθέσω τα λόγια ενός πολύ αγαπημένου μου συγγραφέα του Χόρχε Μπουκάϊ συνοδευμένα φυσικά ως είθισται από μια μικρή διδακτική ιστοριούλα.

"... Ρώμη - Παλέρμο και από Παλέρμο με αυτοκίνητο για τον παράδεισο... Ταορμίνα.

Καμιά λέξη δεν μπορεί να περιγράψει αυτήν την πανέμορφη πόλη της Σικελίας.

Τα τοπία, οι άνθρωποι,η παλιά πόλη ψηλά (όπου δεν μπαίνουν αυτοκίνητα) και φυσικά, η Αίτνα, το ηφαίστειο που καπνίζει συνέχεια για να μας θυμίζει πως μπορεί να κοιμάται, αλλά είναι ζωντανό.

Αφού περάσει κανείς μια μέρα περπατώντας στην πόλη, καταλαβαίνει κάποια γνωμικά του Πιραντέλο και τον τίτλο εκείνου του μυθιστορήματος της Σιλβίνα Μπούλριτς. "Θα θυμάσαι την Ταορμίνα".

Αυτό το ταξίδι το θυμάμαι για πολλούς λόγους , αλλά κυρίως, για μια σύντομη κουβέντα που είχα με τον Τζιοβάνι. Ήταν ένας κύριος γύρω στα τριάντα οχτώ και δούλευε σε ένα μικρό μπαρ του χωριού που ξεφύτρωνε σε μια πλαγιά του ηφαιστείου. Η Αίτνα έχει δύο πλαγιές: μια ηφαιστειογενή και μια πεδινή, μια όπου χύνεται η λάβα όταν εκρήγνυται το ηφαίστειο και μια άλλη πιο ασφαλή, οπού η λάβα δεν φτάνει ποτέ. Προς έκπληξη μου το χωριό του Τζιοβάνι είναι χτισμένο στην επικίνδυνη πλευρά. Το χωριό έχει ξαναχτιστεί εφτά φορές, μια μετά από κάθε έκρηξη του ηφαιστείου.

-"Γιατί χτίζουν το χωριό εδώ, ξανά και ξανά;" ρώτησα μαντεύοντας την απάντηση.

-"Κοιτάξτε, κοιτάξτε" μου είπε ο Τζιοβάνι - κοιτάξτε τη θάλασσα και την παραλία και το βουνό και την πόλη... Εδώ είναι το πιο όμορφο μέρος του κόσμου... Ο παππούς μου πάντα το έλεγε."

-"Αλλά το ηφαίστειο είναι ενεργό... Μπορεί να εκραγεί ξανά" του είπα.

-"Κοιτάξτε, σινιόρε, η Αίτνα δεν θα μας προδώσει, το ηφαίστειο πάντα προειδοποιεί, ποτέ δεν σκάει από τη μια μέρα στην άλλη και, όταν είναι "έτοιμο", εμείς φεύγουμε" μου απάντησε, λες και ήταν προφανές.

-"Μα, και τα πράγματα; Τα έπιπλα, η τηλεόραση, το ψυγείο, τα ρούχα..." διαμαρτυρήθηκα.

Ο Τζιοβάνι με κοίταξε, πήρε μια βαθιά ανάσα, και με την υπομονή που έχουν οι σοφοί απέναντι σ' εμάς τους μορφωμένους, μου είπε:

-"Τι σημασία έχουν τα πράγματα, σινιόρε! Αν εμείς συνεχίζουμε ζωντανοί, όλα τα υπόλοιπα ξαναφτιάχνονται..."

Πηγή: Βασίσου πάνω μου (Να δώσουμε μια ευκαιρία στην τύχη), Χόρχε Μπουκάϊ.

Zaz - Je veux

2011-12-28T13:19:00.000+02:00

Zaz - Θέλω (Έτσι για να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι...)

Χάρισε μου μια σουίτα στο ξενοδοχείο Ritz, δεν την θέλω
Τα Chanel κοσμήματα, δεν τα θέλω
Χάρισε μου μια λιμουζίνα, τι να την κάνω;
Πρόσφερε μου προσωπικό, τι να το κάνω;
Μια έπαυλη στο Neufchatel, δεν είναι για ’μένα
Πρόσφερε μου τον πύργο του Eiffel, τι να τον κάνω;

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία
Ξέχνα όλα τα στερεότυπα σου, καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα

Κουράστηκα με τους καλούς σου τρόπους· είναι υπερβολικοί για ’μένα
Τρώω με τα χέρια μου, έτσι είμαι
Μιλάω δυνατά και είμαι ειλικρινής, συγγνώμη
Ας τελειώνουμε με την υποκρισία, εγώ σταματάω
Κουράστηκα με τα διφορούμενα λόγια
Κοίταξε με, δεν έχω θυμώσει καν μαζί σου, απλώς έτσι είμαι

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Δεν είναι τα χρήματά σου που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία
Ξέχνα όλα τα στερεότυπα σου,

καλώς ήρθες στην δική μου πραγματικότητα.

My Toy Story

2011-12-27T11:36:00.007+02:00

Οι γιορτές μας κάνουν όλους λίγο ή πολύ να νιώθουμε πάλι παιδιά... Όμως εγώ φέτος δεν αρκέστηκα μόνο σ' αυτό! Με αφορμή μια βιντεοκασέτα ντοκουμέντο των παιδικών μου χρόνων, που είδαμε οικογενειακώς στο σπίτι, με έπιασε και μια μεγάλη αναπόληση!

Ήμουν και εγώ κάποτε παιδάκι... και κρίνοντας από τις αναμνήσεις και τις κασέτες, ήμουν ένα ευτυχισμένο παιδάκι!

Πως έφτασα ως εδώ; Πότε έγινα 25 και οσονούπω και 26;

Τα χρόνια περάσαν σαν νερό... ειδικά μετά το πέρας του σχολείου! Σε 1 περίπου χρόνο κλείνω 10 χρόνια που το τελείωσα! Το αστείο είναι πως τώρα τελευταία μου συνέβη αρκετές φορές (πιθανόν λόγω της εμφάνισης μου που δεν μαρτυρά και τόσο τα χρόνια μου), άνθρωποι που δεν με ξέρουν να με ρωτούν "Που είσαι τώρα εσύ; Τι σπουδάζεις;" και εγώ απαντώ με περίσσια υπερηφάνεια "Τώωωρα...; Πάνε 4 χρόνια που τελείωσα το πανεπιστήμιο!" Και ξαφνικά χτυπάει μέσα μου ένα καμπανάκι που μου θυμίζει πως πάει καιρός που ζούσα την "χρυσή περίοδο" της φοιτητικής ζωής!

Ας αφήσω όμως πίσω τον χρόνο και την τρελή πορεία του και ας επικεντρωθώ στο παρελθόν, τότε που ήμουν παιδί...
Θα σας μιλήσω για τα παιχνίδια μου!
Τα πρώτα μου παιχνίδια όπως με διαβεβαιώνουν οι γονείς μου αλλά και από τις λίγες θαμπές εικόνες που έχω στο μυαλό μου ήταν φορτηγάκια και φαγάνες! Ειδικά οι φαγάνες ήταν η μεγάλη μου αδυναμία, τις κοιτούσα πάντα με ένα τεράστιο δέος και τις θεωρούσα σαν ένα μεγάλο τρομερό και μαγικό κατασκεύασμα!
Μετά, με τον καιρό έγινα πιο φυσιολογικό παιδάκι, άφησα τα φορτηγά και τις φαγάνες και έπιασα τις κούκλες! Μια από αυτές οφείλω να παραδεχτώ ήταν και ο αδελφούλης μου, ο οποίος ως μικρότερος και πιο αγαθιάρης αφηνόταν να τον κάνω ότι θέλω... (τούλια, κορδέλες, σάλια, καπέλα... όλα του τα δοκίμασα!)
Όμως στην πραγματικότητα, οι Barbie ήταν οι αγαπημένες μου... ο αριθμός μου διαφεύγει, αλλά σίγουρα ήταν αρκετές!
Κάποια στιγμή ανακάλυψα και τα μικρά μου πόνυ και τα Polly Pocket (τα οποία ήταν πολύ πιο μικροσκοπικά σε σχέση με τα σημερινά, και πραγματικά τα σπιτάκια τους χωρούσαν στην τσέπη σου).
Και πάνω που άρχιζα να βαριέμαι τα υπάρχοντα παιχνίδια μπήκε στη ζωή μας το πρώτο μας βιντεοπαιχνίδι, το θαύμα της Nintendo το Game Boy! Η πρώτη μας κασέτα ήταν μια με τα Στρουμφάκια, μετά ακολούθησε φυσικά ο διασημότερος υδραυλικός του κόσμου ο Super Mario με το αδελφάκι του τον Luigi και το χαριτωμένο δεινοσαυρούλη τους τον Yoshi! Όπως σωστά θα φαντάζεστε, καταναλώθηκαν ώρες επίμονης ενασχόλησης (που τελικά πρώτη η μαμά μου κατάφερε να τερματίσει!!!).
Έτσι κύλησε η παιχνιδιάρικη ζωή μας και τα καθιερωμένα παιχνίδια μπήκαν σε κούτες (ωχ, άρχισα να θυμίζω Toy Story...), ακόμα και το Game Boy εκθρονίστηκε όταν καταφέραμε μετά από πολλά παρακάλια να αποκτήσουμε την υπέρτατη μηχανή, ένα Ηλεκτρονικό Υπολογιστή! Επιτέλους... τα είχαμε καταφέρει, ήταν νομίζω αρχές του 98' και έτσι είχαμε την τύχη να διαθέτουμε και τα καινούρια Windows 98!

Ο υπολογιστής τα πρώτα χρόνια, αποτελούσε κυρίως παιχνιδομηχανή και δευτερευόντως όλα τα υπόλοιπα...
Αυτά λοιπόν ήταν τα παιχνίδια μου... με αυτά μεγάλωσα και αυτά θα έχω να θυμάμαι μια ζωή!

Παιχνίδια = Η χαρά του παιδιού!

Εύχομαι φέτος (παρ' όλες τις δυσκολίες) όλα τα παιδάκια να μπορέσουν να νιώσουν την χαρά ενός καινούριου παιχνιδιού την Πρωτοχρονιά! Μη τους στερήσετε αυτή τη χαρά...

Καλή Χρονιά σε όλους!!!

Προς Άγιο Βασίλη...

2011-12-24T12:56:00.006+02:00

Άγιε μου Βασίλη, αποφάσισα να σου γράψω... (αν και ολίγο καθυστερημένα)
Και ας έχω πάρα πολύ καιρό να το κάνω... και ας λένε πολλοί ότι δεν υπάρχεις (να ξέρεις πως εγώ πότε δεν αμφισβήτησα την ύπαρξη σου)...
Και ας άλλαξα λίγο τον τρόπο της επικοινωνίας μας, άφησα πίσω το παραδοσιακό γραμματάκι και χρησιμοποιώ το πιο σύγχρονο πλέον διαδίκτυο και συγκεκριμένα τούτο εδώ το blog που κάποτε πριν 4 χρόνια το έφτιαξα με πολύ κέφι και μεράκι, αλλά τελευταία δεν το προσέχω τόσο όπως άλλοτε...
Άγιε μου καλέ, ξέρω πως με διαβάζεις, ξέρω πως με παρακολουθείς...
Θα ξέρεις λοιπόν ότι την χρονιά που πέρασε υπήρξα καλό κορίτσι, δούλεψα όσο ποτέ στη ζωή μου και έμαθα να είμαι υπομονετική! Βελτιώθηκα στην κουζίνα και στις δουλειές του σπιτιού...
Ήταν καλή αλλά και δύσκολη η χρονιά που πέρασε (ή μάλλον, κοντεύει να περάσει)!
Άγιε μου δεν θέλω πολλά, θέλω μόνο να είμαστε υγιής όλοι μας στην οικογένεια μου, να είμαστε αγαπημένοι όπως πάντα ήμασταν και να εξαλείψουμε κατά το δυνατόν τις στιγμές που μπορεί να ξεφεύγουμε και να γινόμαστε κατιτίς πιο μίζεροι...
Θέλω επίσης να βρω έναν άνθρωπο που να μ' αγαπάει γι' αυτό που είμαι, να με εκτιμάει, να με κάνει να γελάω, και να με σέβεται!
Να βρω επίσης το χρόνο και τα χρήματα φέτος να κάνω ένα ταξιδάκι όπως ονειρεύομαι!
Αυτά όσον αφορά τα δικά μου...
Αλλά καλέ μου Άγιε παρακαλώ, μην ξεχάσεις και την άμοιρη την πατρίδα μου... που κάποιοι για άγνωστους λόγους αποφάσισαν να την ρίξουν στον Καιάδα!
Όλο αυτόν τον κόσμο που υποφέρει και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι από τα απανωτά χτυπήματα!
Και αν και ξέρω πως αυτό θα ακουστεί κοινότυπο, θα ήθελα να φέρεις Ειρήνη, Υγεία & Αγάπη σε όλο τον κόσμο!

Υ.Γ. Θέλω να ξέρεις πως ποτέ δεν θα ξεχάσω την φορά που μου απάντησες στο γράμμα που σου έστειλα (ελπίζω να τ0 έχω ακόμα κάπου φυλαγμένο...)

Σε ευχαριστώ προκαταβολικά για την προσοχή σου και την αγάπη σου!
Με εκτίμηση
Ο.Κ.

Messina

2011-12-14T22:40:00.002+02:00

Sicilia Phototour Part 6

Campanile del Duomo di Messina

Piazza Duomo, Fontana di Orione

Duomo di Messina, Fontana di Orione

Sacrario di Cristo Re

Via Giuseppe Garibaldi

Madonnina del Porto di Messina

H Messina, σύμφωνα με την ιστορία ιδρύθηκε από Μεσσήνιους της μητροπολιτικής Ελλάδας από εκεί πήρε και το όνομα της. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε όλη την πόλη προκαλεί στην Piazza Duomo το καμπαναριό (πύργος ρολογιού) του οποίου οι μηχανικές μορφές ζωντανεύουν κάθε μέρα στις 12.00 το μεσημέρι!

Γενικά η Μεσσίνα είναι μια μεγάλη πόλη - λιμάνι που αποτελεί τον συνδετικό κρίκο της Σικελίας με την υπόλοιπη Ιταλία καθώς από τα στενά της υπάρχουν καθημερινά τακτικά δρομολόγια (τα οποία, και εδώ είναι το αξιοπερίεργο της υπόθεσης, εκτός από αυτοκίνητα και φορτηγά φορτώνουν και τρένα που συνεχίζουν μετά για την ηπειρωτική χώρα). Σύμφωνα με την μυθολογία μάλιστα, ο στενός πορθμός ανάμεσα στη Messina και στη Reggio Calabria φυλασσόταν από τα μυθικά θαλάσσια τέρατα, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

To Be Continued...

Το καραβάκι

2011-12-10T19:53:00.008+02:00

Για πολλά χρόνια όπως και τα περισσότερα ελληνικά σπίτια κάθε Χριστούγεννα στολίζαμε έλατο, τα τελευταία χρόνια όμως είπαμε να κάνουμε στροφή στην παράδοση και έτσι στολίζουμε το καραβάκι μας. Η διαδικασία, είναι πολύ πιο απλή, γιατί απλά του προσθέτουμε λαμπάκια, και αν θέλετε τη γνώμη μου μ' αρέσει περισσότερο! Μου δίνει περισσότερη χαρά να το βλέπω έτσι φωτισμένο... δεν ξέρω ίσως είναι που έχω βαρεθεί λίγο το έλατο, στο κάτω κάτω σύμφωνα με τις πηγές αποτελεί γερμανικό έθιμο που εξαπλώθηκε και υιοθετήθηκε και απ΄τον υπόλοιπο κόσμο. Νομίζω αρκετά έχουμε "πάρει" από τους Γερμανούς τελευταία καιρός λοιπόν να τιμήσουμε τα έθιμα και τις παραδόσεις μας...

Ας μάθουμε λοιπόν περισσότερα για το Χριστουγεννιάτικο καραβάκι...

Έθιμο πανάρχαιο της ναυτικής πατρίδας μας μαζί με τα κάλαντα, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τα γλυκίσματα, τα δώρα και την λειτουργία στην εκκλησία, το καραβάκι σηματοδοτεί κι αυτό τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Το ελληνικό παραδοσιακό καραβάκι αποτελεί παράδοση των παλαιών εποχών της χώρας μας, που τα παιδιά με αγάπη, χαρά και δημιουργικό νου κατασκεύαζαν τα παιχνίδια τους.

Αποτελούσε, όμως, και ένα είδος τιμής και καλωσορίσματος στους ναυτικούς, που επέστρεφαν από τα ταξίδια τους.

Πριν από 50 χρόνια, δηλαδή έως και την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία, συναντούσαμε το καραβάκι σε πολλά ελληνικά σπίτια και στα χέρια των παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα.

Σήμερα, η παράδοση αυτή τείνει να εξαφανιστεί, μιας και έχει αντικατασταθεί από το ξενόφερτο έλατο.

Εντούτοις, η Χίος, ένα κατά κύριο λόγο ναυτικό νησί, συνεχίζει να τηρεί το παλαιό αυτό έθιμο, αποτίνοντας φόρο τιμής στους ναυτικούς της και κρατώντας ζωντανή τη λαϊκή μας παράδοση. Κάθε χρόνο την Πρωτοχρονιά αναβιώνει το έθιμο με τα πρωτοχρονιάτικα καραβάκια. Ομάδες ατόμων που εκπροσωπούν συνοικίες της πρωτεύουσας του νησιού κατασκευάζουν απομιμήσεις εμπορικών και πολεμικών πλοίων, φτιαγμένα με ιδιαίτερη προσοχή. Το μέγεθος των πλοίων είναι μέχρι 5,5 μέτρα όπως ορίζουν οι κανονισμοί. Σημασία για τα περισσότερα πληρώματα έχει η συμμετοχή και όχι τα χρηματικά βραβεία που έχουν καθιερωθεί για την καλύτερη παρουσία, που όμως δεν εξαρτάται μόνο από την τελειότητα του πλοίου αλλά και από τα παινέματα.

Στον ξεχωριστό, τον λαμπρό διάκοσμο της γιορτινής ατμόσφαιρας των ημερών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που έρχονται, το παραδοσιακό καραβάκι θα χαρίσει ένα ξεχασμένο άρωμα ελληνικότητας και θα κυριαρχήσει με τα χαρούμενα και ζωηρά χρώματά του στο ελληνικό σπίτι.

Πηγή: Christmas.Pathfinder.gr

Έλληνες & Διάβασμα

2011-12-06T00:36:00.001+02:00

Σύμφωνα με μια έρευνα που εξετάζει διάφορες καθημερινές συνήθειες των Ελλήνων, "μένουμε αδιάβαστοι"...

Συγκεκριμένα: "Μόνο ένας στους 10 Έλληνες διαβάζει συστηματικά, κοντά στα 10 βιβλία τον χρόνο, και μπορεί να φέρει επάξια τον τίτλο του βιβλιόφιλου. Στον αντίποδα, το 40% των Ελλήνων δεν ανοίγει ποτέ βιβλίο. Πρώτη σε προτιμήσεις στο αναγνωστικό κοινό, γενικά, έρχεται η ελληνική λογοτεχνία -κυρίως μυθιστορήματα- με 66% και ακολουθούν η ξένη λογοτεχνία με 52%, η ιστορία με 45%, η ψυχολογία με 30%. Παραπλήσια ποσοστά σημειώνουν τα βιβλία γεωγραφίας και τα περιηγητικά, η φιλοσοφία, οι κοινωνικές επιστήμες, τα θρησκευτικά και θεολογικά βιβλία, οι αρχαίοι συγγραφείς και τα εγχειρίδια τεχνολογίας και πληροφορικής."

Σχετικό και πιο εμπλουτισμένο άρθρο: ΕΘΝΟΣ.GR

Πηγή: Εικόνες Νο.1, Απρίλιος 2010 (Θανάσης Αντωνίου, Θώμη Μελίδου, Χαράλαμπο Νικόπουλος)

Noto

2011-12-05T11:14:00.002+02:00

Sicilia Phototour Part 5

Piazza dell' Immacolata, San Francesco

Cattedrale di Noto

Città di Noto

Caffe Sicilia, Granita alla mandorla con brioche...

Noto dalla chiesa di Santa Chiara

Εκεί στο "Noto"... που λέει και το τραγούδι!

Το Noto όπως μπορείτε να καταλάβετε και από τις φωτογραφίες είναι η αποθέωση του μπαρόκ!

Σύμφωνα με την ιστορία το Νότο είναι επικεφαλής των πόλεων που χτίστηκαν εξ ολοκλήρου σε ρυθμό μπαρόκ, μετά τον σεισμό του 1693 που κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Σικελίας. Το Νότο ξαναχτίστηκε με δομούς τόφου, που απέκτησαν χρυσαφιά απόχρωση με την μακροχρόνια έκθεση στον ήλιο, ενώ το αρχιτεκτονικό στυλ της πόλης είναι πληθωρικό και επιβλητικό.

Το Νότο συνοπτικά είναι μια υπέροχη πόλη, θαρρείς βγαλμένη από παραμύθι, όλα αυτά τα πανέμορφα μπαρόκ κτίρια με το χρυσαφί χρώμα σε κάνουν να νομίζεις ότι ονειρεύεσαι...

Κι όμως υπάρχουν όλα στα αλήθεια! Μην παραλείψετε να ανεβείτε κάπου ψηλά για να χαρείτε μια πανοραμική άποψη της πόλης, και επίσης μη χάσετε με τίποτα την ευκαιρία να δοκιμάσετε Γρανίτα με γεύση αμύγδαλο μαζί με brioche από το Caffe Sicilia, στην Corso δίπλα στο San Carlo!

To Be Continued...

Η μπαλάντα του Ούρι

2011-12-04T11:01:00.000+02:00

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
κι ακούω μια φωνή,
καμπάνα γιορτινή
να με παρακινεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
που χτίζουνε φωλιά
αλλόκοτα πουλιά
στου ήλιου τα σκαλιά

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
και μια φωνή τρελή
σαν χάδι κι απειλή
κοντά της με καλεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
μου τάζει ωκεανούς
κομήτες φωτεινούς
και ό,τι βάζει ο νους

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας

Salute

2011-12-03T10:05:00.004+02:00

Τελευταίως, και συγκεκριμένα την τελευταία αυτή εβδομάδα μου συνέβησαν διάφορα...

Τα οποία (μάλλον) αρνητικά θα τα χαρακτήριζα μια και αφορούν την υγεία μου! Μέσα σε μια βδομάδα λοιπόν έπαθα μια ισχυρή ταχυκαρδία που άγγιξε τους 170 παλμούς, και κράτησε περίπου 4 ώρες (πράγμα που με ανάγκασε να τρέχω σε νοσοκομεία και γιατρούς, κάτι το οποίο απεχθάνομαι γενικώς).

Και μόλις χθες κάποιο νεύρο στο γόνατο μου πειράχθηκε (έτσι χωρίς συγκεκριμένο λόγο και αιτία) με αποτέλεσμα σε κάθε μου βήμα να νιώθω μια δυνατή σουβλιά και να δυσκολεύομαι πολύ να περπατήσω...

Παρ' όλα αυτά δεν πτοούμαι ιδιαίτερα, απλά προβληματίζομαι... είναι δυνατόν μέσα σε ούτε μια εβδομάδα να σου συμβαίνουν τέτοια πράγματα, άξαφνα και χωρίς προειδοποίηση και εκεί που θεωρείς τον εαυτό σου υγιή και δυνατό, να νιώθεις "σακάτης";

Στην ηλικία μου (όπως φαντάζομαι και ο περισσότερος κόσμος σαν κ εμένα) σπάνια με απασχολεί το θέμα της υγείας μου, είναι κάτι που το θεωρώ δεδομένο... αυτού του είδους τα "ταρακουνήματα" με κάνουν να θυμάμαι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο σ' αυτή τη ζωή και γενικά οφείλουμε να προσέχουμε, όσο δυνατοί και αν νιώθουμε, η υγεία μας είναι κάτι εύθραυστο το οποίο πρέπει να έχουμε στο νου μας!

Ωραία τα λέω, ελπίζω να είμαι η πρώτη που θα τα εφαρμόσω και δεν θα τα ξεχάσω μετά το πέρας των πρόσφατων δοκιμασιών μου...

Υ.Γ. Επειδή τελευταία με διακρίνει μια περιπαικτική διάθεση... εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης "Cuore matto, matto da legare".

Siracusa

2011-12-01T23:20:00.012+02:00

Sicilia Phototour Part 4

Piazza Duomo

Duomo di Siracusa

Piazza Duomo 2

Isola Ortigia

Isola Ortigia 2

Οι Συρακούσες γνωστή αποικία των Ελλήνων (όπως και πολλές άλλες πόλεις τις Σικελίας) είναι ένα πολύ όμορφο παραθαλάσσιο μέρος. Το νησί της Ορτυγίας (που αν δεν στο πουν ότι είναι νησί δεν το πολυκαταλαβαίνεις καθότι ενώνεται με την πόλη με 3 γέφυρες) είναι το κομμάτι της πόλης (ιστορικό κέντρο) που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να περιηγηθούμε και πολύ στην πόλη λόγω της αφόρητης ζέστης και της έλλειψης χρόνου. Γενικώς προτείνω να προτιμήσετε μιαν άλλη εποχή του χρόνου για να ταξιδέψετε στην Σικελία (ή τουλάχιστον στο τέλος του Καλοκαιριού κατά τον Σεπτέμβρη ώστε να μπορέσετε να απολαύσετε και κανένα μπάνιο στις όμορφες παραλίες της), και όσον αφορά συγκεκριμένα τις Συρακούσες καλύτερα να τις επισκεφθείτε κατά τις απογευματινές ώρες.

To Be Continued...

Αποφθέγματα #30

2011-11-30T23:52:00.002+02:00

Η ζωή είναι γεμάτη σπουδαία πράγματα, για εκείνους που δίνουν προσοχή στα ασήμαντα. -Sigrid Undset-
Όσο μεγαλύτερο το ψέμα, τόσο πιο πιθανό να το πιστέψουν μεγάλες μάζες ανθρώπων. -Norman Davies-
Μια μόνο ημέρα είναι αρκετή για να μας κάνει λίγο πιο "μεγάλους". -Πάουλ Κλεε-
Μην προδώσεις τα όνειρα σου, όχι αυτά που έκανες χθες η τον προηγούμενο μήνα, αλλά εκείνα που έκανες στα δεκάξι σου. -Οδυσσέας Μάργαρης-
Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι αυτό που πεθαίνει μέσα μας, όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί. -Norman Cousins-

Είναι νύχτα

2011-11-27T01:20:00.003+02:00

Είναι νύχτα και εγώ μόλις πριν από λίγο τραγούδησα για μια νύχτα!

Είναι νύχτα και μόλις βγαίνω μόνη απ' το μαγαζί με ραίνουν τα νεκρά φύλλα των δέντρων.

Είναι νύχτα και η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει πεσμένα φύλλα που παίζουν παιχνιδιάρικα στο φύσημα του ανέμου.

Είναι νύχτα και τραγούδησα μετά από πολλά χρόνια μόνη μου μπροστά σε κοινό.

Κάτι τέτοιες νύχτες σαν και αυτή χαίρομαι που τις έζησα, που τραγούδησα και μάλιστα διάλεξα ίσως το καλύτερο κομμάτι που θα μπορούσα να διαλέξω!

Σας το αφιερώνω...

Catania

2011-11-26T19:20:00.001+02:00

Sicilia Phototour Part 3

Piazza Stesicoro, Via Etnea, Palazzo Tezzano

Palazzo Università

Duomo di Catania

Castello Ursino

Giardini di Villa Bellini

Villa Bellini

Piazza Duomo, Fontana dell' Elefante

Φτάσαμε και στην Catania, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας...

Η Catania ήταν μια έκπληξη! Ήταν καλύτερη απ΄αυτό που περιμέναμε και σε σύγκριση με το αντίπαλο δέος το Palermo νομίζω πως κερδίζει και μάλιστα με διαφορά.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό ακριβώς που μας άρεσε περισσότερο στην Catania, μάλλον λίγο απ' όλα!

Ξεκινώντας με την ομορφιά της, έχοντας σαν αφετηρία την Via Etnea που είναι μια ευθεία με την εντυπωσιακή Αίτνα στο βάθος, την Piazza Duomo με τον επιβλητικό μπαρόκ καθεδρικό και το συντριβάνι του Ελέφαντα στη μέση, και συνεχίζοντας με την Villa Bellini με τους πανέμορφους κήπους της. Επίσης το γεγονός πως είναι πιο ανθρώπινη πόλη, πιο καθαρή, πιο συμμαζεμένη, πιο κοσμοπολίτικη που όπως μας επιβεβαίωσε και ένας Ιταλός (παρ' όλο που ήταν απ' το Παλέρμο) "η Κατάνια είναι το Μιλάνο του Νότου".

To Be Continued...

Urban Fish... (?)

2011-11-26T00:36:00.002+02:00

... ή μήπως όχι; Διερωτώμαι συχνά τελευταία και η αιτία είναι πως μετά από μια σχετικά μακροχρόνια παραμονή μου στην επαρχία και πιο συγκεκριμένα σε νησί αρχίζω να μην αγαπώ και τόσο πολύ την πόλη, αρχίζω να πιστεύω πως ναι, μου προσφέρει μεν πολλές επιλογές και ευκαιρίες, αλλά απ' την άλλη με εγκλωβίζει σε μια καθημερινότητα άχρωμη, γεμάτη άγχος και αμφιβολίες.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας διηγηθώ εν ολίγοις τις εμπειρίες του καλοκαιριού μου στην Κεφαλονιά (ναι, σε αυτό το νησί αναφερόμουν). Ξέρω πως έχω γράψει πολλάκις για αυτό το τόσο ιδιαίτερο νησί του Ιονίου αλλά δεν έχω ίσως μέχρι τώρα διευκρινίσει τι είναι αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό για μένα. Πέρα από τον προφανή λόγο, ο οποίος είναι ότι έχω ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο που κατοικεί μόνιμα εκεί, είναι και η εξέχουσα και εντυπωσιακή ομορφιά του, που σε μαγεύει...

Το καλοκαίρι λοιπόν το πέρασα εκεί δίπλα σε όλα αυτά που τόσο αγαπώ, δηλαδή τον ήλιο, την θάλασσα, την ομορφιά της φύσης... Αυτό είναι το καλό της υπόθεσης, το κακό της υπόθεσης είναι ότι δεν είχα και τόσο χρόνο να τα χαρώ, δούλευα σε ξενοδοχείο και έτσι όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις δούλευα 7 ημέρες την εβδομάδα, για την ακρίβεια μέσα σε 3 μήνες πήρα μόλις ένα ρεπό!

Παρ' όλα αυτά όμως, ειδικά τώρα που έχω απομακρυνθεί απ΄όλα αυτά και όσο να πεις τα βλέπω με διαφορετική ματιά, ήμουν καλά, περνούσα καλά, δεν είχα άγχος και τον ελάχιστο ελεύθερο μου χρόνο (γιατί είχα να φροντίσω και τις δουλειές του σπιτιού, δεν είχα το ζεστό φαγάκι της μανούλας μου να με περιμένει...) τον περνούσα ποιοτικά δίπλα ή μέσα στη θάλασσα, για καφέ αγναντεύοντας την Ιθάκη, με άλλα λόγια είχα αυτό που λένε πολύ σωστά ποιότητα ζωής!

Κάτι που αν ζεις μόνιμα στην πόλη, χωρίς να σου δοθεί ευκαιρία έστω και για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα να ζήσεις μόνιμα μακριά από την βαβούρα της... δεν μπορείς να συγκρίνεις και δεν κατανοείς αυτή τη μεγάλη αλήθεια, στην πόλη δεν έχεις ποιότητα ζωής! Είσαι "κτισμένος" και εσύ μαζί με τα πολυπληθή κτίρια της, είσαι εγκλωβισμένος στη βουή της...

Αγαπώ την πόλη, γιατί είμαι παιδί της πόλης, γιατί η πόλη μου είναι ξεχωριστή... αλλά έχω πάψει να πιστεύω πως μόνο εδώ μπορώ να ζήσω... είμαι ακόμα "Urban Fish" αλλά τώρα το όνειρο μου είναι να βουτήξω στην βαθιά γαλάζια θάλασσα, εκεί απ' όπου προέρχομαι, εκεί που πραγματικά ανήκω... στη ΦΥΣΗ!

Διαδρομή Σάμη - Καραβόμυλος

Υ.Γ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την διαδρομή μου για την δουλειά τα πρωινά. Εκεί γύρω στις 7 παρά το πρωί, γύρω δροσούλα, οι δρόμοι έρημοι, ήσυχοι, οι υπόλοιποι κοιμούνται ακόμα, μετά η διαδρομή δίπλα στη θάλασσα, μόνο εγώ κι αυτή άντε και κανένας ψαράς με τη βαρκούλα του να διαγράφεται κόντρα στον ήλιο που μόλις ανατέλλει. Σκηνικό μαγικό. Ησυχία, μόνο ο ήχος των βημάτων μου στο πλακόστρωτο, στο βάθος η Ιθάκη και το μυαλό μου καθαρό, γαλήνιο. Ανασαίνω, κάθε ανάσα με γεμίζει οξυγόνο και ιώδιο, κάθε βήμα με οδηγεί και πιο κοντά στην ευτυχία...

Τότε δεν το ήξερα, τώρα το ξέρω!

Cefalù

2011-11-25T14:56:00.003+02:00

Sicilia Phototour Part 2

Piazza Garibaldi

Piazza Garibaldi 2

Piazza Duomo, Cattedrale di Cefalù

Centro storico

Marina vecchia, Vista panoramica di Cefalù

Cefalù... ένα πολύ όμορφο παραθαλάσσιο μέρος με γραφικά σπίτια και υπέροχη παραλία!

Μια εκδρομή που αξίζει να κάνετε, από το Παλέρμο απέχει μόλις μια ώρα με το τρένο.

Υ.Γ. Η παραλία της ενδείκνυται για την δημιουργία νέων γνωριμιών... μιλάω εκ πείρας!

To Be Continued...

Σερφάροντας...

2011-11-24T11:48:00.000+02:00

... διαβάζεις γνώμες! Και αυτό είναι το καλό του διαδικτύου, υπάρχει πολυφωνία και πολυγνωμία. Ο καθένας μπορεί να γράψει και να πει ότι του κατέβει στο μυαλό. Ο καθένας έχει πλέον το βήμα του να εκφράσει τη γνώμη του ξέροντας ότι μπορεί να τον ακούσει ένας, αλλά και εκατομμύρια... Προσωπικά προτιμώ να διαβάζω και να ενημερώνομαι μέσω διαδικτύου παρά να παρακολουθώ τις "φιλτραρισμένες" κατά το δοκούν ειδήσεις των καναλιών...

Το φιλτράρισμα θέλω να το κάνω μόνη μου! Έχω νομίζω την ικανότητα και την κριτική σκέψη (ακόμα) να ξεχωρίζω τι είναι αληθινό, τι είναι ψεύτικο, τι είναι αλλοιωμένο, τι είναι ακραίο και αναλόγως να τα δέχομαι ως πληροφορία χρήσιμη ή άχρηστη.

Απ' αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα, δεν πειράζει όμως μέσα απ' όλα αυτά εκφράζω και εγώ τη γνώμη μου πάνω στο τι θεωρώ έγκυρο και αληθές και πόσο εμπιστεύομαι τα διάφορα μέσα ενημέρωσης.

Σερφάροντας λοιπόν διαβάζεις...

"Το όνειρό μου είναι να μείνω ζωντανός. Να κρατήσω τους ανθρώπους που αγαπάω κοντά μου για να με στηρίζουν στα δύσκολα. Να μην κλείσουν τ’ αγαπημένα μου σουβλατζίδικα, για να μην ξεχάσω τη γεύση τους. Να συνεχίσει ο κινηματογράφος μαζί με τη μουσική να μου δίνουν αφορμές για σκέψη και, ως εκ τούτου, για γράψιμο και, όπως όλοι, να καταλήξω σε μια καλύτερη ζωή, μ’ ένα επάγγελμα που να έχω επιλέξει. Πεζό, ναι, αλλά η πεζογραφία πάντα μου άρεσε περισσότερο απ’ την ποίηση."

Φοίβος Κρομμύδας, 21 ετών, φοιτητής, Ρεπορτάζ "The Black Generation", Lifo 23.11.2011

Palermo

2011-11-20T14:34:00.004+02:00

Sicilia Phototour Part 1

Via Roma, Stazione Centrale di Palermo

Porta Felice

Piazza Pretoria

Il porto turistico della Cala

Teatro Massimo

Teatro Politeama

Cattedrale di Palermo

Γενικά για το Παλέρμο μπορώ να πω πως ενώ είναι μια όμορφη πόλη με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική, παρ' όλα αυτά και σε σύγκριση με τις υπόλοιπες που θα εκθέσω σε επόμενες αναρτήσεις (τα παραθέτω με χρονολογική σειρά), δεν με ενθουσίασε όσο περίμενα... Δυστυχώς είναι μια πόλη που είναι σχετικά αφρόντιστη, με σκουπίδια να ξεχειλίζουν απ' τους κάδους και διάσπαρτα στους δρόμους. Επίσης θέλω να επισημάνω πως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ειδικά απ' τους τουρίστες, διότι μη γνωρίζοντας καλά την πόλη μπορεί να βρεθεί κανείς σε περιοχές κακόφημες και επικίνδυνες... (εξ ου και το παιχνίδι "Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο"...)
Προσωπικά προτείνω ανεπιφύλακτα το ταξίδι αυτό στην Σικελία, αλλά το Παλέρμο μπορεί κανείς να το παραλείψει τελείως από το πλάνο του ή έστω να του αφιερώσει μόνο μια μέρα (κ αυτό γιατί είναι η πρωτεύουσα του νησιού), η Σικελία είναι τόσο μεγάλη με τόσο όμορφα και διαφορετικά μέρη να δει κανείς που πιστέψτε με δεν αξίζει να αφιερώσετε πολύ χρόνο για τις μεγάλες πόλεις...

To Be Continued...

Sicilia

2011-11-20T13:07:00.002+02:00

Μια λοιπόν που επέστρεψα ας ξεκινήσω με κάτι πολύ ευχάριστο, ένα ταξιδάκι...

Ένα από τα καλά (ίσως το καλύτερο) που μου συνέβησαν φέτος ήταν το ταξίδι μου στη Σικελία!

Έπειτα από τις συνεχείς προτροπές του καθηγητή μου, όντας Siciliano vero και φανατικός υποστηρικτής του τόπου του, κατάφερε να με πείσει και αποφάσισα να τολμήσω κάτι διαφορετικό, να μην επισκεφτώ απλά ένα νησί (μιας και σε νησί πέρασα σχεδόν την μισή περσινή χρονιά μου, αλλά θα τα πούμε και αυτά κάποια στιγμή) αλλά το μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου!

Σικελία, Σικελία, Σικελία...

Τι να πρωτοπώ; Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω;

Θα προτιμήσω να αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους και ίσως παραθέτω και κάποια σχόλια για να εμπλουτίσω λίγο την περιήγηση μου...

Σημείωση: Για την ιστορία, η εικόνα της ανάρτησης είναι η σημαία της Σικελίας το έμβλημα στη μέση ονομάζεται "Trinacria" (δηλαδή από το ελληνικό "Τρία άκρα") και συμβολίζει ακριβώς αυτό, τα τρία άκρα της Σικελίας (καθότι τριγωνική)!

Il Ritorno

2011-11-19T12:25:00.002+02:00

Επέτρεψα! Ναι, γύρισα πίσω στα ιστολογικά μου λημέρια, γιατί είχα πολύυυ καιρό να γράψω, γιατί έχω την ανάγκη να γράψω και γιατί έχω την ανάγκη να μοιραστώ... λέξεις, εικόνες, εντυπώσεις όλα αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου, δίπλα μου, μέσα μου...

Το θέμα είναι μετά από τόσο καιρό ποιος έχει μείνει να με παρακολουθεί (;), μάλλον κανένας...

Αλλά για να πω την αλήθεια δεν με πειράζει και πολύ, πρωτίστως γράφω για μένα και σιγά σιγά που θα πάει θα με (ξαν)ανακαλύψουν και οι υπόλοιποι, γνωστοί και άγνωστοι!

Και για να μη χαλάμε και τις παραδόσεις ο τίτλος στα ιταλικά "Il ritorno", που θα πει "Η επιστροφή"...

Το κάστρο της ζωής

2011-11-18T11:22:00.021+02:00

Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου». Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις… Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.

Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.
-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «Όχι. Οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»
Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
-«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει… Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.
-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Α!, αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρο θα είναι δωρεάν.»
Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Το ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.
-«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσείς προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα.»
-«Ευχαριστώ...»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.
Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
-«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει.»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.
-«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»
Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την φούστα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.»

Απόσπασμα από το βιβλίο "Βασίσου πάνω μου (Να δώσουμε μια ευκαιρία στην τύχη)" του Χόρχε Μπουκάϊ

Urban Legends

2011-11-17T11:26:00.029+02:00

Η αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης κρύβει µνήµες φωτιάς, πολέµου, εγκατάλειψης, αλλά και πλούτου, θαλπωρής, ξεγνοιασιάς, αναγέννησης. Οι τσιµεντένιοι επιζήσαντες άλλων εποχών στέκονται αγέρωχοι ή παρατηµένοι και αναρωτιούνται µαζί µας τι φέρνει το µέλλον, ενώ φαντάσµατα κατοίκων του παρελθόντος µοιάζουν να τους στοιχειώνουν. ∆έκα από τα πάµπολλα αρχιτεκτονικά διαµάντια της πόλης –ανακαινισµένα ή εγκαταλελειµµένα–, δέκα κτίρια που αγαπάµε και µας θυµίζουν µια άλλη πόλη.

1| Ιταλικό Προξενείο

Το εντυπωσιακό διώροφο αρχοντικό της Β. Όλγας 20 κατασκευάστηκε το 1878, ως εξοχική κατοικία ενός γαλλικής υπηκοότητας Εβραίου εµπόρου, ονόµατι Τζεµποργά. Οι ειδικοί το αποδίδουν στον Ξενοφώντα Παιωνίδη, τον επίσηµο αρχιτέκτονα της ελληνικής κοινότητας Θεσσαλονίκης. Τον ίδιο αιώνα, το σπίτι άλλαξε δυο φορές χέρια, ώσπου κατέληξε, γύρω στο 1901, ιδιοκτησία του ιταλικού κράτους. Έκτοτε λειτούργησε ως Ιταλικό προξενείο µέχρι το σεισµό του 1978, οπότε και εγκαταλείφθηκε αν και δεν υπέστη σοβαρές ζηµιές. Το 1984 δέχτηκε κάποιες µικρές επισκευές, για να µείνει ανεκµετάλλευτο µέχρι σήµερα. Οίκηµα που παραµένει εντυπωσιακό και µέσα στην φθορά του, εντυπώνεται στο µυαλό και συχνά προκαλεί µια φαντασίωση στον ταλαίπωρο αστό: να ζούσα, έστω σήµερα, εκεί µέσα, να µε ξυπνά ο ήλιος από τα ανατολικά παράθυρα, να κάθοµαι στο δυτικό µπαλκόνι το απόγευµα, ρουφώντας τον καφέ µου και ατενίζοντας το Θερµαϊκό...

2| Μέγαρο Στάιν

Ο µοναδικός τσιµεντένιος επιζώντας από τη φωτιά του 1917, στην Πλατεία Ελευθερίας, στέκει σήµερα περήφανος σα να χτίστηκε χτες. Κι όµως, το κτίριο που στεγάζει σήµερα ένα εργαστήρι ελευθέρων σπουδών και µια Τράπεζα, µετρά ακριβώς έναν αιώνα! Χτίστηκε από τον Έρνστ Λόουι για λογαριασµό της αυστριακής εταιρίας Στάιν, την οποία και φιλοξένησε πολλά χρόνια. Κάποτε δέσποζε στην πλατεία, ψηλότερο από όλους τους γείτονές του. Κοιτάζοντάς το από κοντά σήµερα, δύσκολα υποψιάζεσαι πως πάνω από τις αυστηρές του φόρµες, στην ταράτσα, βρίσκεται ένας παιχνιδιάρης τρούλος επηρεασµένος από την Ανατολή, κοσµηµένος µε µια πρασινοκόκκινη σφαίρα που γυαλίζει στον απογευµατινό ήλιο. Μια ασυνήθιστη κατασκευή, σε πλήρη όµως αρµονία µε το αλλόκοτο αρχιτεκτονικό παζλ της πόλης.

3| Όλυµπος-Νάουσα

Το αρχοντικό του Μεσοπολέµου µε τους τρεις ορόφους και την περίτεχνη πρόσοψη είναι σηµείο αναφοράς για τη Θεσσαλονίκη. Αυτό δεν συµβαίνει µόνο επειδή αποτελεί ένα από τα ελάχιστα σωζόµενα µέχρι σήµερα κτίρια της παλιάς παραλίας της πόλης, αλλά και γιατί φιλοξένησε για πολλές δεκαετίες ένα περίφηµο εστιατόριο, το Όλυµπος-Νάουσα, άρρηκτα δεµένο µε την πρόσφατη ιστορία της. Στο ισόγειό του δείπνησαν αµέτρητοι Θεσσαλονικείς, αλλά και επισκέπτες, εκθειάζοντας την µαγείρισσά του κι αφήνοντας παχυλά φιλοδωρήµατα, µέχρι τον Ιούνιο του 1994 που έκλεισε τις πόρτες του. Οµολογουµένως, αποτελεί ένα από τα πιο νοσταλγικά κτίρια για τους παλιότερους. Πολλοί ζήλεψαν την προνοµιακή του θέα στο Θερµαϊκό, αλλά και τη θέση του στον ακριβότερο δρόµο της πόλης µας, όµως το ίδιο έχει παραµείνει ανεκµετάλλευτο έκτοτε, τροφή για φήµες κι αστικούς µύθους περί του µέλλοντός του.

4| Στοά Μαλακοπής

Στην επονοµαζόµενη «Πλατεία Χρηµατιστηρίου» βρίσκεται µία από τις στοές της περιοχής, σχεδιασµένη από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποσέλι, υπεύθυνο για µερικά από τα πιο διάσηµα κτίρια της Θεσσαλονίκης, όπως η σηµερινή Νοµαρχία. Γνωστός για την ικανότητά του να διαφοροποιεί τα κτίρια του ανάλογα µε το χαρακτήρα της περιοχής και τη χρήση τους, ο Ποσέλι έχτισε τη στοά το 1904, για λογαριασµό της Τράπεζας της Θεσσαλονίκης. Το 1954, αφού πέρασε και από τα χέρια της Τράπεζας Χίου, µετατράπηκε από τους νέους ιδιοκτήτες σε στοά µαγαζιών, κάτι που κατέστρεψε το εσωτερικό του και άφησε το εξωτερικό του βορά στο χρόνο και το καυσαέριο. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγµα ενός ιδιαίτερου τύπου τραπεζικού κτιρίου που εµφανίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα στη Θεσσαλονίκη, µε επιβλητικό εξωτερικό διάκοσµο και µεγάλη υαλοσκεπή που µάζευε τις ακτίνες του ηλίου στα ταµεία του πάλαι ποτέ τραπεζικού ιδρύµατος. Η σύνθεση των στοιχείων της κύριας όψης του έγινε µε βάση τα αναγεννησιακά πρότυπα, ενώ το ρολόι στο κέντρο του αετώµατος λέγεται πως σταµάτησε να λειτουργεί την ώρα του µεγάλου σεισµού του 1978.

5| Πειραµατικό Σχολείο

Εκτός από ένα από τα πιο ιδιαίτερα ρυµοτοµηµένα σχολικά συγκροτήµατα της πόλης, το Πειραµατικό Σχολείο αποτέλεσε και σηµαντικό σταθµό στην καριέρα του ∆ηµήτρη Πικιώνη, ενός από τους σηµαντικότερους Έλληνες αρχιτέκτονες. Για πολλούς σήµανε τη στροφή του από το Μοντερνισµό σε πιο παραδοσιακές φόρµες. Στην πραγµατικότητα ο Πικιώνης, γι’ αυτό του το έργο που εκπονήθηκε το 1933, µελέτησε την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Βορείου Ελλάδος, δηµιουργώντας ένα σχολείο που συνδυάζει επιρροές από τις επαύλεις της Καστοριάς και της Βέροιας, µε αναφορές στα µοναστήρια του Αγίου Όρους. Γεωµετρική απλότητα και εσωτερική λειτουργικότητα χαρακτηρίζουν το κτίριο του σχολείου, που αποδεικνύει πως η σύγχρονη αρχιτεκτονική µπορεί να πάρει µαθήµατα καλαισθησίας από το παρελθόν, παραµένοντας πιστή στις σύγχρονες τάσεις.

6| Ευζώνων 34-36

Η οδός Ευζώνων αποτελούσε τµήµα της συνοικίας «Χαµιδιέ», µέρος της παλιάς περιοχής «των Εξοχών», και ανοικοδοµήθηκε µετά την πυρκαγιά του 1917 µε κατοικίες Εβραίων, Ελλήνων και Αρµενίων οικογενειών της ευκατάστατης αστικής τάξης. Τα κτίρια ήταν καλοχτισµένα, µε δύο ή τρεις ορόφους, µε πλευρικούς διαδρόµους και µικρούς κήπους. Το σπίτι που βρίσκεται στην οδό Ευζώνων 34 είναι ένα από τα δύο σηµερινά αποµεινάρια εκείνης της γειτονιάς, που συνόρευε µε χωράφια και ρέµατα. Στους γείτονές του προκαλεί ανάµικτα συναισθήµατα: ως πρώην, πλέον, µονάδα χορήγησης µεθαδόνης του ΟΚΑΝΑ αντιµετωπίστηκε συχνά ως πρόβληµα. Με την όψη του, όµως, τις ιδιαίτερα πλαστικές µορφές του εντυπωσιακού αετώµατος –κορµιά, άλογα, ακόντια και τόξα–, τον περίτεχνο διάκοσµο που δανείζεται από τον κλασικισµό, το µπαρόκ και τη αναγέννηση, και το προσεκτικά σµιλεµένο άγαλµα στην πρόσοψη, προκαλεί µια γλυκόπικρη νοσταλγία ενός τρόπου ζωής πιο απλού και χαλαρωτικού.

7| Μετεωροσκοπείο

Τα χρόνια µετά από την φωτιά του 1917, ο Βενιζέλος απαγόρευσε το χτίσιµο της Θεσσαλονίκης µέχρι να ετοιµαστεί ολοκληρωµένο σχέδιο αστικής αναδόµησης. Το σχέδιο Hébrard, που πήρε το όνοµά του από τον Γάλλο αρχιτέκτονα που το επέβλεψε, συµπεριλάµβανε την ίδρυση πανεπιστηµίου στη Θεσσαλονίκη και υπαγόρευε τους κανόνες δόµησής του. Οι συνθήκες, όµως, δεν το βοήθησαν να πραγµατοποιηθεί. Αντί αυτού, η Πανεπιστηµιούπολη του ΑΠΘ γεννήθηκε αργότερα, αποτελώντας την πρώτη µεγάλης κλίµακας εφαρµογή του µοντέρνου κινήµατος στον ελλαδικό χώρο, σε χρόνια όπου, αρχιτεκτονικά, επικράτησε η ανέγερση κακοσχεδιασµένων, αυστηρών πολυκατοικιών στα αστικά κέντρα. Παρόλα αυτά, ένα από τα αισθητικώς αρτιότερα κτίρια του συµπλέγµατος του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου, είναι το µετεωροσκοπείο, που χτίστηκε το 1954 από τον Ι. Τριανταφυλλίδη. Αποτελεί ένα από τα ελάχιστα κτίρια της πόλης µας που κλείνουν παιχνιδιάρικα το µάτι στη Ροτόντα µε το σχήµα και τη διάταξή τους. Ιδιαίτερη αποδείχτηκε η ικανότητα του αρχιτέκτονα να µην αποτινάξει απόλυτα το παρελθόν, παρά την επικρατούσα τάση της εποχής. Αντιθέτως, απέδειξε τη δυνατότητα των κλασικών τύπων να προσαρµόζονται µε επιτυχία στις ανάγκες σύγχρονων κτιρίων, ακόµα και κτιρίων µε ειδική χρήση, και δηµιούργησε ένα σχέδιο που θαυµάζεται µέχρι και σήµερα.

8| Κρατικό Ωδείο

Στην καρδιά του πάλαι πότε Φραγκοµαχαλά της Θεσσαλονίκης, λίγο πιο πάνω από τα Λαδάδικα, βρίσκεται ένα αποµεινάρι µιας γειτονιάς που στέγαζε µερικούς από τους πλουσιότερους Ευρωπαίους της πόλης. Σήµερα καλεί τους διαβάτες µε την αταίριαστη µε την υπόλοιπη περιοχή ρυµοτοµία του, αλλά και τη µουσική που ξεχύνεται από τα παράθυρά του. Η αρχική του κατασκευή, στα µέσα του 19ου αιώνα, στέγαζε την Οθωµανική Τράπεζα, µέχρι που καταστράφηκε από βόµβα και ξαναχτίστηκε µε τη σηµερινή του µορφή το 1903. Είναι ένα νεοµπαρόκ κτίσµα, σχεδιασµένο από τους Τούρκους αρχιτέκτονες Μπαρούχ και Αµάρ, που επηρεάστηκαν από τη Γαλλική και τη Νεοκλασική σχολή. Μετά το µεγάλο σεισµό του 1978, το εσωτερικό του ανακατασκευάστηκε για να στεγάσει το Κρατικό Ωδείο. Η µικρή του –πλέον– αυλή περιλαµβάνει και τρία αγάλµατα, αλλά δυστυχώς σήµερα δεν απολαµβάνει την ίδια φροντίδα µε το κυρίως κτίριο.

9| Εµνιέτ Χαν

Το κτίριο της οδού Εδέσσης, στα Άνω Λαδάδικα, γνωστό και µε την ονοµασία Μέγαρο Νάτσινα, ανεγέρθηκε το 1896. Είναι χαρακτηριστικό του αρχιτεκτονικού εκλεκτικισµού, του επικρατούντος στιλ της εποχής. Στο τριώροφο αυτό γωνιακό οίκηµα κάνουν εντύπωση οι ανάγλυφες γυναικείες κεφαλές που είναι σα να υποβαστάζουν το προεξέχον γείσο της οροφής, δίνοντας την αίσθηση ενός κτιρίου που, αν και ψηλότερο από τα γύρω, είναι ελαφρύ και φυσικό. Όπως πολλά οικοδοµήµατα της περιοχής, έχει µια υαλωτή στέγη που φωτίζει τον εσωτερικό χώρο, ενώ ιδιαίτερος είναι ο ελλειψοειδής φεγγίτης του και τα κιγκλιδώµατα στις σκάλες και τα παράθυρά του. Ολόκληρη η οδός Εδέσσης αποτελεί ένα παράθυρο στην πάλαι πότε αρχιτεκτονική πολυφωνία της Θεσσαλονίκης, µε τα κτίριά της να παρουσιάζουν µια µεγάλη ποικιλία επιρροών, τύπων και µορφών. ∆υστυχώς, πολλά από αυτά έχουν αλλοιωθεί από αυθαίρετες επεµβάσεις –καθώς µέχρι πριν µερικές δεκαετίες δεν υπήρχε νόµος που να τα προστατεύει, ενώ σήµερα χρησιµοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά ως αποθήκες.

10| Ο πύργος της ευτυχίας µου

Το «Chateau Mon Bonheur», το κτίριο µε το ροµαντικό όνοµα και τα χαρακτηριστικά κόκκινα τούβλα βρίσκεται στον αριθµό 110 της «Λεωφόρου των Εξοχών», της Βασιλίσσης Όλγας µε άλλα λόγια. Σχεδιάστηκε από τον Φρέντερικ Σαρνό ως κατοικία του ∆ηµήτρη Ιωαννίδη. Βρισκόταν, µάλιστα, µπροστά στη θάλασσα, σε µια παραλία που αργότερα επιχωµατώθηκε. Με παρόµοιο τρόπο παρήκµασε και το οίκηµα, παραδοµένο στα χέρια ιδιοκτητών που δεν συµφώνησαν ποτέ για τη χρήση του. Στην ουσία µιλάµε για δύο κτίρια, που όταν πρωτοκατασκευάστηκαν ήταν το ένα κατοικία του ιδιοκτήτη και το άλλο καφέ, µε τραπεζάκια στο πεζοδρόµιο. Έπειτα, χρησιµοποιήθηκε σαν οικοτροφείο, στέγασε πρόσφυγες, και σήµερα η φθαρµένη γοητεία του –και η ευτυχία;– είναι κρυµµένη πίσω από πυκνές φυλλωσιές, αφίσες εκδηλώσεων και πολλά, πάρα πολλά παρκαρισµένα αµάξια.
(Σχετικό άρθρο για την ατυχή κατάληξη του κτιρίου ilovethessaloniki.blogspot.com)

Πηγή: parallaximag.gr, Νικολέτα Δημητρίου, 16/11/2011

Στου δρόμους της πόλης

2011-10-25T22:56:00.002+03:00

...με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας!

Οδός Ανδρεοπούλου, 25/10/2011 Θεσσαλονίκη

Graffiti Goethe Institut, 25/10/2011 Θεσσαλονίκη

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; (χωρίς ρε)

2011-10-21T11:06:00.000+03:00

Είμαστε η συνισταμένη ανθρώπων. Είμαστε οι ζωές των άλλων. Είμαστε και οι άλλοι. Κανένα ποιητικό παραλήρημα δεν ακολουθεί. Καμιά φροϋδική επεξήγηση. Εκτός κι αν ζούσαμε, πράγματι, μέρες 2004. Τότε που αυτοπροσδιοριζόσουν από το ποιους γνωρίζεις, ποια τηλέφωνα έχεις περασμένα στο καθόλου έξυπνο κινητό σου, τότε που το πρώτο τραπέζι πίστα ήταν αξίωμα. Τα κονέ, οι γνωριμίες, η πληθωρική ατζέντα ήταν η ταυτότητα, το διαβατήριο και το βιβλιάριο κοινωνικής ασφάλισης σε μια χώρα στην οποία το ρουσφέτι δεν ήταν μόνο πολιτική, αλλά και κοινωνική συναλλαγή. Πετάγαμε γαρίφαλα στον Ρέμο κι επειδή εκείνος τα επέστρεφε, όπως επιτάσσει το σαβουάρ βιβρ της νύχτας, την επομένη τον αποκαλούσαμε Αντώνη. Ο διοικητής της Τροχαίας σού έσβηνε την κλήση για παράνομη στάθμευση, τα δημοτικά συμβούλια χορηγούσαν άδειες αναψυκτηρίου σε νονούς της νύχτας, σικέ τροχαία με την ανοχή της ιδιωτικής ασφάλειας αναβάθμιζαν τις με λίζινγκ Mercedes και οι τράπεζες προενέκριναν πιστωτικές κάρτες ακόμα και σε ανθρώπους που δεν είχαν φορολογική ενημερότητα. Οι «άκρες» μας στο ΙΚΑ, το ΤΕΒΕ, σε όλα τέλος πάντων τα ιδρύματα με ακρωνύμια μας εξασφάλιζαν απαλλαγές και διευκολύνσεις. Οι γνωστοί μας μας άνοιγαν τις πόρτες του Αθηνών Αρένα, της Πολεοδομίας, της εργασίας με μαύρο χρήμα. Κι όταν κάποιος φουκαράς όρθωνε το αδιάφθορο ανάστημά του, η απάντηση σαν καταπέλτης «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» προηγούνταν του επιτόπιου τηλεφωνήματος στην υψηλά ιστάμενη γνωριμία μας, για να λουφάξει ο φουκαράς στη γωνιά του και να μαστιγωθεί που πήγε να κάνει τη δουλειά του.

Τα «χρυσά τηλέφωνα» εξακολουθούν να βρίσκονται στις επαφές μας. Δεν λειτουργούν πλέον, όχι γιατί το σύστημα, σε κρίση αυτοκριτικής, έπαψε να είναι σαθρό, αλλά επειδή κανείς δεν φαίνεται να έχει εξουσία που να μπορεί να ασκήσει. Και τώρα που περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε γνωριμίες για να βολευτεί ο ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια, διαπιστώνουμε πως όλες αυτές οι επαφές ήταν αέρας. Σήμερα από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» λείπει το «ρε», γιατί είμαστε όλοι γκαρσόνια. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά τους στρώσαμε το τραπέζι και γίναμε οι σερβιτόροι τους.

Πηγή: ΝΤΕΠΥ ΚΟΥΡΕΛΛΟΥ, FreeSunday Νο.154 (15.10.2011)

Επίκαιρα

2011-10-13T10:53:00.000+03:00

"Το πραγματικό κίνητρο της Γερμανίας για να βοηθήσει τους Έλληνες δεν είναι το χρήμα. Είναι η κουλτούρα. Οι Γερμανοί υποφέρουν από εθνική ζήλια. Επί 200 χρόνια αναζητούν το χαμένο κομμάτι της ψυχής τους: το πάθος. Το βρίσκουν συνήθως στον Νότο και ζηλεύουν το χαλαρό πνεύμα και τις ηλιόλουστες ημέρες που απολαμβάνουν οι ανέμελοι Μεσογειακοί τους γείτονες."

Αμερικάνος συγγραφέας και οικονομολόγος Todd Buchholz

Πηγή: Lifo No.265 (6-12.10.2011)

Η ιστορία της τέχνης... συνοπτικά!

2011-09-12T14:06:00.001+03:00

Εγώ, η Ζωίτσα

2011-09-06T22:07:00.002+03:00

Αφιερωμένο στο πιο αξιαγάπητο και γλυκό τετράποδο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου!

"Άνθρωπε αγαπημένε,

Ίσως κάπου να ‘χεις ακούσει

Πως ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Πάντα όταν ζούσα και το άκουγα στενοχωριόμουν.

Κι όχι γιατί δεν είναι αλήθεια

Αλλά γιατί θα ήθελα να ήταν ψέματα.

Αν ήταν αλήθεια, θα υπήρχε ευτυχία στον κόσμο

Επειδή ο καθένας θέλει πολύ στο φίλο του να μοιάσει.

Κι επειδή στο δικό μας σινάφι

Δε κάνουμε πολέμους, δεν καίμε τα δάση

Δεν τρωγόμαστε μεταξύ μας

Δεν επιβουλευόμαστε κακό για τον άλλον.

Αν ήταν ψέματα, ξέρω, εμείς εξορισμένοι κι απάτριδες

Φαντάσματα θα περιφερόμαστε στις ερήμους της γης

Τις ερήμους που εσύ, Άνθρωπε, φτιάχνεις και χαίρεσαι…

Δεν σου κρατάω κακία, Άνθρωπε,

Βλέπεις σε γράφω με κεφάλαιο το Άλφα.

Δε σου ζήτησα τίποτε που δεν έχεις.

Κι αν σου γάβγισα λίγο

Ήταν για να διασκεδάσω το φόβο μου

Άνθρωπε.

Φοβάμαι τους θορύβους που κάνεις με όλες τις μηχανές σου,

Φοβάμαι και το φόβο σου ακόμα και το δικό μου το φόβο.

Ή για να σου ζητήσω ένα κόκκαλο απ’ αυτά που πετάς.

Κι αν σε μύρισα ήταν, αλήθεια, μήπως έχεις κάποια αρρώστια ανίατη;

Κάνε καλού κακού αναλύσεις, θα χαρώ από δω που είμαι, αν σε έσωσα.

Έφυγα όμως, ένα όμορφο δείλι.

Θα θυμάμαι το χαμόγελο το γεμάτο συμπόνια κι αγάπη

Εκείνου που με πήγε στον καλό Άνθρωπο με την άσπρη μπλούζα.

Θα θυμάμαι τον μέγιστο πόνο από την κλωτσιά που μου έδωσες

Άνθρωπε.

Θα θυμάμαι, για να γελάσεις, στο λέω, αλλά μπορεί και να κλάψεις,

Το φίλο μου Μούργο, που μου ‘λεγε μια μέρα με χιόνι πολύ:

Πιο καλά θα ήταν ο Άνθρωπος αν στα τέσσερα βάδιζε,

Πράγμα που εγώ ποτέ δεν το πίστευα

Πολύ περισσότερα για εσένα…

Τώρα πια…

Και στο λέω με την πάσα αλήθεια, τη σκυλίσια μου αλήθεια,

Άνθρωπε:

Είθε στα όνειρά σου να με βλέπεις όχι μ’ εκείνο τον μορφασμό

Αλλά μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο,

Πλατύ όσο μια σκύλου αγκαλιά

Να σε κοιτώ με απέραντη αγάπη, ένα βήμα προτού μ’ ακουμπήσεις

Να το θυμάσαι,

Άνθρωπε.

Εγώ, η Ζωίτσα.

Πάντα ήθελα το καλό για όλο τον κόσμο.

Να το θυμάσαι.

Και το δικό σου…"

Δικέλης Βλιχός

Πηγή: ΡΟΥΠΑΚΙ, Για την Σάμη και τα χωριά μας...
sami-roupaki.blogspot.com (6/9/2011)

Εφτά πράγματα που δεν πρέπει να έχεις

2011-08-08T14:03:00.000+03:00

Σύμφωνα με το μεγάλο Ινδό ηγέτη, Μαχάτμα Γκάντι τα παρακάτω συνιστούν τα 7 αμαρτήματα της κοινωνίας. Στην κοινωνία που αυτός οραματίστηκε οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν:

Πλούτο χωρίς μόχθο
Απόλαυση χωρίς συναίσθημα
Εμπόριο χωρίς ήθος
Γνώση χωρίς χαρακτήρα
Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά
Λατρεία χωρίς θυσία
Πολιτική χωρίς αρχές

Πηγή: Perierga.gr

Κάποιος γνώριζε ότι θα φτάναμε ως εδώ από το 1910!!!

2011-07-18T21:24:00.016+03:00

Σχεδόν 100 χρόνια πριν ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919), ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως «σύγχρονος Αριστοφάνης» έγραψε το 1910 ένα εξαιρετικό ποίημα που αποτύπωνε με γλαφυρό τρόπο την ζωή του Έλληνα με τίτλο "Ποιος είδε κράτος λιγοστό"...

Πόσο σύγχρονα άραγε φαίνονται όλα αυτά;

Αφιερώστε λίγο χρόνο και ρίξτε του μια ματιά...

"Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν,

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;"

Πηγή: iloveThessaloniki.blogspot.com (7 Ιουλίου KourtGeo)

Kalimera

2011-06-10T09:20:00.003+03:00

Για τον τουρισμό μας...

Κάθε πρωί που κίναγα vα πάω στη δουλειά...

2011-05-25T19:37:00.002+03:00

... φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάικα...

16/5

17/5

17/5 (2)

11/6

5/7

Αποφθέγματα #29

2011-04-13T13:10:00.000+03:00

Το να συνδυάσεις τη σοφία με τη δύναμη σπάνια πετυχαίνει, ακόμη και τότε, όμως, κρατάει πολύ λίγο. -Albert Einstein-
Ο έξυπνος το παραδέχεται, ο πονηρός δικαιολογείται, και ο ανόητος επιμένει.
Εμπειρία είναι αυτό που αποκτάς , όταν δεν αποκτάς αυτό που θες. -Αρκάς-
Το θάρρος είναι επιβολή στον φόβο σου, όχι απουσία φόβου.
Αν ότι βλέπεις ταιριάζει γάντι με την πραγματικότητα που περισσότερο σε βολευεί, τότε μην πιστεύεις στα μάτια σου. -Μπάντουιν-

You in Thessaloniki

2011-03-04T12:05:00.003+02:00

Διαγωνισμός τραγουδιού

2011-02-27T12:44:00.001+02:00

Μια φορά έφτασε στη ζούγκλα μια κουκουβάγια που είχε ζήσει αιχμάλωτη και εξήγησε σε όλα τα ζώα τις συνήθειες των ανθρώπων.
'Ελεγε, για παράδειγμα, ότι στις πόλεις οι άνθρωποι ταξινομούσαν τους καλλιτέχνες με βάση τη δεξιοτεχνία τους, με στόχο να ξεχωρίσουν τους καλύτερους σε κάθε τομέα - ζωγραφική, σχέδιο, τραγούδι..
Η ιδέα να υιοθετήσουν ανθρώπινες συνήθειες κέρδισε τα ζώα και ίσως για αυτό οργάνωσαν αμέσως ένα διαγωνισμού τραγουδιού. Δήλωσαν συμμετοχή όλοι οι παρόντες, από το καναρίνι ως το ρινόκερο.
Με την καθοδήγηση της κουκουβάγιας αποφάσισαν ότι ο διαγωνισμός θα γινόταν με γενική μυστική ψηφοφορία όλων των διαγωνιζόμενων. Δηλαδή, η κριτική επιτροπή θα ήταν οι ίδιοι οι διαγωνιζόμενοι.
Έτσι κι έγινε. Όλα τα ζώα, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, ανέβηκαν στο βάθρο και τραγούδησαν κερδίζοντας ένα μικρό ή μεγάλο χειροκρότημα του κοινού. Μετά, έγραψαν την προτίμησή τους σε ένα χαρτάκι και το έριξαν, διπλωμένο, σε μια μεγάλη κάλπη που τη φύλαγε η κουκουβάγια.
Όταν ήρθε η στιγμή της καταμέτρησης, η κουκουβάγια ανέβηκε στην πρόχειρη σκηνή και, με τη βοήθεια δύο ηλικιωμένων πιθήκων, άνοιξε την κάλπη για να βγει το αποτέλεσμα εκείνης της "αδιάβλητης εκλογικής διαδικασίας", της "γενικής και μυστικής ψηφοφορίας" που ήταν "υπόδειγμα δημοκρατίας", όπως είχε ακούσει να λένε οι πολιτικοί στις πόλεις.
Ένας από τους δύο γέροντες τράβηξε το πρώτο ψηφοδέλτιο και η κουκουβάγια φώναξε:
"Η πρώτη ψήφος, αδέλφια, είναι για το φίλο μας το..γάιδαρο!"
Έπεσε σιωπή και ακολούθησαν μερικά διστακτικά χειροκροτήματα.
"Δεύτερη ψήφος: Ο γάιδαρος!"
Γενική σαστιμάρα.
"Τρίτη: Ο γάιδαρος!"
Οι παρόντες άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, έκπληκτοι στην αρχή, με βλέμμα επιτιμητικό ύστερα και τέλος, όταν συνέχισαν να βγαίνουν ψήφοι υπέρ του γαϊδάρου, όλο και πιο ντροπιασμένοι.
Όλοι ήξεραν ότι δεν υπήρχε χειρότερη φωνή από το απαίσιο γκάρισμα του κι ωστόσο, η μία μετά την άλλη, οι ψήφοι τον εξέλεγαν καλύτερο τραγουδιστή.
Κι έτσι, τελικά, μόλις τελείωσε η καταμέτρηση, βγήκε η απόφαση ύστερη από "ελεύθερη απόφαση της αδέκαστης επιτροπής κριτών" ότι ο γάιδαρος με το παράτονο και ενοχλητικό γκάρισμα ήταν ο νικητής.
Και ανακηρύχθηκε ως "η καλύτερη φωνή της ζούγκλας και των περιχώρων."
Η κουκουβάγια εξήγησε μετά τι είχε συμβεί. Κάθε διαγωνιζόμενος, θεωρώντας τον εαυτό του αδιαμφισβήτητο νικητή, είχε δώσει την ψήφο του στον χειρότερο του διαγωνισμού, που δεν θα αποτελούσε απειλή για τη νίκη του.
Η εκλογή ήταν σχεδόν ομόφωνη. Μόνο δύο ψήφοι δεν ήταν για το γάιδαρο. Η μία ήταν η δική του. Επειδή πίστευε ότι δεν είχε τίποτα να χάσει, ψήφισε με ειλικρίνεια τη γαλιάντρα. Η άλλη, ήταν του ανθρώπου, ο οποίος φυσικά είχε ψηφίσει τον εαυτό του...
"Βλέπεις, λοιπόν, Ντεμιάν. Αυτό σημαίνει μιζέρια στην κοινωνία μας. Όταν νιώθουμε τόσο σπουδαίοι και δεν αφήνουμε χώρο για τους άλλους, όταν πιστεύουμε ότι αξίζουμε πολλά και δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, όταν φανταζόμαστε πως ήμαστε υπέροχοι και δεν δεχόμαστε σε καμία περίπτωση να μείνει απραγματοποίητη η επιθυμία μας, τότε πολύ συχνά, η ματαιοδοξία, η μικροψυχία, η ηλιθιότητα και η ποταπότητα μας κάνουν μίζερους. Όχι εγωιστές, Ντεμιάν, αλλά μίζερους. Μί - ζε - ρους!"

Απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο του Jorge Bucay "Να σου πω μια ιστορία"

Le Citazioni Più Belle Dei Libri #1

2011-02-03T11:53:00.001+02:00

Oggi niente pensieri negativi. Non permettere a un cielo grigio di tenerti in ostaggio. Non ci sono ricordi che tu non possa affrontare. Un passo alla volta. Mantieni regolare il battito cardiaco e continua per la tua strada.

Il Mambo degli Orsi di Joe R. Lansdale

Καλή Χρονιά

2011-01-03T11:18:00.000+02:00

Σε όσους τους αρέσει ο ύπνος, αλλά ξυπνούν πάντα με καλή διάθεση,

όσους χαιρετούν ακόμα με ένα φιλί,

όσους δουλεύουν πολύ, αλλά δεν ξεχνούν το νόημα της ζωής,

όσους κολλάνε στην κίνηση και βρίσκουν ευκαιρία να τηλεφωνήσουν σε φίλους,

όσους κλείνουν την τηλεόραση για να πουν δυο κουβέντες,

όσους είναι ευτυχισμένοι ακόμα και όταν καταφέρνουν τα μισά,

όσους τραγουδούν δυνατά κι ας μην έχουν καλή φωνή,

όσους τα βλέπουν μαύρα μόνο όταν είναι σκοτάδι,

όσους έχουν τον ενθουσιασμό ενός παιδιού και την ωριμότητα ενός μεγάλου,

όσους έχουν καταλάβει ότι δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα,

όσους δεν περιμένουν τα Χριστούγεννα για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι,

αλλά προσπαθούν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

ΟΛΟΨΥΧΑ...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Οι συνήθειες των Χριστουγέννων

2010-12-20T13:14:00.002+02:00

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα σχετικά με τα Χριστούγεννα και τις συνήθειες των Ελλήνων διεξήχθη από την εταιρεία "Focus Bari". H έρευνα έγινε στις 5 και 6 Δεκεμβρίου σε πανελλαδικό επίπεδο, σε άντρες και γυναίκες άνω των 15 ετών, με τη μέθοδο των online συνεντεύξεων. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα αποτελέσματα της, το 36% των ερωτηθέντων έχει ήδη στολίσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο από το πρώτο Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου. Για το στολισμό του, οι δύο στους πέντε χρησιμοποιούν κάθε χρόνο τα ίδια στολίδια, ενώ άλλοι τόσοι προχωρούν στην αγορά νέων. Ένας στους πέντε απάντησε ότι διατηρεί στολίδια με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία, δηλαδή στολίδια που του θυμίζουν την παιδική του ηλικία. Στο διαχρονικό δίλημμα "μελομακάρονα ή κουραμπιέδες", οι ερωτηθέντες στην πλειοψηφία τους επέλεξαν τα πρώτα. Οκτώ στους δέκα αναφέρουν είτε ότι ετοιμάζουν οι ίδιοι τα χριστουγεννιάτικα γλυκά ή ότι τα έχει φτιάξει κάποιος άλλος συγγενής. Μόνο δύο στους δέκα προτιμούν να τα αγοράζουν έτοιμα από ζαχαροπλαστείο. Σχετικά με τα κάλαντα, μόλις το 7% των ερωτηθέντων δεν έχει πει ποτέ κάλαντα. Το 34% τα είπε τελευταία φορά στο δημοτικό και το 39% στο γυμνάσιο. Δύο στους δέκα δεν πίστεψαν πο΄τε στον Άγιο Βασίλη, ενώ για τους επτά στους δέκα η εικόνα του παχουλού κυρίου με την κόκκινη στολή και τα λευκά γένια με τα δώρα γκρεμίστηκε στο δημοτικό. Για επτά στα δέκα σπίτια πάντως ο Άγιος Βασίλης... φέρνει τα δώρα την Πρωτοχρονιά, ενώ μόνο τρία από τα δέκα δώρα καταφτάνουν τα Χριστούγεννα. Ένα ποσοστό 47% παραδέχεται πως έχει γράψει γράμμα στον Άγιο Βασίλη έστω και για μία φορά στη ζωή του. Φέτος, εξαιτίας της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας ένας στους δύο έχει αποφασίσει να μείνει στο σπίτι και ν' αγοράσει δώρα σε τιμή ευκαιρίας. Ένας στους δέκα ερωτηθέντες φαίνεται πως θα... πει τα κάλαντα, ώστε ν' αναπληρώσει το δέκατο τέταρτο χαμένο μισθό...

Πηγή: Editorial Διαδρομές #372, 19/12/2010

Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών

2010-12-03T16:52:00.015+02:00

Η διαπίστωση των λαθών στην ιστορική διαδρομή μιας πόλης μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμη για την επιλογή του καταλληλότερου δρόμου προς την ανάπτυξη και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Μια αναδρομή στις ευκαιρίες που απώλεσε διαχρονικά η Θεσσαλονίκη, ώστε να ξαναγίνει μια ευρωπαϊκή μητρόπολη, αποδεικνύει του λόγου το αληθές...

Αν πιστέψει κανείς την αντίστροφη μέτρηση δίπλα στο σήμα της TV100, τότε τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές απομένουν 424 ημέρες για να γιορτάσει η Θεσσαλονίκη 100 χρόνια ελευθερίας. Η πόλη έχει πλούσια ιστορία για να γιορτάσει, αλλά ταυτόχρονα και μία σύγχρονη πραγματικότητα που θα πρέπει να προβληματίσει τους φορείς και τους πολίτες της.

Οι μεταμορφώσεις της πόλης
Από τον Οκτώβριο του 1912 που η Θεσσαλονίκη πέρασε υπό ελληνική κυριαρχία, η πόλη έχει υποστεί μία σειρά από θετικές και αρνητικές μεταμορφώσεις που την έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση. Η καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, Αλέκα Καραδήμου- Γερόλυμπου, σε μία ομιλία της στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σκιαγράφησε με πολύ εύστοχο και γλαφυρό τρόπο την πορεία της Θεσσαλονίκης από την μπελ επόκ μέχρι τη σημερινή αναρχία. Οι ίδιες θέσεις αναπτύσσονται και σε ένα κεφάλαιο του συλλογικού τόμου “Η Θεσσαλονίκη στο Μεταίχμιο” . Η πόλη της μπελ επόκ και της εποχής του “Ανατολικού Ζητήματος” (1869-1912) έδωσε τη θέση της στην υπό ελληνική κυριαρχία πολυεθνική Θεσσαλονίκη που ήταν πρωτοπόρος στην ευρωπαϊκή πολεοδομία (1912-1922). Μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, η πόλη παραδόθηκε στην κυριαρχία του μπετόν (1950-1990) για να “αναδυθεί, τέλος, η διάσπαρτη πόλη του τυχαίου και της ιδιοτέλειας” (1990-σήμερα). Η ίδια πόλη ακολούθησε τόσο διαφορετικές διαδρομές μέσα σε ενάμιση αιώνα.
Σε όλη αυτή την πάροδο των ετών, μπορούν να εντοπιστούν αναρίθμητες χαμένες ευκαιρίες ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης. Αν εστιάσει κανείς την προσοχή του στο δεύτερο μισό του αιώνα ανεξαρτησίας της πόλης, θα διαπιστώσει μία επίμονη αστοχία στις περισσότερες σημαντικές επιλογές για το δρόμο εξέλιξης που θα έπρεπε να ακολουθηθεί.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 ξηλώνεται το δίκτυο του τραμ, μια και ο ΟΑΣΘ ανέλαβε το μονοπώλιο στις αστικές συγκοινωνίες της πόλης. Έτσι, η Θεσσαλονίκη από πολύ νωρίς έχασε ένα βολικό, φτηνό και κυρίως οικολογικό μέσο μαζικής μεταφοράς για λόγους που σίγουρα δεν αφορούσαν τη λειτουργικότητα του ίδιου του μέσου. Τι κι αν η κατά κύριο λόγο η ισόπεδη μορφολογία της πόλης πρόσταζε διαφορετικά...
Σταδιακά, οι τοπικοί άρχοντες αποφάσισαν την κατάργηση της θαλάσσιας, αστικής και περιαστικής συγκοινωνίας. Και πάλι το μονοπώλιο του ΟΑΣΘ έπαιξε καθοριστικό ρόλο και ακόμη και σήμερα μπλοκάρει τις όποιες προσπάθειες αναβίωσης του συγκεκριμένου μέσου. Κι αν η αποξένωση από το Θερμαϊκό κόλπο δε δείχνει να ενδιαφέρει πολλούς, κανείς δεν μπορεί να παραβλέπει πως η κατάργηση της θαλάσσιας συγκοινωνίας ήταν ένα πρώτο βήμα για την απαξίωση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης.
Η άναρχη δόμηση είναι ένα αναμφισβήτητο χαρακτηριστικό της σύγχρονης Θεσσαλονίκης. Η επέκταση της πόλης πραγματοποιήθηκε χωρίς έναν κεντρικό σχεδιασμό. Το σχέδιο Εμπράρ, που εκπονήθηκε και εφαρμόστηκε για την αναμόρφωση της Θεσσαλονίκης μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917, παραμένει μέχρι και σήμερα η τελευταία συγκροτημένη προσπάθεια αστικού σχεδιασμού. Ο Ερνέστ Εμπράρ κόμισε μία ολοκληρωμένη φιλοσοφία ανάπτυξης για τη Θεσσαλονίκη. Και ως φόρο τιμής εισέπραξε ένα σκοτεινό σοκάκι στα Άνω Λαδάδικα...

Μεγαλόπνοα σχέδια
Το Ρυθμιστικό Σχέδιο και τα Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια αποδείχτηκαν ψιλά γράμματα μπροστά στις de facto πολιτικές αποφάσεις. Έτσι, ποικίλες πολιτικές σκοπιμότητες κατέστρεψαν το σχέδιο της πόλης και έπνιξαν πολλές περιοχές, με πρώτο και καλύτερο το ιστορικό κέντρο, στο τσιμέντο. Τις πάσης φύσεως σκοπιμότητες τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο μπορεί να τις διαβάσει κανείς πίσω από τα δεκάδες σχέδια που είτε δεν εφαρμόζονται είτε ακόμη κι όταν εφαρμόζονται το μόνο που κάνουν είναι να πλήττουν ακόμη περισσότερο την εικόνα της πόλης. Τα παραδείγματα πολλά...
Η μετεγκατάσταση της ΔΕΘ μακριά από το κέντρο της πόλης έχει καταντήσει ανέκδοτο πια. Και σήμερα υποτίθεται ότι η συμφωνία υπάρχει, ο χώρος έχει βρεθεί, όμως τα περίπτερα καταλαμβάνουν ακόμη το χώρο όπου ο Εμπράρ είχε οραματιστεί το μητροπολιτικό πάρκο της Θεσσαλονίκης.
Η υποθαλάσσια αρτηρία ευτυχώς αποτράπηκε από τη δυναμική κίνηση πολιτών εναντίον της. Ένα έργο που, όπως σωστά υποστήριζε η ομότιτλη ταινία, ήταν “μία τρύπα στο νερό”, αλλά και θα υποθήκευε το μέλλον της πόλης. Ακόμη δεν έχει δοθεί η παραμικρή εξήγηση για τη λογική, στην οποία βασίστηκε ο σχεδιασμός της συγκεκριμένης υποθαλάσσιας. Προίκα της υπόθεσης μία παχυλή αποζημίωση στην ανάδοχο εταιρία για τη μη τέλεση του έργου βάσει της υπογεγραμμένης σύμβασης...
Τα εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα αποτελούν μερικούς από τους τελευταίους δημόσιους χώρους της Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία είκοσι χρόνια σχέδια επί σχεδίων και διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων συντηρούν απλά ρετρό εικόνες και χορταριασμένα οικόπεδα σε πολλά σημεία της πόλης.
Το νέο δημαρχείο είναι μία πονεμένη ιστορία. Η Θεσσαλονίκη μπορεί αυτή τη στιγμή να έχει το μεγαλύτερο και το πιο σύγχρονο δημαρχείο στην Ευρώπη χωρίς να είναι ούτε η μεγαλύτερη ούτε η πιο εξελιγμένη πόλη στην ήπειρο αυτή. Η πρωτοφανής σπατάλη των ούτως ή άλλως περιορισμένων πόρων, τόσο της τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και των εκάστοτε κυβερνήσεων, προσέφερε ένα έργο που δε θα έπρεπε να καταλαμβάνει θέση στη λίστα με τις προτεραιότητες του δήμου Θεσσαλονίκης.

Εμείς οι πολίτες
Ένας παράγοντας, όμως, με τη δική του ξεχωριστή σημασία, που μάλιστα οξύνει τα προβλήματα της πόλης τα τελευταία χρόνια είναι η νοοτροπία των Θεσσαλονικέων. Δεν αισθανόμαστε πολίτες, αλλά παραμένουμε απλοί κάτοικοι, φιλοξενούμενοι της Θεσσαλονίκης. Αυτή η απόσταση είναι η αιτία για πολλά χρονίζοντα προβλήματα της καθημερινότητας. Η μετάλλαξη των κατοίκων σε πολίτες είναι καθαρά και μόνο θέμα διάθεσης και αντίληψης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι της πόλης να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται το δημόσιο χώρο ως δικό τους χώρο, ως χώρο δημιουργίας και... ζωής. Να ζήσουν ανάμεσα στα κτίρια και όχι μόνο μέσα σε αυτά. Η συγκυρία δεν επιτρέπει πολλές απαιτήσεις για έργα, αλλά προκαλεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά για αυτοοργάνωση και πράξεις. Μικρές πράξεις που μπορούν να βελτιώσουν έστω και λίγο την καθημερινότητα.
Οι πόλεις δεν καταστρέφονται από μόνες τους. Οι άνθρωποι τις ομορφαίνουν ή τις καταστρέφουν. Η ιστορία της πόλης δείχνει το δρόμο. Η Θεσσαλονίκη μεταμορφώθηκε και εξελίχθηκε σε πολύ δυσμενέστερες συνθήκες από τις σημερινές. Επέστρεψε στην ευημερία μετά από πολέμους, μία μεγάλη πυρκαγιά και έναν μεγάλο σεισμό. Σήμερα, το στοίχημα είναι να μπορέσει η πόλη να ανακάμψει από τη λεηλασία των ίδιων της των κατοίκων. Ο κύκλος κλείνει και άλλη ευκαιρία για να πάει χαμένη δεν υπάρχει...

Μιχάλης Γουδής

ΜΕΤΕΩΡΟ ΚΑΙ ΣΚΙΑ
Η Θεσσαλονίκη μου θυμίζει συχνά τις ανύπαντρες κόρες της ελληνικής επαρχίας του εξήντα. Τότε που έβγαιναν παγανιά γαμπροί και έταζαν λαγούς με πετραχήλια και τις μνηστεύονταν παίρνοντας την τιμή, την υπόληψη και ότι ψιλά διέθεταν στα μπαούλα τους, ενώ κατόπιν τις άφηναν ατιμασμένες στα κρύα του λουτρού και μην τον είδατε τον Παναή. Κάπως έτσι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, από τα μέσα του εβδομήντα, που πρωτοεγγράφηκε το Μετρό σε προϋπολογισμό του κράτους και εξαγγέλθηκε επισήμως, μέχρι σήμερα, η πόλη έζησε τρομερά συνοικέσια και ερωτοτροπίες με το μέλλον της. Δεκάδες υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι και νομάρχες της έταξαν τα πάντα. Δακτύλιους, υπερθαλάσσιες, υποθαλάσσιες, γέφυρες ζεύξης, προαστιακούς, αεροδιάδρομους, λιμάνι γεμάτο κρουαζιερόπλοια, πεζόδρομους, αναπλάσεις, τραμ,
καραβάκια, νέα πολεοδομικά σχέδια, master plan, μητροπολιτική αναβάθμιση, πρωτεύουσα των Βαλκανίων, συν-βασιλεύουσα. Τα περισσότερα σχέδια που εξαγγέλθηκαν ποτέ στην ελληνική επικράτεια εξαγγέλθηκαν σε τούτη την πόλη και τα λιγότερα που υλοποιήθηκαν επίσης. Είναι μια πόλη πολλαπλά ξεγελασμένη, μια πόλη που έχει χάσει τον προσανατολισμό και την προσωπικότητα της, μια πόλη σε ένα διαρκές μεταίχμιο, που κρατά πενήντα χρόνια τώρα. Μια πόλη μετέωρη. Μια πόλη που γιορτάζει του χρόνου την απελευθέρωση της εκατό χρόνια πριν, αλλά τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να αναρωτηθεί κανείς υπεύθυνα: απελευθερώθηκε ποτέ στα αλήθεια; Υπήρξε όντως ελεύθερη τα τελευταία εκατό χρόνια ή μήπως οι εξαρτήσεις της από παντός είδους εξουσίες και συγκυρίες δεν την επέτρεψαν ποτέ να γνωρίσει εκείνον τον αέρα της ελευθερίας που θα την οδηγούσε μια νέα περίοδο λάμψης; Και αν όντως δεν έχει συμβεί ποτέ η αληθινή της απελευθέρωση μήπως τούτη η στιγμή της περισυλλογής με την αφορμή μια επέτειο είναι η στιγμή αυτή; Τα λόγια μοιάζουν να έχουν τελειώσει. Και οι υποσχέσεις. Τώρα μοιάζει να είναι η στιγμή των αποφάσεων.

Γιώργος Τούλας

Πηγή: Περιοδικό Parallaxi Δεκέμβριος 2010 #165

Rene Aubry - Apres la pluie II

2010-11-06T11:46:00.004+02:00

Thoughts on a cloudy day...

2010-10-07T22:40:00.005+03:00

Βροχερό απόγευμα, τις δύο τελευταίες μέρες ο καιρός είναι στις "μαύρες" του... Παίρνω το λεωφορείο από την καθιερωμένη στάση, περιμένω κανά πεντάλεπτο. Έρχεται, κάθομαι δίπλα στο παράθυρο... (μ' αρέσει να είμαι στο αστικό και έξω να βρέχει, αρκεί όταν θα χρειαστεί να βγω να έχει σταματήσει η βροχή), βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου και ξεχνιέμαι υπό τους ήχους των Hooverphonic και του Finley Quaye, τα μόνα που καταφέρουν να διαταράξουν τη μουσική μου nirvana είναι η φωνητική αναγγελία των στάσεων και ο ήχος της μηχανής όταν γκαζώνει.
Σε μια στάση ανεβαίνει ένας παππούς με λαδί καμπαρντίνα, κάτι καφέ χοντροκούπικα παπούτσια και μια βαλίτσα προφανώς άδεια, με ροδάκια και ζώα της ζούγκλας ανάγλυφα πάνω. Έπειτα από λίγο ανεβαίνει μια κοπελίτσα εκεί γύρω στα 16 με ένα σκουλαρίκι στο μάγουλο (καλά όλα τ' άλλα, αλλά το σκουλαρίκι στο μάγουλο ποτέ δεν το κατάλαβα...) και προσπαθεί να βγάλει εισιτήριο στην αυτόματη μηχανή έκδοσης εισιτηρίων.
Μετά από μερικές στάσεις διαπιστώνω πως ένα κτίριο από αυτά τα λίγα εναπομείναντα παλιά, που πάντα αναρωτιέσαι γιατί δεν τα αναπαλαιώνουν να ομορφύνουν την πόλη μόλις κατεδαφίστηκε... πάει το φάγαν και αυτό, "με γεια την πολυκατοικία" σκέφτομαι!

Μετά τη Νομαρχία το λεωφορείο στρίβει Βασ. Όλγας και ο δρόμος για έναν ανεξήγητο λόγο είναι άδειος, μόνο μερικά κόκκινα φωτάκια αυτοκινήτων φαίνονται στο βάθος...
Κάποια στιγμή μου έρχεται στο μυαλό η Ιταλία (μη ρωτάτε γιατί... είναι συχνό φαινόμενο σε μένα) και διερωτώμαι πως θα ήταν η ζωή μου και η καθημερινότητα μου αν για παράδειγμα ζούσα στη Ρώμη...; Θα έκανα τις ίδιες σκέψεις; Θα κοιτούσα τον παππού με τα χοντροπάπουτσα και την κοπέλα με το σκουλαρίκι ή θα ήμουν τελείως απορροφημένη στο να κοιτάζω τις αξιοθαύμαστες εναλλαγές στο παράθυρο μου; Ποιος ξέρει...;
Φτάνω Ανάληψη κάπου εδώ πρέπει να κατέβω και αφήνω τις σκέψεις ανολοκλήρωτες, πατάω το κουμπάκι (ευτυχώς εντωμεταξύ έχει σταματήσει να βρέχει), έπειτα από λίγο κατεβαίνω έτοιμη να αντιμετωπίσω μια νέα πραγματικότητα....

Κεφαλονιά {Phototour Part 4}

2010-10-04T22:58:00.001+03:00

Πάμε παρακάτω... ή μάλλον παραπάνω στα βόρεια του νησιού και συγκεκριμένα στο περιβόητο Φισκάρδο, το μικρό γραφικό λιμανάκι με τις μοναδικές ταβερνούλες και την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα!

Μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες απ' το καλοκαίρι μου στην Κεφαλονιά...

δες και την Σάμη, το Αργοστόλι και την Παραλία του Μύρτου.

Συνεχίζεται...

2010-09-30T22:17:00.003+03:00

There is a "lie" in believe,
"over" in lover,
"end" in friend,
"us" in trust,
and "if" in life...

Αποφθέγματα #28

2010-09-29T19:28:00.001+03:00

Όποιος κατάφερε το καλύτερο στην εποχή του, είναι σαν να έζησε σε όλες τις εποχές. -Schiller-
Από τους ανθρώπους δεν λείπει η δύναμη, λείπει η θέληση. -V.Hugo-
Οι άνθρωποι προσπαθώντας να αποφύγουν τον θάνατο, τον κυνηγούν. -Δημόκριτος-
Να μην επιδιώκεις να φαίνεσαι ανώτερος από τους κακούς, αλλά μάλλον να λυπάσαι, όταν είσαι κατώτερος από τους καλούς. -Γρηγόριος Θεολόγος-
Σε ένα πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι πάντα η αλήθεια. -Hiram Johnson-

Κεφαλονιά {Phototour Part 3}

2010-09-28T18:14:00.003+03:00

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, καλή η Σάμη και το Αργοστόλι αλλά να δούμε και καμιά παραλία... πάμε λοιπόν στην πιο διάσημη και μαγευτική παραλία του νησιού τον Μύρτο!

Καλά λένε μερικοί ναυτικοί που έχουν γυρίσει και ξέρουν "ποια Καραϊβική και ποια Hawaii, σαν τα Ελληνικά νησιά δεν έχει..."

Μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες απ' το καλοκαίρι μου στην Κεφαλονιά...

Συνεχίζεται...

Gli amici veri si vedono nelle difficoltà

2010-09-27T11:08:00.003+03:00

"Οι αληθινοί φίλοι στις δυσκολίες φαίνονται"

Πόσο αλήθεια είναι αυτό... και ας λέει ο Eco ότι είναι πιο εύκολο να προσποιηθείς μια κατανόηση και παρηγοριά στη δυσκολία παρά να χαρείς με την χαρά του άλλου!

Για ακόμα μια φορά έπεσα έξω όσον αφορά μια φιλία μου...

Βλέπεις δεν αρκεί να είναι ο άλλος καλόκαρδος (βασικό κριτήριο με βάση το οποίο επιλέγω τις φιλίες μου) αλλά να έχει και καλό χαρακτήρα... αυτά τα δύο δεν πάνε απαραιτήτως μαζί, μέχρι τώρα μάλλον σπάνιο φαινόμενο θα το έλεγα!

Δεν μ' αρέσει να κρίνω αυστηρά τους ανθρώπους, γιατί ως γνωστόν ουδείς τέλειος... αλλά πιστεύω πως έχω το δικαίωμα να θυμώνω και να απογοητεύομαι απ' τη στιγμή που πρώτα απ' όλα είμαι πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου...

Προσπαθώ να είμαι πραγματικά αντικειμενική κατά το δυνατό πάντα, να μπαίνω στη θέση του άλλου και να κοιτάω τα πράγματα και απ' την δική του οπτική γωνία! Αυτό το τελευταίο πολλές φορές με φθείρει γιατί τελικά δικαιολογώ και συγχωρώ περισσότερα στους άλλους παρά στον εαυτό μου.

Μα κουράστηκα πια...! Κουράστηκα να μπαίνω μονίμως εγώ στη θέση των άλλων, ας μπει επιτέλους και κάποιος στη θέση τη δική μου... ή έστω ας γίνει λίγο παραπάνω υπομονετικός-συγχωρητικός στις παραξενιές μου και στα λάθη μου...

Τι σόι φιλία είναι αυτή που στη πρώτη δυσκολία, στο πρώτο μου λάθος (το παραδέχομαι), λακίζεις, με αγνοείς επιδεικτικά και μιλάς άσχημα πίσω από την πλάτη μου...;

Το έχω δει πολλές φορές το έργο και το βαρέθηκα, μου θυμίζει κυκλοθυμικές φιλίες απ' τα χρόνια της εφηβείας, τότε έδινα ευκαιρίες και προσπαθούσα να διορθώσω τα πράγματα...

Τώρα εδώ που έχω φτάσει ξέρω να κρίνω αν αξίζει το κόπο να δώσω ευκαιρίες και να προσπαθήσω, και πίστεψε με χωρίς να θέλω να φανώ σκληρή, πιστεύω πως δεν αξίζει...

Γι' αυτό τα αφήνω όλα πίσω μου και προχωράω με το βλέμμα μπροστά στις νέες ευκαιρίες και προκλήσεις που σιγά-σιγά εμφανίζονται στο δρόμο μου...

Λάθος Εποχή

2010-09-26T21:28:00.003+03:00

Λάθος εποχή ήταν να βρεθούμε
Λάθος εποχή είναι αυτή που ζούμε
Τι να πω εγώ, τι να πεις κι εσύ

Λάθος εποχή τ' όνειρο τελειώνει
λάθος εποχή τι να ξημερώνει

Ποιος μπορεί να πει, ποιος μπορεί να δει;

Κι έτσι σ' αγαπώ κι έτσι σε αγγίζω
κι αν σε χάνω εδώ κάπου σε κερδίζω

Λάθος εποχή ξεκινάμε πάλι
Λάθος εποχή πάμε για μιαν άλλη
Φτάνει εγώ κι εσύ να 'μαστε μαζί

Μουσική, στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης

Φνινοπωρινές σκέψεις...

2010-09-22T10:45:00.000+03:00

Όμορφα αποσπάσματα άρθρων του "φθινοπωρινού τύπου".

"... Τελικά ωραία εποχή το φθινόπωρο, εποχή για νέα ξεκινήματα. Τελικά σχετικό πράγμα και οι εποχές... Είναι θέμα μεθόδου, με λίγη καλή διάθεση τις φέρνουμε στα μέτρα μας.

Οι εποχές ρυθμίζονται ανάλογα με τη διάθεση της καρδιάς μας..."

> Κοσμάς Βίδος, ΒΗΜagazino <

"... Κανονικά οι κάμερες θα έπρεπε να είναι στο δρόμο και όχι στα στούντιο. Να παρακολουθούν πραγματικές ζωές. Την Παταγονία της ζωής μας. Από την άλλη το νέο κλισέ λέει πως η κρίση γεννά ευκαιρίες. Αν ξεπεράσει κανείς το προφανές, θα δει πως μπορεί και να είναι έτσι. Μετά το μεγάλο κοσκίνισμα πάντα στο κόσκινο μένουν ψήγματα χρυσού. Ότι αξίζει θα συνεχίσει να λάμπει, έστω και θολό. Σε κατάσταση αναμονής λοιπόν προχωράμε. Ενίοτε στα τυφλά..."

> Γιώργος Τούλας, parallaxi <

"... Η μόνη δυνατότητα που έχεις να περπατήσεις στον κόσμο αρτιμελής, σκεφτόμουν, είναι να συγκρουστείς πρώτα μετωπικά με το λάθος. Τον λάθος άνθρωπο, τη λάθος ανάγκη... "

> Άκης Δήμου, parallaxi <

" Οι διακοπές τελείωσαν, αλλά εμένα η διάθεση μου είναι στα ύψη. Προσπερνώ με χάρη όλα αυτά τα απίστευτα βαρετά κλισέ τύπου "κάθε κατεργάρης πάγκο του τώρα "και" από Δευτέρα δίαιτα" και σκέφτομαι πως όταν το καλοκαίρι περνάει τόσο ωραία, μόνο ευχάριστες σκέψεις μπορεί να κάνει κανείς για τις μέρες που έρχονται.

Η άμμος στα νησιά της χώρας μου, είναι τόσο ψιλή που διαπερνά κάθε ανοιχτό πόρο του δέρματος σου κι έτσι καταφέρνεις να κουβαλάς το καλοκαίρι πάντα μέσα σου...

Η αγάπη για τους ανθρώπους, μοιάζει σαν το φαγητό πιστεύω. Καλύτερα να περισσεύει, παρά να λείπει... "

> Αλεξάνδρα Μπουτοπούλου, parallaxi <

"Όποιος εξακολουθεί να αναπολεί τις μέρες που ήταν καλοκαίρι και αν τίποτα δεν τον πείθει πως κάθε μέρα, όποια εποχή και να τρέχει, με σύννεφα ή με ήλιο, με ζόρια και με ποινές, πως αξίζει όσο τίποτε άλλο, μπορείς να το δει και από μια άλλη οπτική. Ας αναποδογυρίσει τον κόσμο να ζήσει την άλλη πλευρά του, εκεί που οι επόμενες μέρες ανήκουν σε έναν ανοιξιάτικο, Αυστραλέζικο Σεπτέμβρη, οπού μπουμπούκια, πεταλούδες, καγκουρό ανακαλύπτουν ξανά με την ίδια πρωτόγνωρη έκπληξη, τη χαρά της ζωής όπως αυτή μεταφράζεται στην Αλληγορία της Άνοιξης (La Primavera), του Μποτιτσέλι. Μια ιδέα είναι... φέρε μια γύρα την υδρόγειο και έφτασες Αυστραλία. "

> Σπύρος Σαρανταένας, City <

"... Μην πιστεύεις τους οδηγούς που μιλάνε για ερωτικές πόλεις, προσπέρασε τους. Δεν υπάρχουν ερωτικές πόλεις παρά μόνο άνθρωποι που ερωτεύονται σ' αυτές.

Θεσσαλονίκη... Υπάρχουν πόλεις που απαιτούν αναγνώριση, και πόλεις που αναγνωρίζουν αυτές τους ανθρώπους και τους ανοίγονται. "

> Σπύρος Σαρανταένας, City <

Κεφαλονιά {Phototour Part 2}

2010-09-21T19:15:00.002+03:00

Ας συνεχίσουμε την ξενάγηση με το Αργοστόλι, την πρωτεύουσα του νησιού.

Ωδείο Αργοστολίου, Οδός Ριζοσπαστών

Φάρος Αγίων Θεοδώρων

Μαρίνα Αργοστολίου

Λιθόστρωτο

Άγιος Σπυρίδων

Μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες απ' το καλοκαίρι μου στην Κεφαλονιά... δες και την Σάμη.

Συνεχίζεται...

Tα 10 πράγματα (Blog-o-παίχνιδο)

2010-09-16T12:14:00.084+03:00

Καιρός για παιχνίδι! Αποδέχομαι την «ανοικτή» πρόσκληση – πρόκληση του αγαπητού Anima Italiana και συμμετέχω και εγώ σ' αυτό το παιχνίδι... Πέρα το ότι μ' αρέσουν, είναι και το ότι έχω πάρα πολύ καιρό να παίξω (τουλάχιστον ιστολογικά...!)

Τώρα γιατί εκτός από πρόσκληση είναι και πρόκληση μαζί; Γιατί τελικά αν το καλοσκεφτείς είναι πιο δύσκολο να βρεις ποια είναι τα 10 αγαπημένα σου αντικείμενα απ’ το να πεις για παράδειγμα ποια είναι τα 10 αγαπημένα σου τραγούδια ή οι 10 αγαπημένες σου ταινίες, τουλάχιστον όσον’ αφορά εμένα.

Αφού λοιπόν το σκέφτηκα καλά, κατέληξα στα εξής 10 αγαπημένα μου πράγματα...

1.Η φωτογραφική μου μηχανή…όσοι µε γνωρίζουν αρκετά καλά ξέρουν την µανία µου µε τις φωτογραφίες! Όποιος και αν είναι ο προορισμός του ταξιδιού μου (ακόμα και αν πρόκειται για 3ήμερη εκδρομή) τραβάω περί τις πεντακόσιες φωτογραφίες το Minimum! Όταν δε ο προορισμός αυτός είναι η Ιταλία ο αριθμός αυτός τριπλασιάζεται.
2. Ένα πολύ ιδιαίτερο δαχτυλίδι που μου είχε δωρίσει η μητέρα μου πριν από 6 χρόνια! Το δαχτυλίδι αυτό απεικονίζει ένα ψαράκι στη θάλασσα και ένα πουλάκι στον ουρανό! Παρ’ όλο που δεν είμαι ιδιαίτερα του κοσμήματος… με το που το είδα τρελάθηκα, μου φάνηκε και εξακολουθεί να μου φαίνεται σαν ένα από τα ποια όμορφα κοσμήματα που έχω δει! Πέρα από αυτό όμως μου θύμισε το τραγούδι του Νταλάρα «Καράβια στη στεριά» και συγκεκριμένα το στίχο ... «Ποιος είδε νύχτα με δυο φεγγάρια ποιος είδε ήλιο σαν αχινό κι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια να κολυμπάνε στον ουρανό…»! Αυτό το δαχτυλίδι λοιπόν σε συνδυασμό με αυτό το τραγούδι με ωθούν να παλεύω ακόμα και για το αδύνατο (όπως είναι ο έρωτας μεταξύ ψαριών και πουλιών) να προσπαθώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά…
3. Τα νεοαποκτηθέντα γυαλιά μου Ray-Ban! Μη με ρωτάτε γιατί, απλά τα γουστάρω πολύ...
4. Ο σκληρός μου δίσκος ή αλλιώς το «τέρας»! «Τέρας» λόγω της χωρητικότητας του 1 Terabyte. Και τι δεν έχω εκεί μέσα... φωτογραφίες (που νομίζεται ότι τις βάζω όλες αυτές που τραβάω...;), μουσική, αρχεία, ταινίες.
5. Ο λούτρινος Nemo μου! Souvenir απ’ το ταξίδι μου στην Αυστραλία . Μια και βρέθηκα λοιπόν εκεί που είναι γεμάτο από δαύτους και αληθινούς και ψεύτικους είπα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να πάρω και 'γω το κατιτίς μου. Έτσι κατέληξα να αγοράσω το διάσημο ψάρι σε κάθε δυνατή παραλλαγή (λούτρινο, ρολόι, μαξιλάρι, μπρελόκ, κουμπαρά, καρφίτσα, αυτοκόλλητα) αλλά απ’ όλα αυτά ένας είναι ο Top!
6. Μια και είπα μπρελόκ... Ένα από τα αγαπημένα μου αντικείμενα είναι τελικά και το μπρελόκ της Fiorentina που κοσμεί τα κλειδιά μου! Το αγόρασα πέρυσι από την Φλωρεντία απ’ το επίσημο κατάστημα της ομάδας. Μπορεί να μην είμαι και τόσο Fan του ποδοσφαίρου αλλά αυτό πραγματικά αξίζει τον κόπο! Έχει σχήμα ρόμβου και σύμβολο τον “κόκκινο κρίνο” το επίσημο με άλλα λόγια έμβλημα της πόλης της Φλωρεντίας αλλά και της ομάδας.
7. Μια ζωγραφιά μου απ’ το γυμνάσιο! Παραγγελία βέβαια του τότε ικανότατου καθηγητή μας, έμεινα τόσο ικανοποιημένη απ’ το αποτέλεσμα που πραγματικά θεωρώ πως είναι αγαπημένη…
8. Κάτι ακόμα αγαπημένο είναι το άρωμα μου... Ναι, ξέρω ίσως ακούγεται λίγο ανόητο μια και πρόκειται για κάτι αναλώσιμο, αλλά είναι κάτι που βρίσκεται συνεχώς στο ράφι μου και χρησιμοποιώ καθημερινά. Μόλις τελειώνει αντικαθίσταται πάντα από ένα καινούριο. "Moschino L' Eau Cheap & Chic" είναι το μόνο άρωμα που δεν βαριέμαι να φοράω (κάτι που συμβαίνει συχνά σε μένα) αρά δικαιωματικά το θεωρώ αγαπημένο…

9.Τα σταράκια μου! Εδώ και πολύ καιρό επιθυμούσα να αγοράσω και εγώ ένα ζευγάρι απ’ τα συγκεκριμένα δημοφιλή παπούτσια , αλλά πάντα η απόκτηση τους αναβαλλόταν είτε από έλλειψη σχεδίων είτε νούμερων … (βλέπετε τελευταία κάνουν θραύση τα άτιμα!). Τελικά κατάφερα να τα αποκτήσω μόλις πρόσφατα, και μετά από μια τέτοια αναμονή πιστεύω πως αξίζουν να μπουν στη δεκάδα!
10. Για το τέλος άφησα κάτι που δεν είναι πάντα το ίδιο… εννοώντας πως κατά καιρούς αλλάζει. Είναι το βιβλίο που βρίσκεται πάνω στο κομοδίνο μου! Το εκάστοτε βιβλίο, δεν έχει σημασία ποιο ακριβώς είναι… το θέμα είναι πως είναι ένα αγαπημένο αντικείμενο που μου κρατά υπέροχη συντροφιά, που με ταξιδεύει νοερά, που με βοηθά να διευρύνω το πνεύμα μου και να καλλιεργήσω τη φαντασία μου πλάθοντας μες στο μυαλό μου τα πρόσωπα και τα τοπία που μου διηγείται. Είναι αγαπημένο γιατί για κάποιο λόγο το επέλεξα ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα για να το διαβάσω…

Phantom Planet - California

2010-09-06T13:07:00.008+03:00

Just to remember...

Κεφαλονιά {Phototour Part 1}

2010-09-05T18:38:00.000+03:00

Αν και λίγο καθυστερημένα αποφάσισα να ανεβάσω κάποιες φωτογραφίες από το καλοκαίρι μου στη Κεφαλονιά. Άλλωστε το υποσχέθηκα...

Έτσι λέω να ξεκινήσω από τη Σάμη, την έδρα μου και πρώτος σταθμός των επισκεπτών μιας και πρόκειται για το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού και τον συνδετικό του κρίκο με την ηπειρωτική Ελλάδα (2 φορές την ημέρα καράβι από και προς την Πάτρα, από και προς Αστακό και τους θερινούς μήνες κάθε μέρα πλοίο από και προς το Brindisi της Ιταλίας).

Πρώτες 4 φωτογραφίες: διάφορες όψεις του λιμανιού... και τέλος η Σάμη από ψηλά!

Συνεχίζεται...

It's all about dreaming

2010-09-04T10:08:00.001+03:00

Το όνειρο, του ονείρου, ω όνειρο και ονειροφαντασία...

Ναι, ένας τέτοιος μικρός χαμός έγινε χθες.

Ευτυχώς όχι στα δικά μου όνειρα αλλά στην νέα ταινία "Inception" του Christopher Nolan με βασικό πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio!

Άκουσα και διάβασα τόσα σχόλια που αποφάσισα να την δω... Δεν το μετάνιωσα, έχει ενδιαφέρον!

Απλά συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό το ζήτημα των ονείρων δε με πολύ "τραβά"...

Προτιμώ να αναλύω και να "ψαχουλεύω" τα γεγονότα της πραγματικότητας, τουλάχιστον απ' αυτά μπορείς να βγάλεις μια ελάχιστη λογική εξήγηση!

Τα όνειρα κυριολεκτικά είναι δημιουργήματα του υποσυνειδήτου μας, το τελευταίο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε ούτε να το κατευθύνουμε... άρα ποιος ο λόγος να το "σκαλίζουμε" και να προσπαθούμε να το ερμηνεύσουμε;

Άρα αφήνω την ερμηνεία και το "ψαχούλεμα" των ονείρων και του υποσυνειδήτου σ' αυτούς που ξέρουν και μπορούν (βλέπε Freud)!

Εγώ πάλι επειδή ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω νόημα από τις "ονειροκαταστάσεις" προτιμώ τα όνειρα με την μεταφορική έννοια του όρου, τα όνειρα που κάνω όσο είμαι ξύπνια...

Summer moved on...

2010-09-02T12:42:00.004+03:00

Η θερμοκρασία έπεσε αισθητά, τα παράθυρα των σπιτιών έπαψαν να χάσκουν ορθάνοιχτα και έχουν γίνει απλά σχισμές...

Πάει η ζέστη, έφυγε... και μαζί της έφυγε και η θέρμη ενός "γεμάτου" καλοκαιριού!

Οι αναμνήσεις πάντως δεν πρόκειται να φύγουν θα μείνουν για πάντα εδώ, χαραγμένες...

Μπήκε λοιπόν ο Σεπτέμβρης, μπήκε με άγριες διαθέσεις, έτοιμος να μας δείξει το φθινοπωρινό του πρόσωπο.

Δεν έχω παράπονο!

Καλά μπήκε ο μήνας... με νέα διάθεση, καινούρια ενδιαφέροντα!

Αναμείνατε λεπτομέρειες προσεχώς...

Αποφθέγματα #27

2010-08-31T10:17:00.011+03:00

Η αληθινή ευγένεια είναι σαν το καθαρό χρυσάφι που δε σκουριάζει ποτέ. -Victor Hugo-
Όταν αξιώνεις ευθύνες από τους άλλους, πρέπει να αποδέχεσαι τις δικές σου. -Σόλωνας-
Είμαστε υπεύθυνοι όχι μόνο για όσα πράττουμε, αλλά και για ότι παραλείπουμε να πράξουμε. - Μολιέρος-
Η επίδειξη είναι ρηχό νερό, μέσα από το οποίο φαίνεται ο λασπερός βυθός.
Δεν μου αρέσει το εύκολο, ποθώ το ιδανικό. -Γκαιτέ-

Δεν υπάρχουν "αντίο" στο δρόμο μας...

2010-08-27T20:18:00.000+03:00

Είχα και εγώ μια ωραία παρέα... αλλά πάει και αυτή! Γίναμε σκορποχώρι...

Κάθε χρόνο λιγοστεύουμε, κάποιος τελειώνει τις σπουδές και τις υποχρεώσεις του στην πόλη... παίρνει τα μπογαλάκια του και φεύγει...

Μένουμε εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι, να θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί!
Δεν θα χαθούμε το ξέρω και το ελπίζω... θα βρισκόμαστε...
Αλλά να μωρέ (κακά τα ψέματα)... ποτέ δεν θα 'ναι το ίδιο.
Εύχομαι καλή τύχη σ' αυτούς που φεύγουν και σ' αυτούς που μένουν... σ' αυτούς που ξεκινούν και σ' αυτούς που τελειώνουν... σ' αυτούς που θα θυμούνται και σ' αυτούς που ίσως ξεχάσουν...

Una gioia immensa!

2010-08-25T19:23:00.003+03:00

Νιώθω μια απέραντη χαρά και ικανοποίηση!...

...μα θα μου πείτε: "πάλι στα Ιταλικά βρήκες να μας το πεις, μας έπρηξες...",

αλλά αυτή τη φορά έχω το λόγο μου...

Ο λόγος είναι ότι τελείωσα!

Έφτασα αισίως στο τέλος, πως το λένε;

Πήρα το Superiore καλέ! Τα κατάφερα!

Η επιθυμία και το όνειρο μου να φτάσω αυτή τη γλώσσα μέχρι το τέλος, πραγματοποιήθηκε!

Όχι τυχαία και ανώδυνα, έριξα πολύ διάβασμα για να λέμε του στραβού το δίκιο... αλλά είναι πραγματικά πολύ όμορφο συναίσθημα (όπως έχω ήδη γράψει εδώ σε τούτο blog) οι κόποι και οι προσπάθειες σου να ανταμείβονται!

Γι' αυτό θέλω να κλείσω αυτό το παραλήρημα χαράς με μια ευχή: Εύχομαι σε όλους κάθε κόπος, προσπάθεια και θυσία να μην πάνε ποτέ χαμένα...

24.000 Baci

Κάποιο Καλοκαίρι - Θάνος Καλλίρης

2010-08-22T23:28:00.000+03:00

Επιστροφή στα πάτρια...

2010-08-19T23:35:00.014+03:00

Ναι, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, και επέστρεψα!

Μα ήδη μου λείπει το νησί...

Ότι και να πω είναι λίγο, δεν υπάρχει πιο όμορφη εμπειρία απ' το να ζήσεις σε ένα καταπράσινο και όμορφο νησί όπως η Κεφαλονιά τους καλοκαιρινούς μήνες!

Back to Salonica Now...

Υπόσχομαι φωτογραφίες...

Κλειστό λόγω παρατεταμένων διακοπών...

2010-07-31T21:11:00.000+03:00

Είπα να κάνω τις διακοπούλες μου εδώ στην μαγευτική Κεφαλονιά, και από κει που υπολόγιζα ότι θα επιστρέψω νωρίτερα, τελικά πολλά από αυτά που περίμενα στην πόλη δεν έγιναν, οπότε και εγώ είπα να το εκμεταλλευτώ και να κάτσω να απολαύσω τις χαρές του νησιού!

Άλλωστε τι να κάνω στην πόλη καλοκαιριάτικα!;

Έτσι τον τελευταίο ένα μήνα είμαι απλά Fish (μια και έχω τρελαθεί στα μπάνια) χωρίς το Urban!

Τα φιλιά μου απ' την όμορφη Κεφαλονιά...!

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ!

Olga

2010-07-11T11:52:00.063+03:00

OLGA
Significato: santa
Origine: svedese
Onomastico: 11 Luglio
Numero portafortuna: 8
Colore: rosso

Energica e volitiva, O. non disdegna la rivolta pur di appagare i suoi sogni, di ottenere il suo ideale, di pervenire ai suoi valori assoluti. Se sceglie l'amore e la famiglia, svelerà al suo innamorato e ai suoi figli i tesori della sua immaginazione.

Dall'antico svedese helogher, il nome si è ampiamente diffuso in tutta Italia, anche nella forma doppia Olga Maria. La fama del nome, documentato a partire dall'XI secolo e importato in Russia dai Vichinghi, è dovuta soprattutto a numerosi personaggi immortalati in opere letterarie russe. Tra queste si ricordano il romanzo in versi Eugenio Oneghin di Puskin del 1830, il romanzo Oblomov di Goncarov del 1859, il dramma di Cechov del 1901 Le tre sorelle, tutti divenuti lavori teatrali di grande successo. Il nome ha avuto una buona diffusione anche in ambienti cristiani per il culto di s. O. granduchessa di Kiev, morta nel 959, che fu la prima a introdurre il cristianesimo presso il popolo russo.

OLGA

Σημασία: αγία

Πηγή: σουδική

Γιορτάζει: 11 Ιουλίου

Τυχερός αριθμός: 8

Χρώμα: Κόκκινο

Ενεργητική και αποφασιστική, η Όλγα δεν απωθεί την επανάσταση προκειμένου να ικανοποιήσει τα όνειρά της, για να επιτευχθεί το ιδανικό της, και να επιτύχει τις απόλυτες αξίες της. Αν επιλέξει την αγάπη και την οικογένεια, θα αποκαλύψει στον αγαπημένο και τα παιδιά της, τους θησαυρούς της φαντασίας της.
Helogher στα αρχαία Σουηδικά, το όνομα είναι διαδεδομένο σε όλη την Ιταλία, ακόμα και σε διπλή μορφή Όλγα Μαρία. Η φήμη του ονόματος, η οποία είναι τεκμηριωμένη από τον ενδέκατο αιώνα και εισήχθη στη Ρωσία από τους Βίκινγκς, οφείλεται κυρίως στους πολλούς χαρακτήρες που απαθανατίστικαν στη Ρωσική Λογοτεχνία. Μεταξύ αυτών μπορεί να θυμηθεί κανείς το μυθιστόρημα σε στίχους "Eugene Onegin" του Pushkin το 1830, το μυθιστόρημα "Oblomov" του Goncharov του 1859, το δράμα του Chekhov "Οι τρεις Αδελφές" το 1901, όλα έγιναν θεατρικά έργα με μεγάλη επιτυχία. Το όνομα ήταν διαδεδομένο σε χριστιανικούς κύκλους για τη λατρεία της Αγίας Όλγας μεγάλης Δούκισσας του Κιέβου, η οποία πέθανε το 959, και ήταν η πρώτη που εισήγαγε (κήρυξε) τον Χριστιανισμό στο ρωσικό λαό.

Πηγή: Amo il mondo CLASSICO.... sinonimo di perfezione Facebook.

Υποχρεωτική βόλτα στην πόλη!

2010-06-22T00:24:00.005+03:00

Αμάν και αυτές οι "γριές" (τους οπαδούς του Ηρακλή εννοώ) δεν μας έφταναν όλα τα άλλα, μας έχουν τρελάνει στις πορείες!

Σήμερα που λέτε δεν έχω παράπονο τα χιλιόμετρα μου τα έκανα και με το παραπάνω...
Να 'ναι καλά οι άνθρωποι που μεριμνούν για την φυσική μου κατάσταση (έχουμε να βγούμε και σε μια παραλία οσονούπω).

Όλο το κέντρο γύρισα, γιατί λεωφορεία δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα... πάλι καλά που δεν είχε ζέστη δηλαδή γιατί θα ευχόμουν να τον στείλουν στην ερασιτεχνική κατηγορία τον Ηρακλάκο!

Απ' την άλλη τους λυπάμαι και αυτούς τους έρμους... έχουν και αυτοί τα δίκια τους, τη χαρίζεις σε τόσους και τόσους στον Ηρακλή perché no?

Δίκιο μπορεί να έχουν αλλά το χάνουν ακαριαία, απ' τη στιγμή που ΤΟΛΜΗΣΑΝ να γράψουν συνθήματα οι αθεόφοβοι πάνω στο πιο αναγνωρίσιμο και φημισμένο μνημείο της πόλης! Ναι... στον Λευκό Πύργο αναφέρομαι! Αν είναι δυνατόν...

Και έτσι μ' αυτά τα ολίγα σχόλια για την σημερινή μου περιπέτεια σας καληνυχτίζω...

Αυτά βλέπω και σκέφτομαι να φύγω μια ώρα αρχύτερα για την Κεφαλονίτσα μου.

Ετοιμάζω ταξίδι...

2010-06-19T16:36:00.000+03:00

Βίρα τις άγκυρες...

2010-06-18T22:53:00.004+03:00

...και βάλε πλώρη για Κεφαλονιά!
Μάλιστα! Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου και ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω... φεύγω...

Αρκετά όμως με τα άσματα, ας μπούμε στο ζουμί του θέματος!

Ναι, αποφάσισα να φύγω...

Θα πάω στην λατρεμένη μου Κεφαλονιά!

Θα πάω να χαρώ τον ήλιο, τη θάλασσα, τη φύση!

Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει... και τελικά κατέληξα!

Και που κάθομαι εδώ, τι κάνω;

Περιμένω... μάταια καμιά ευκαιρία, και εν τω μεταξύ λιώνω στη ζέστη!

Εεε... λοιπόν όχι! Basta... δεν θα αφήσω άλλο τον χρόνο μου να χαραμίζεται άδικα!

Arrivederci...

Giorno e Notte

2010-06-18T09:09:00.012+03:00

Τι ωραία που ήταν χθες... τι όμορφα που πέρασα!

Καλή παρέα, με φαγάκι και ποτάκι... και ένας Ιταλός να συμπληρώνει τη συνταγή!

Πόσο λατρεύω να μιλάω ιταλικά... και με το κρασάκι οι λέξεις βγαίναν πιο εύκολα!

Και με όλον αυτό τον ενθουσιασμό της προηγούμενης νύχτας, θέτω μέσα μου το εξής ερώτημα:

Τελικά από που πηγάζει όλη αυτή η αγάπη μου γι' αυτή τη γλώσσα...γι' αυτή τη κουλτούρα;

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν διαπιστώνω πως όλο αυτό ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Θυμάμαι τη μητέρα μου που μου λέγε πως κατά τη γνώμη της τα ιταλικά είναι η πιο όμορφη γλώσσα του κόσμου! Δεν είχα παρά να την πιστέψω καθ' ότι η ίδια μιλά 4 ξένες γλώσσες. Έπειτα όποτε τύχαινε να ακούσω κάπου ιταλικά με έπιανε κάτι σαν ανατριχίλα...

Είναι όντως η πιο όμορφη γλώσσα, αποφάνθηκα! "Η γλώσσα των αγγέλων" όπως λένε πολλοί...

Μετά από λίγο άρχισαν δειλά δειλά να μπαίνουν και τα ιταλικά τραγούδια στη μέση, και εκεί είναι που το αποφάσισα!
Εγώ αυτή τη γλώσσα πρέπει να την μάθω όπως και δήποτε!
Με το που τελείωσα το σχολείο λοιπόν και απαλλάχτηκα απ' το πολύ άγχος, φοιτήτρια ούσα, ξεκίνησα το ταξίδι μου στην ιταλική κουλτούρα...

Δεν το μετάνιωσα ποτέ! Μέρα με τη μέρα αυτό το ταξίδι με οδηγεί σε τόπους όλο και πιο μαγικούς, σε μια κουλτούρα τόσο γοητευτική και πλανεύτρα που μου είναι αδύνατο να πάψω να λατρεύω!

Προτείνω σε όλους αυτό το ταξίδι λοιπόν! Μην αρκεστείτε μόνο στη γλώσσα, ακούστε μουσική, δείτε ταινίες, ταξιδέψτε με τη φαντασία αλλά και στην πραγματικότητα...

Αρκετά σας ζάλισα, καλό ταξίδι εύχομαι...

Squadra Azzurra

2010-06-16T12:07:00.000+03:00

Perché gli atleti della Nazionale italiana nelle varie discipline sportive vengono chiamati "gli azzurri"? Ovviamente per via della loro divisa azzurra. Avvenne per la prima volta nel 1911: la Nazionale italiana di calcio indossò la maglia azzurra come omaggio allo sfondo dello stemma di casa Savoia, allora regnante in Italia. Successivamente, l' azzurro è stato adottato anche dalle Nazionali italiane degli altri sport.

Γιατί οι αθλητές της εθνικής Ιταλίας σε διάφορους αθλητικούς κλάδους αποκαλούνται "οι γαλάζιοι"; Προφανώς, λόγω της μπλε στολή τους. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά το 1911: η ιταλική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου φόρεσε τη γαλάζια φανέλα, ως φόρο τιμής στο θέμα της ασπίδας του Οίκου της Σαβοΐας, που εκείνη την εποχή βασίλευε στην Ιταλία. Στη συνέχεια, το γαλάζιο υιοθετήθηκε επίσης και απ' τα υπόλοιπα αθλήματα της εθνικής Ιταλίας.

Πηγή, Tratto da: Nuovo Progetto Italiano 3

Zorro, dancing scene...

2010-06-15T10:19:00.000+03:00

Τι μουσική... Τι χορός...

Μια απ' τις αγαπημένες μου σκηνές στο σινεμά! Απολαύστε την...

The Mask of Zorro (1998)

Directed by Martin Campbell.
With Antonio Banderas, Anthony Hopkins, Catherine Zeta-Jones

Αποφθέγματα #26

2010-06-14T10:54:00.003+03:00

Ο χρυσός κανόνας είναι πως δεν υπάρχουν χρυσοί κανόνες. -George Bernard Shaw-
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να πίνεις "κακό" κρασί.
Κάποτε υπήρχαν ηθοποιοί που προσπαθούσαν να γίνουν σταρ. Τώρα υπάρχουν σταρ που προσπαθούν να γίνουν ηθοποιοί. -Laurence Olivie-
Θάρρος σημαίνει να φοβάσαι, αλλά να πηγαίνεις ούτως ή άλλως. -Dan Rather-
Είναι προτιμότερο να ξέρεις κάποιες από τις ερωτήσεις παρά όλες τις απαντήσεις. -James Thurber-

Εγώ δεν φοβάμαι

2010-06-13T20:58:00.009+03:00

Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου πάνω στο οποίο θα εξεταστώ προφορικά αύριο το απόγευμα...

Πάει τελείωσαν τα γραπτά, το πως τα πήγα είναι μεγαααάλη ιστορία, e non ho nessuna voglia di dirla!

Τι ένταση και αυτή; Τι άγχος;

Δεν αντέχω πια τις εξετάσεις μπούχτισα πως το λένε...

Εγώ δεν φοβάμαι λοιπόν... μακάρι να μπορούσα να το έλεγα αυτό στην πραγματικότητα, μακάρι να ήμουν τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου, για αυτό που είμαι, αυτά που κάνω, αυτά που νιώθω... Κάθε μου βήμα συνοδεύεται από τον φόβο, τον φόβο της αποτυχίας, μήπως δεν είμαι αρκετά καλή, μήπως δεν αξίζει τον κόπο, μήπως το ένα, μήπως τ' άλλο... τρώω τη ζωή μου τελικά!

Θα πάρω παράδειγμα από τον μικρό Μικέλε, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, και θα παλέψω με τους φόβους μου...

"Paparazzi"

2010-06-11T09:45:00.000+03:00

La parola "paparazzo" è, come si puo immaginare, di origine italiana e, per essere più precisi, di invenzione "felliniana"! Il grande Federico Fellini è stato il padre di questo termine: nel famoso film La dolce vita (1960), il protagonista (Marcello Mastroianni) è un giornalista che scrive per un rotocalco scandalistico. Il suo amico fotoreporter nel film si chiama Paparazzo, cognome inventato dal regista. Da allora, dato il successo mondiale de La dolce vita, questo termine è diventato internazionale.

Η λέξη "παπαράτσο" είναι όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, ιταλικής προέλευσης, και πιο συγκεκριμένα, "φελινικής" έμπνευσης! Ο Federico Fellini είναι ο εμπνευστής αυτής της έννοιας: στη περίφημη ταινία La dolce vita (1960), ο πρωταγωνιστής (Marcello Mastroianni) είναι ένας δημοσιογράφος που γράφει για ένα σκανδαλοθηρικό περιοδικό. Ο φίλος στην ταινία φωτορεπόρτερ ονομάζεται Paparazzo, επίθετο επινοημένο από τον σκηνοθέτη. Από τότε, δεδομένης της παγκόσμιας επιτυχίας της ταινίας, αυτός ο όρος έγινε διεθνής.

Πηγή, Tratto da: Nuovo Progetto Italiano 3

L'estate è qui!

2010-06-09T12:23:00.007+03:00

Ήρθε το πολυπόθητο καλοκαιράκι... αλλά εγώ εδώ, στα γνωστά, λίγο ο καιρός λίγο το διάβασμα δεν μου επέτρεψαν να πλατσουρίσω στη θάλασσα όπως θα ήθελα...
Αχ, πόσο καιρό ήθελα να γράψω κάτι, να πω αυτά που σκέφτομαι, αλλά από αναβολή σε αναβολή το πήγαινα... και το αποφάσισα τώρα, την ώρα ακριβώς που υποτίθεται έπρεπε να διαβάζω! Σε λίγες μέρες δίνω για το πτυχίο...
Κι όμως, μεσούντος του Ιουνίου επέλεξαν οι "ευλογημένοι" να μας εξετάσουν... Οι αλήθεια είναι πως έχω βαρεθεί να δίνω εξετάσεις (για το σχολείο, τις πανελλήνιες, του Πανεπιστημίου, των Αγγλικών, του Ασεπ, των Ιταλικών... και πάει λέγοντας) αλλά μυαλό δε βάζω... επιδιώκω κάθε χρόνο και μια καινούρια εξέταση!

Λοιπόν από που να αρχίσω...; Πέρασε και ένα Α χρονικό διάστημα από την τελευταία φορά που αποφάσισα να γράψω τα "εσώψυχα" μου...
Τελευταία με κατακλύζουν πολλά και ανάμεικτα συναισθήματα...
Πρώτον απ' όλα προσμονή και ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά στην νέα μου δοκιμασία...
Έπειτα απογοήτευση από ένα κοντινό μου πρόσωπο που τελευταία με έχει δυσαρεστήσει πολύ, δείχνει να μην αναγνωρίζει την αξία μου και την προσπάθεια μου, και νιώθω πως με απλά λόγια "με έχει γραμμένη". Καλύτερα να μην επεκταθώ πάνω στο θέμα, δεν θέλω να το σκέφτομαι...
Νιώθω χαρά για το καλοκαίρι που με περιμένει για την σίγουρη επίσκεψη μου στην Κεφαλλονιά και για την πιθανή επίσκεψη μου στη Γένοβα και στο Portofino (αχ... πόσο το θέλω!!!).
Τέλος νιώθω και μια μικρή περιέργεια για κάτι νέο που δείχνει να αρχίζει δειλά δειλά... δεν ξέρω που θα καταλήξει αλλά ελπίζω πως θα οδηγήσει σε κάτι καλό!
Αυτά τα νέα μου προς το παρόν!

Εύχομαι σε όλους ένα, όχι απλά καλό αλλά μαγευτικό, ονειρεμένο και αξέχαστο Καλοκαίρι...

Modà - Sono già solo

2010-05-25T23:57:00.002+03:00